Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; Blogger_Importer has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/blogger-importer/blogger-importer.php on line 44

Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; WP_Taxonomy_Converter has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/taxonomy-converter/taxonomy-converter.php on line 30
24ωρη Απεργία ή Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας; — Non Paper
Connect with us

Κείμενα

24ωρη Απεργία ή Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας;

Avatar

Published

on


Γράφει ο Άρης Ελάτης


24ωρη Απεργία ή Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας;
…δίνοντας πάσα τελικά στο κρίσιμο ερώτημα: και αν πέσει αυτή η κυβέρνηση μετά από μία άκρως επιτυχημένη απεργία ποιος θα πάρει την εξουσία;


Ας πάρουμε γρήγορα-γρήγορα μία υπόθεση εργασίας και ας πούμε πως γίνεται Γενική Απεργία Διαρκείας και μάλιστα πετυχαίνει στο υπέρτατο βαθμό και ρίχνει ακόμα και την κυβέρνηση. Τι άραγε θα (μπορούσε να) ακολουθήσει;

Με τη διάσπαση όλης της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, ΟΚΔΕ, Μ-Λ ΚΚΕ μ-λ), τους αντιμνημονιακούς «δορυφόρους» της που έκαναν τελικά αρχηγικά κόμματα (όπως η «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου, το «Μέτωπο Νίκης» της Ραχήλ Μακρή, το «ΕΠΑΜ» του Δημήτρη Καζάκη, ο Γιάνης Βαρουφάκης με τα δικά του σχέδια «DiEM25», το «Ελλάδα-Ο άλλος δρόμος» του Νότη Μαριά) αλλά και άλλους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς άγνωστων ιδεολογικών αναφορών (π.χ. Κόμμα Πειρατών Ελλάδας, Κίνημα Δεν Πληρώνω) υπάρχει περίπτωση να δούμε άσπρη Πολιτική μέρα; (Εδώ να κάνουμε μια ιδιαίτερη «μνεία» στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που έφυγαν μετά τις δεύτερες εκλογές του 2015 και διασπάστηκαν τελικά σε τέσσερα κομμάτια -1οΛαφαζάνης/Στρατούλης, 2ο Κωνσταντοπούλου, 3ο Μακρή και 4ο Βαρουφάκης! Πως όλοι αυτοί ήταν πριν στο ίδιο κόμμα αναρωτιέμαι… ρητορικά φυσικά…)

Σε συνδικαλιστικό και κινηματικό μέτωπο και πάλι είμαστε διασπασμένοι. Είναι ολοφάνερο. Ακόμα και σε αντιφασιστικό επίπεδο που θα (έπρεπε να) ήταν ένας ισχυρός κρίκος όπου θα μπορούσε να μας ενώσει όλους και όλες.

Όλος ο αγωνιζόμενος κόσμος -αυτοί οι 500.000 περίπου άνθρωποι σε όλη την χώρα, δηλαδή ούτε το 5%!- στην Ελλάδα είναι κομμάτια και κομματάκια, από τον ανένταχτο και α/α χώρο ως τους σημερινούς αντιμνημονιακούς, όπου τουλάχιστον έως σήμερα στις 17 Μάη 2017 μετά δηλαδή 7 χρόνια κρίσης και μνημονίων (!!!!!!!) δεν μπορούμε να βρούμε μία κοινή συνισταμένη να ενωθούμε -ούτε προς το ελάχιστο που είναι το αντιφασιστικό μέτωπο: όλα τα αγωνιστικά τμήματα του ελληνικού λαού -όπως περιγράφηκαν παραπάνω- και όλοι οι αγωνιστές του, φυσικά από το δικό του μετερίζι ο καθένας και ανάλογα με το ειδικό βάρος που έχει στο κίνημα και στη συνείδηση του, τραβούν τις μοναχικές τους πορείες και για τα μάτια του κόσμου τελικά (από ότι φαίνεται έως σήμερα τουλάχιστον) ορισμένοι από αυτούς το «προσπαθούν» να… ενωθούν…

Και μετά από εφτά χρόνια πάλι γράφω τα ίδια: για Πολιτικό Μέτωπο, για Αντιφασιστικό Μέτωπο, για Συνδικαλιστικό Μέτωπο, για Κινηματικό Μέτωπο. Βαρέθηκα. Άνεργος είμαι· ή ακόμα «χειρότερα» πολύ ελαστικά εργαζόμενος… όπου δεν φαίνεται πουθενά εφόσον δεν του βάζουν καν ένσημα και αμείβεται με την ημέρα -σήμερα έχει δουλειά δηλαδή, αύριο δεν έχει, κοκ. Και αποστρατευμένος και αηδιασμένος από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 και μετά. Και όχι κυρίως από τους πολιτικά Ηλίθιους / Βλάκες ψηφοφόρους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το φθινόπωρο του 2015, ούτε από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε βέβαια από τους μνημονιακούς ψηφοφόρους και τα κόμματα τους, ακόμα και από αυτούς τους ίδιους τους Φασίστες / Ναζιστές ψηφοφόρους, μέλη, «πολιτευτές», τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής και των παρακλαδιών τους -τα τελευταία κατακάθια της γης δηλαδή.

Όχι, όχι. Δεν είμαι αηδιασμένος από αυτούς σήμερα πια. Είμαι αηδιασμένος από εμάς τούς υποτίθεται (ταξικά) συνειδητοποιημένους, ενταγμένους – ανένταχτους, ιδεολόγους αγωνιστές από όποιο μετερίζι αναφέρθηκε παραπάνω. Από Εμάς. Όπου ακόμα πραγματικά ΔΕΝ έχουμε συνειδητοποιήσει πως το Μέτωπο (αντιφασιστικό, κινηματικό, συνδικαλιστικό, πολιτικό, επιμέρους ή όλα μαζί) είναι ΜΟΝΟδρομος αν θέλουμε οι αγώνες μας να έχουν νικηφόρα κατάληξη.

Είχα πει πως ως άνεργος (ή έστω «ελαστικά» εργαζόμενος) δεν θα ξανακατέβω σε κλαδική απεργία. Τώρα πια λέω πως δεν θα ξανακατέβω αν δεν υπάρχει πολιτική προοπτική για να πάρουμε την εξουσία Ενωμένοι τουλάχιστον εμείς οι αγωνιζόμενοι συνειδητοποιημένοι πολίτες αυτής της χώρας. Γιατί πολύ απλά θα μας βγει πάλι ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ ή απλά ο υπάρχων ή θα αναστήσουμε τον δικομματισμό και την ΝΔούλα ή ακόμα χειρότερα θα προμοτάρουμε ακούσια τους Φασίστες / Ναζιστές.

Ο καθένας θα μου πεις γράφει το κοντό του και το μακρύ του.
Όμως εφόσον ΔΕΝ μπορούμε στο σήμερα (και στο κοντινό μέλλον κάποιων δεκαετιών· αν κι εγώ προσωπικά πιστεύω πια πως δεν μπορούμε γενικά πλέον μέσω εθνικών συνόρων αλλά μόνο μέσω διεθνιστικού λαϊκού -και κυρίως γειτονικού- ξεσηκωμού) να πάρουμε την εξουσία αλλιώς παρά μόνο μέσα έστω από αυτήν την κουτσουρεμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, προσωπικά πιστεύω πάντα δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την μετωπική πολιτική προοπτική τουλάχιστον σημαντικών κομματιών των ανωτέρω πολιτικά δυνάμεων σε μία ελάχιστη πολιτική βάση. Για τα βασικά θέματα που σίγουρα υπάρχουν αξεπέραστες διαφωνίες και προστριβές (π.χ. ΕΕ, ΟΝΕ, ΝΑΤΟ, εκκλησία, κρατικές δομές) να υπήρχε η πολιτική λύση του Δημοψηφίσματος όταν παρθεί η εξουσία. Αυτό το θεωρώ πολιτικό μονόδρομο στα σημερινά αδιέξοδα και το μόνο ρεαλιστικό δρόμο. Όλα τα άλλα είναι ή πολιτική τύφλωση ή πολιτικός καιροσκοπισμός. Τελεία και Παύλα.
(Μου αρέσει που όλοι θέλουν και απλή αναλογική! Δηλαδή ποτέ πλειοψηφία με την μη πολιτική μετωπική λογική τους. LOL!).

Άρα αν δεν υπάρχει πολιτική λύση γιατί να κατέβω στο δρόμο; Αν δεν υπάρχει κάποιο πολιτικό μέτωπο όπου μπορεί να πραγματοποιήσει αυτά που θέλουμε με μία σημαία, ένα πανό, ένα πολιτικό κείμενο, μία εφημερίδα, μία φωνή, έναν πολιτικό εκπρόσωπο, γιατί να κατέβω στο δρόμο;

Όχι δεν ξαναγίνομαι «πρόθυμος» ηλίθιος των κομμάτων, των οργανώσεων, των συνδικαλιστών, των στελεχών. Από όπου κι αν προέρχονται ιδεολογικά και από όπου κι αν είναι οργανωτικά. Είτε κομματόσκυλα της Αριστεράς, είτε οργανόσκυλα της Αναρχίας.

Εν κατακλείδι.
Ως Ανένταχτος και Ελεύθερος συνειδητοποιημένος ταξικά πολίτης αυτής της γωνιάς της Γης μας πιστεύω πως απλά πρέπει να πάμε ένα αποφασιστικό βήμα παρακάτω οι Αγωνιζόμενοι πολίτες (και όχι ιδιώτες) αυτής της χώρας και να συνυπάρξουμε διαφωνώντας. Όχι με το σύνθημα «βαδίζουμε χώρια αλλά χτυπάμε μαζί» αλλά με το σύνθημα «ενωμένοι και αποφασισμένοι για την ανατροπή» κάνουμε ένα προσωρινό μεταβατικό μέτωπο με ημερομηνία λήξης σε όλα τα επίπεδα ή σε επιμέρους (αντιφασιστικό, κινηματικό, συνδικαλιστικό, πολιτικό) ώστε να μπορέσουμε αποτελεσματικά να αντεπιτεθούμε στη λεηλάτηση των ζωών μας από τους κυρίαρχους αλλά και τους χρήσιμους υποτελείς τους από την Τάξη μας.

Δεν υπάρχει άλλη λύση.
Μονοήμερες 24ωρες απεργίες μετά από εφτά χρόνια επίθεσης των τραπεζιτών, του κεφαλαίου, των εφοπλιστών, του (νεο)φιλελευθερισμού, πανευρωπαϊκά αλλά ειδικά ελλαδικά είναι μόνο για γέλια. Χωρίς πολιτική προοπτική είναι πλέον από το καλοκαίρι του 2015 και για κλάματα.
.&-
Εμείς ΔΕΝ είμαστε καθόλου αισιόδοξοι. Ακόμα και όλα τα παραπάνω να γινόντουσαν θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο μία εναλλακτική ριζοσπαστική φωνή να κυριαρχήσει στην κοινωνία σε πλειοψηφικό βαθμό.
Ίσως να μην πρέπει τελικά να σκεφτόμαστε με όρους λαϊκούς, μαζικούς και κινηματικούς αλλά με όρους γειτονιάς, τοπικούς και κλαδικούς και να παλεύουμε συντροφικά, αυτοοργανωμένα και αμεσοδημοκρατικά.

Αυτό είναι το τελευταίο πολιτικό κείμενο (ή σκέψειςΣΤΟχαρτί καλύτερα αν προτιμάς αγαπητέ αναγνώστη) όπου αναφέρομαι σε παρόμοια θέματα. Φτάνει πια. Το έχω εξαντλήσει προσωπικά το θέμα και δεν είναι πλέον στο χέρι μου για παραπέρα ανάλυση. Εκτός κι αν βρεθούν οι κατάλληλοι σύντροφοι στην πράξη για το βάθεμα και την όποια συνέχεια της.

Υ.Γ.: Εμείς οι Άνεργοι είμαστε μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνοι μας, όπως οι συνταξιούχοι και οι αγρότες. Δεν μπορούν να λένε γιατί δεν κατεβαίνουν οι άνεργοι σε γενική απεργία, όταν δεν κατεβαίνουν π.χ. ούτε οι εργαζόμενοι του δημοσίου διότι φοβούνται να μην χάσουν το ημερήσιο παραδάκι, ενώ μπορούν να κάνουν απεργία χωρίς την δαμόκλειο σπάθη του ιδιώτη εργοδότη από πάνω τους. Τελεία.
Εμείς οι Άνεργοι έχουμε τις δικές μας (τεράστιες ομολογουμένως) ευθύνες που δεν αυτοοργανωνόμαστε και δεν κάνουμε ακτιβίστικες ενέργειες διαρκείας (π.χ. κατάληψη δημόσιων κτηρίων ή δρόμων) στο κίνημα αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το κύριο πρόβλημα της συμμετοχής μας ή όχι σε μία 24ωρη ή 48ωρη γενική απεργία. Ενώ θα ήταν 100% επιβεβλημένη από την δεύτερη ή ακόμα και από την πρώτη μέρα μιας Γενικής (και όχι κλαδικής) Πολιτικής (και όχι συνδικαλιστικής) Απεργίας Διαρκείας (και όχι 24ωρης ή 48ωρης).
Αυτά για τους χρήσιμους ηλίθιους όπου αναμασούν τα ίδια και τα ίδια.

Το κείμενο αναρτήθηκε και στο: thoughtsONpaper

Ελλάδα

Σεμινάρια της Πρεσβείας των ΗΠΑ για «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και αποθέωση της κυβερνητικής πολιτικής

Avatar

Published

on

By

Την ώρα που η κυβέρνηση αποφασίζει να διαθέσει άλλα 9 εκατομμύρια ευρώ στα ΜΜΕ στο πλαίσιο της «εκστρατείας ενημέρωσης» για την πανδημία, διαμορφώνοντας πλέον τη συνολική δαπάνη στα 20 εκατομμύρια ευρώ, τα δημοσιογραφικά επιτελεία θα έχουν ένα λόγο παραπάνω να προβαίνουν σε διθυραμβικά σχόλια για τη διαχείριση της κρίσης από την ελληνική κυβέρνηση.

Όπως επισημαίνει σε πρόσφατο δημοσίευμά του ο «Ριζοσπάστης», η Πρεσβεία των ΗΠΑ οργάνωσε διαδικτυακό σεμινάριο για την εκπαίδευση των δημοσιογράφων με σκοπό την άσκηση «υπεύθυνης δημοσιογραφίας» που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την αποσιώπηση θεμάτων που ενοχλούν, την «εξύψωση του ηθικού» καθώς επίσης και την επιδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής.

Αναλυτικότερα το ρεπορτάζ αναφέρει:

Στις «προτεραιότητες» που επιβάλλεται να τηρούν οι δημοσιογράφοι αυτήν την περίοδο αναφέρθηκε ο Αμερικανός ειδικός σε θέματα επικοινωνίας και δημόσιας υγείας, Νταν Ρουτζ, μιλώντας τις προάλλες σε διαδικτυακό σεμινάριο, που οργανώθηκε με τη συμμετοχή της πρεσβείας των ΗΠΑ, με θέμα «Δημόσια επικοινωνία και ψηφιακή ανθεκτικότητα κατά τη διάρκεια πανδημίας».

Απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους και υπεύθυνους επικοινωνίας διαφόρων οργανισμών, τους προέτρεψε να ασκήσουν «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και, μεταξύ άλλων, να φτιάξουν ένα «πάρκινγκ» με θέματα, τα οποία «μπορούν να αποσιωπηθούν με ασφάλεια για αργότερα που θα έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου». Ολως «τυχαίως», έφερε ως παράδειγμα τα θέματα που αφορούν τη λογοδοσία των υπευθύνων και των αρχών σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας! Ακόμα παραπέρα, ζήτησε από τους δημοσιογράφους να συμβάλουν στην «εξύψωση του ηθικού» και τους …ενθάρρυνε να αποθεώσουν την κυβερνητική πολιτική, λέγοντας ότι «οι ελληνικές αρχές πρέπει να επιδοκιμαστούν για τη διαχείριση της πανδημίας».

Τα σεμινάρια συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες, προφανώς με τις ίδιες «λαμπρές» συμβουλές και υποδείξεις προς τα επιτελεία της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Δεν ξέρουμε αν στο τέλος θα μοιραστούν και τίτλοι σπουδών… Μπορούμε όμως με βεβαιότητα να πούμε ότι στα θρανία κάθονται «οι πιο καλοί οι μαθητές», αν κρίνουμε από τον τρόπο που προβάλλεται η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας, σε αντίθεση με το «θάψιμο» που τρώνε οι διαμαρτυρίες και οι πρωτοβουλίες διεκδίκησης των υγειονομικών και των άλλων εργαζομένων.

Continue Reading

Κείμενα

Πόσα χρήματα δίνουν οι ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και ποιος ο αντίκτυπος της διακοπής χρηματοδότησής του από τον Τραμπ;

Avatar

Published

on

By

Photo: NBC

Της Pien Huang*
Πηγή κειμένου: NPR
Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτήρης Ζιώμας

Ο πρόεδρος Τραμπ λέει ότι σταματά τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από τις ΗΠΑ για 60 με 90 ημέρες καθώς η κυβέρνησή του επανεξετάζει τους χειρισμούς της ομάδας στην επιδημία του κοροναϊού. Έκανε την ανακοίνωσή του στη συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, λέγοντας ότι θέλει να αναστείλει τις συνδρομές των ΗΠΑ «καθώς διεξάγεται μια επανεξέταση προκειμένου να αξιολογηθεί ο ρόλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην πολύ κακή διαχείριση και συγκάλυψη της εξάπλωσης του κοροναϊού».

Ο Τραμπ ανέφερε ότι ο ΠΟΥ καθυστέρησε να απαντήσει στην κρίση και πως ο οργανισμός είναι «κινεζο-κεντρικός».

«Λυπούμαστε για την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντχάνομ Γκεμπρεγέσους σε συνέντευξη Τύπου την Τετάρτη. «Ο ΠΟΥ επανεξετάζει τον αντίκτυπο της δουλειάς μας από κάθε απόσυρση της χρηματοδότησης των ΗΠΑ, και θα εργαστεί με τους συνεργάτες μας προκειμένου να καλύψει κάθε οικονομικό κενό που αντιμετωπίζουμε και να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά μας συνεχίζεται αδιάκοπα».

Πόσα χρήματα συνεισφέρουν οι ΗΠΑ στον προϋπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας; Και πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει το έργο του ΠΟΥ;


Ποια είναι η αποστολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας;


Ο οργανισμός, που ιδρύθηκε το 1948, περιγράφει τον εαυτό ως «την κατευθυντήρια και συντονιστική αρχή στην παγκόσμια υγεία εντός του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Συντονίζει δραστηριότητες και παρέχει καθοδήγηση για τα 194 κράτη μέλη του και τα δύο συνδεδεμένα μέλη του (Πουέρτο Ρίκο και Τοκελάου).

Οι δραστηριότητες κυμαίνονται από την προώθηση του εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας μέχρι την υποστήριξη της παιδικής διατροφής προκειμένου να διαδραματίσουν έναν ηγετικό ρόλο στην περίπτωση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης για την υγεία.

«Θα υπάρχουν οδηγίες για το είδος των απαραίτητων φαρμάκων που πρέπει να υπάρχουν, το είδος των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων που πρέπει να υπάρχουν, ποια μπορεί να είναι τα προγράμματα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε σχέση με τον ιό HIV σε διαφορετικές χώρες, λαμβάνοντας υπόψιν τους διαθέσιμους πόρους», λέει ο Ριφάτ Ατούν, καθηγητής παγκόσμιων συστημάτων υγείας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. «Οι χώρες δεν υποχρεώνονται νομικά να ακολουθήσουν αυτές τις οδηγίες, αλλά πολλές το πράττουν σε σχέση με τις επιδημίες».

Ο οργανισμός ανακήρυξε την έξαρση του κοροναϊού μια «έκτακτη ανάγκη διεθνούς ενδιαφέροντος για τη δημόσια υγεία» και έχει δώσει τεχνικές οδηγίες για τους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας για το πώς να ενδιαφερθούν για τους ασθενείς του COVID-19 σε ιατρικό περιβάλλον και οδηγίες στον κόσμο για το πώς να προστατεύσει τον εαυτό του.


Πόσο μεγάλος είναι ο προϋπολογισμός του ΠΟΥ;


Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λειτουργεί με ένα διετή κύκλο προϋπολογισμού. Για το 2020 και το 2021, ο προϋπολογισμός του για την εκτέλεση των προγραμμάτων του είναι 4,8 δισ. δολάρια, ή 2,4 δισ. δολάρια το χρόνο.

«Ο ΠΟΥ έχει έναν προϋπολογισμό κοντά στο μέγεθος ενός τεράστιου αμερικανικού νοσοκομείου. Είναι περίπου το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ», λέει ο Λόρενς Γκόστιν, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τζώρτζταουν και διευθυντής του Συνεργαζόμενου Κέντρου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το Εθνικό και Διεθνές Υγειονομικό Δίκαιο, που είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός ο οποίος συνεργάζεται με τον ΠΟΥ.

(Ένα επιπλέον δισεκατομμύριο για αυτόν τον τρέχοντα κύκλο προϋπολογισμού συμπεριλαμβανόταν στις εκτιμήσεις προϋπολογισμού του ΠΟΥ το Μάιο του 2019 ως ένα μερίδιο για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης).


Από πού προέρχονται τα κεφάλαια;


Οι ετήσιες δωρεές από τα κράτη μέλη του αποτελούν το 51% του προϋπολογισμού του ΠΟΥ, σύμφωνα με ανακοίνωσή του από τον κύκλο προϋπολογισμού του 2018-2019.

Αυτές οι συνεισφορές κατηγοριοποιούνται σε δύο κατηγορίες: βεβαιώσεις τελών (δηλ. συνδρομές μελών) και εθελοντικές συνεισφορές.

«Τα βεβαιωμένα χρήματα είναι σαν επιχειρησιακή υποστήριξη», λέει η Τζένιφερ Κέιτς, διευθύντρια της παγκόσμιας πολιτικής για την υγεία και τον ιό HIV στο Ίδρυμα Οικογένειας Κάιζερ. «Ιδού λοιπόν τα χρήματα. Μπορείτε να καταλάβετε τι να κάνετε με αυτά».

Οι κορυφαίοι χρηματοδότες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το περασμένο έτος (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Κάθε κράτος μέλος πληρώνει τέλη αξιολόγησης με βάση την περιουσία και τον πληθυσμό της χώρας.

Ακόμη, οι χώρες κάνουν επιπλέον εθελοντικές συνεισφορές, όπως κάνουν τα Ηνωμένα Έθνη, φιλανθρωπικά ιδρύματα και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι δωρητές συνηθώς προορίζουν αυτά τα λεφτά για συγκεκριμένους σκοπούς. Η μεγαλύτερη κατανομή από τις εθελοντικές συνεισφορές πηγαίνει στην πολιομυελίτιδα, που έχει προϋπολογισμό 863 εκ. δολαρίων για το 2020-2021. «Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός καθοδηγείται κατά κύριο λόγο από πολλές εξωτερικές επιρροές των δωρητών όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να προϋπολογιστεί», λέει η Κέιτς.

Σταδιακά, λέει η Κέιτς, οι εθελοντικές συνεισφορές έχουν αρχίσει να κυριαρχούν στον προϋπολογισμό του ΠΟΥ.

Για τον προϋπολογισμό 2020-2021, 957 εκατομμύρια δολάρια προέρχονται από βεβαιώσεις τελών και 4,9 δισεκατομμύρια δολάρια πρόερχονται από εθελοντικές συνεισφορές.


Πόσα χρήματα συνεισφέρει η αμερικανική κυβέρνηση;


«ΟΙ ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος χορηγός ενιαίας κυβέρνησης στον κόσμο», λέει ο Γκόστιν, «επομένως ο ΠΟΥ βασίζεται πάρα πολύ στις συνεισφορές των ΗΠΑ».

Για το διετή κύκλο του 2018 και 2019, οι αμερικανικές συνεισφορές αντιστοιχούσαν περίπου στο 20% του συνολικού προϋπολογισμού του ΠΟΥ.

Τα χρήματα έρχονται σε δύο ροές. Η αμερικανική συνεισφορά στη δεξαμενή των βεβαιωμένων τελών είναι 237 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι το 22% των συνολικών τελών, το μεγαλύτερο ποσοστό από κάθε έθνος. Συγκρτικά, η Κίνα συνεισφέρει το 12% αυτής της δεξαμενής χρημάτων, και κάποιες χώρες με χαμηλό εισόδημα πληρώνουν το 0,1%.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν για περισσότερα από 656 εκ. δολάρια για συγκεκριμένα προγράμματα, σύμφωνα με την πύλη προϋπολογισμού προγράμματος του ΠΟΥ. Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές προορίζονταν για προγράμματα συμπεριλαμβανομένων της εξάλειψης της πολιομυελίτιδας, των υπηρεσιών υγείας και διατροφής, των ασθενειών που μπορούν να προληφθούν από εμβόλια, της φυματίωσης, του HIV — και για την πρόληψη και τον έλεγχο των εξάρσεων.

Τα 10 προγράμματα του ΠΟΥ που έλαβαν τα περισσότερα χρήματα από τις ΗΠΑ (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Στο πρόσφατο παρελθόν, οι ΗΠΑ έχουν δώσει επίσης τα περισσότερα χρήματα σε εθελοντικές συνεισφορές.

Αλλά από τις 31 Μαρτίου, οι ΗΠΑ είναι πίσω ως προς την αποπληρωμή των τελών. Αυτή την στιγμή χρωστάει 198,3 εκ. δολάρια σε συνδρομές μελών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων οφειλών από προηγούμενους κύκλους, σύμφωνα με το αντίγραφο κίνησης τραπεζικού λογαριασμού του ΠΟΥ — μια λίστα με την κατάσταση πληρωμής κάθε χώρας.


Τι σημαίνει το πάγωμα της αμερικανικής χρηματοδότησης;


Δεν υπάρχει πλέον αξιόπιστη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Στη συνέντευξη Τύπου, ο Τραμπ είπε ότι η επανεξέταση θα έπαιρνε 60 με 90 ημέρες και πως μια «πολύ εξονυχιστική έρευνα» βρίσκεται σε εξέλιξη. Ωστόσο, δεν έχουν δημοσιευθεί λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο εκτέλεσης της αναστολής χρηματοδότησης.

Και είναι ασαφές αν ο πρόεδρος έχει την εξουσιοδότηση να σταματήσει μονομερώς τη χρηματοδότηση για ένα διεθνή οργανισμό όπως ο ΠΟΥ.

«Εάν τα χρήματα έχουν ήδη δεσμευτεί και ήδη δοθεί, τότε είναι πιθανόν να μην μπορεί να τα πάρει», λέει ο Γκόστιν, αλλά ο πρόεδρος θα μπορούσε να παρακρατήσει εκκρεμείς οφειλές ή να δώσει εντολή σε οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) να περιορίσει τη συνεργασία του με τον ΠΟΥ.

«Πολλά από τα εθελοντικά χρήματα παρέχονται στα επίπεδα οργανισμών», λέει η Κέιτς, οπότε είναι πιθανόν ο πρόεδρος να μπορούσε να απαιτήσει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να σταματήσουν να παρέχουν χρήματα στον ΠΟΥ για εργασία έργου.

*Η Pien Huang είναι ανταποκρίτρια για θέματα παγκόσμιας υγείας στο NPR.

Continue Reading

Κείμενα

Οι γιατροί της Κούβας ήταν πάντα τόσο αλληλέγγυοι όσο δεν ήταν ποτέ η Ευρωπαϊκή Ένωση

Avatar

Published

on

Του Σωτήρη Ζιώμα

Την ώρα που η πανδημία του κοροναϊού ξεσκεπάζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την αποτυχία του φιλελεύθερου καπιταλισμού να παράσχει δημόσια συστήματα υγείας που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών σε παγκόσμιο επίπεδο, αρκετά είναι τα δημοσιεύματα στον ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο που επιχειρούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τις ανθρωπιστικές αποστολές των γιατρών της Κούβας στις χώρες του εξωτερικού.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των άρθρων είναι πως οι κουβανοί γιατροί δεν προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς τους υπόλοιπους λαούς αφιλοκερδώς και με αίσθημα αλληλεγγύης, αλλά αναγκάζονται να εργάζονται ως «έμμισθοι σκλάβοι» του κράτους με σκοπό να παρουσιάσουν το «καλό πρόσωπο της χώρας» στο πλαίσιο της λεγόμενης «ιατρικής διπλωματίας» που είχε εισαγάγει στην Κούβα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Φιντέλ Κάστρο.

Κι ενώ μέσα στον ορυμαγδό των θεωριών συνωμοσίας που κατακλύζουν το διαδίκτυο θα περιμέναμε τέτοιου είδους αναλύσεις να προέρχονται από περιθωριακές φωνές που συνδέουν τον κοροναϊό με το δίκτυο 5G και τα εμβόλια με το θάνατο, παρατηρούμε πως οι έρευνες αυτές δεν προέρχονται από ιστοσελίδες που έχουν ως κύρια ενασχόλησή τους τη συνωμοσιολογία, αλλά από μέσα ενημέρωσης που έχουν χτίσει εδώ και χρόνια ένα σοβαρό και ποιοτικό προφίλ.

Την αρχή έκανε πριν από μερικές βδομάδες (28/3) ο δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης των Ελληνικών Hoaxes, Δημήτρης Αλικάκος, όταν σε ανάρτησή του στο Facebook χαρακτήριζε την εξαγωγή γιατρών από την Κούβα «εθνική μπίζνα», παραλληλίζοντάς τους χυδαία με «ενοικιαζόμενο προσωπικό». Μάλιστα, με μια μπόλικη δόση ειρωνείας και κυνισμού, ανέφερε πως η Κούβα στέλνει γιατρούς στη Βενεζουέλα προκειμένου να πληρωθεί «σε είδος», δηλαδή πετρέλαιο, αγνοώντας σκόπιμα το γεγονός ότι και οι δύο χώρες προσπαθούν να αναπτύξουν τους διεθνιστικούς δεσμούς τους επειδή βρίσκονται υπό καθεστώς αμερικανικού εμπάργκο.

Επιπλέον, για να ενισχύσει το αφήγημα πως «η κυβέρνηση της Κούβας παρακρατεί ένα μεγάλο μέρος του μισθού των γιατρών και των νοσηλευτών», ο κ. Αλικάκος δεν δίστασε να επικαλεστεί ως πηγή το «Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor» («Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας») το οποίο πρόσκειται στο αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Στην ουσία δηλαδή, καταφερόταν εναντίον του θύματος, υιοθετώντας ως θέσφατο τους ισχυρισμούς του θύτη.

Και φυσικά, καμία αναφορά στις ανιδιοτελείς αποστολές κουβανών γιατρών από το 1998 στο πλαίσιο του «Ολοκληρωμένου Προγράμματος Υγείας» (Programa Integral de Salud) για τη Λατινική Αμερική, τις χώρες της Καραϊβικής και την Αφρική.

Την σκυτάλη στην αποδόμηση του ανθρωπιστικής βοήθειας των γιατρών της Κούβας πήρε λίγες μέρες αργότερα (7/4) η εφημερίδα «Καθημερινή». Στο ρεπορτάζ της Μαρίας Αθανασίου με τίτλο «Ήρωες ή μισθοφόροι;», όπου η δημοσιογράφος αναρωτιέται εάν η βοήθεια του «άγνωστου» κουβανικού «στρατού με τις λευκές ρόμπες» πρόκειται για «ανιδιοτελή ανθρωπιστική προσφορά, ιατρική διπλωματία ή επικερδείς μπίζνες με αντικείμενο τον ανθρώπινο πόνο», επαναλαμβάνεται -μεταξύ άλλων- η ίδια επιχειρηματολογία περί «νοικιαζόμενου προσωπικού» στη Βενεζουέλα με αντάλλαγμα βαρέλια πετρελαίου, ενώ γίνεται μνεία και στις δηλώσεις του προέδρου της Βραζιλίας, Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος χαρακτήριζε τους 8.000 κουβανούς γιατρούς που εργάζονταν στη χώρα του «σκλάβους της Κούβας» που «θρέφουν την κουβανική δικτατορία» και αποδίδουν το 75% του μισθού τους στα κρατικά ταμεία του νησιού.

Την περασμένη Δευτέρα (13/4) όμως, κυκλοφόρησε και μια ακόμη έρευνα, αυτή τη φορά από την αξιόλογη ερευνητική ιστοσελίδα «Inside Story». Στο εκτενές άρθρο του Βασίλη Σταματίου με τίτλο «Πόσο φιλάνθρωποι είναι στην πραγματικότητα οι γιατροί της Κούβας;», επιχειρείται η πλήρης απομυθοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και ένδειξης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας, κατά τα πρότυπα Αλικάκου, με την αιτιολογία πως «πρόκειται απλώς για μια εξαιρετικά επικερδή μπίζνα».

Μολονότι η έρευνα αποτελείται συνολικά περίπου από 3.000 λέξεις, ο αρθρογράφος θεώρησε μάλλον σωστό να αγνοήσει επιδεικτικά σημαντικές πτυχές του ζητήματος που θίγει. Έτσι λοιπόν, δεν αφιέρωσε ούτε μία γραμμή για το 55ετές εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στα τρόφιμα και τα φάρμακα που επιβλήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τις δραματικές επιπτώσεις του στην εξέλιξη της οικονομίας του νησιού, τις συνολικά 638 απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο από τη CIA, ή το γεγονός ότι παρά τον πολυετή εμπορικό και οικονομικό αποκλεισμό, το σύστημα υγείας της Κούβας συνιστά διεθνές πρότυπο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Αντ’ αυτού, αναφέρει την Κούβα ως χώρα του «Τρίτου Κόσμου», μολονότι ο όρος αυτός σήμερα θεωρείται από την ακαδημαϊκή κοινότητα οπισθοδρομικός και ανακριβής που παραπέμπει σε αποικιοκρατικές αντιλήψεις, αφήνοντας αναπάντητους τους λόγους της «οικονομικής ανέχειας της χώρας».

Όσο κουραστικό κι αν ακούγεται, κάθε συζήτηση που αφορά την φτώχεια στην Κούβα θα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει με την αναφορά στο μισό αιώνα του παράνομου αμερικανικού εμπάργκο, κι αυτό γιατί πολύ απλά η πιο συχνή απάντηση που δίνεται από το σύνολο των δυτικών μέσων ενημέρωσης στο ερώτημα «Ποιος φταίει τελικά για τη φτώχεια στην Κούβα;», είναι ότι φταίει ο «σοσιαλισμός», θέση που προφανώς ενστερνίζεται και ο αρθρογράφος της έρευνας.

Θα μπορούσαμε να αναλύαμε για ώρες κάθε προβληματικό σημείο του κειμένου, όπως για παράδειγμα την παραπομπή του συντάκτη στην έκδοση «Americas Quarterly», η οποία κυκλοφορεί από την επιχειρηματική ένωση «Council of the Americas (AS/COA) που ίδρυσε το 1963 -κατ’ εντολή του Τζον Κένεντι- ο μεγαλοτραπεζίτης, Ντέιβιντ Ροκφέλερ, με σκοπό να πολεμήσει τον Φιντέλ Κάστρο, ή τη «σφοδρή κριτική» που είχε υποστεί από την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας η συμφωνία Κούβας-Βενεζουέλας για την ανταλλαγή γιατρών με πετρέλαιο. Όμως, αφενός η πρώτη πηγή έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για μεροληψία υπέρ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και αφετέρου η αντιπολίτευση που παραθέτει ο αρθρογράφος δεν είναι άλλη από το «στρατόπεδο» του πραξικοπηματία Γκουαϊδό.

Τους τελευταίους μήνες, η Κούβα έχει στείλει περισσότερους από 900 γιατρούς και νοσηλευτές σε 17 χώρες του κόσμου προκειμένου να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια στη μάχη κατά της πανδημίας του κοροναϊού μεταξύ αυτών η Ιταλία, η Ανδόρα, η Νικαράγουα, η Αϊτή, η Τζαμάικα κ.α.

Επομένως, στη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε, η συντονισμένη προσπάθεια αποδόμησης της έμπρακτης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας ως δήθεν «επικερδούς μπίζνας», την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεμπολήσει και το τελευταίο ψήγμα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, μάλλον κρύβει ιδεοληπτικές εμμονές απέναντι σε έναν περήφανο λαό που, παρά τις αντιξοότητες, στέκεται όρθιος στα πόδια του.

Continue Reading

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Trending

Copyright © 2020 Non Paper. All rights reserved.