Connect with us

Κείμενα

Τι φταίει για την αποτυχία της Ταξικής Αριστεράς;

Avatar

Published

on

Τι φταίει για την αποτυχία της Ταξικής Αριστεράς;

Γράφει ο Άρης Ελάτης

Θα μιλήσω με στείρες προτάσεις κωδικοποιημένα, διότι 1ον είχα πει να μην ξαναγράψω για την πολιτική επικαιρότητα με αμιγώς πεζό κείμενο και 2ον επειδή θέλω πολλά να (ξανα)πω και σίγουρα θα γίνει ογκώδες το κείμενο. Έτσι όσο μπορώ κωδικοποιημένα σε μικρές προτάσεις χωρίς ανάπτυξη θα γράψω αυτή τη φορά.


1) Αριστερά λέγονται οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται, προβάλλουν και αναδεικνύουν σε όλο το φάσμα του κοινωνικού ιστού τον Ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής και ότι απορρέει από αυτήν· δηλαδή τα πάντα. Σήμερα 10-6-2019 έχουμε τέτοια Αριστερά στην Ελλάδα που την εκπροσωπούν αλφαβητικά τα εξής κόμματα: ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, ΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΛΑΕ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ. Σαφώς υπάρχουν και μικρότερες οργανώσεις που ΔΕΝ συμμετέχουν στο εκλογικό σκηνικό όπως π.χ. ο Εργατικός Αγώνας και οι διάφοροι ακομμάτιστοι, ανοργάνωτοι και ανένταχτοι αριστεροί στους οποίους ανήκω κι εγώ.

2) «Αριστερά», με εισαγωγικά δηλαδή, λέγονται όλα τα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις που πιστεύουν στην ανάθεση, στην ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) και στο μικρότερο κακό. Λέγονται ρεφορμιστές, ευρωπαϊστές, κεϋνσιανοί, κτλ. Τέτοιο ήταν πάντα από ότι αποδείχθηκε τελικά το ΚΚΕ εσωτερικού, και σαφώς τα μνημονιακά καθαρά αστικά πλέον κόμματα ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ.

3) Σημερινή αριστερά όπου ΔΕΝ λέει έξω από την ΕΕ, το ευρώ και το ΝΑΤΟ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς και ταξικούς μηχανισμούς όπως το ΔΝΤ, ΕΚΤ, κτλ, έστω με ενδιάμεσα στάδια, δεν είναι καν αριστερά ή εμπίπτει στην κατηγορία (2).

Τέτοια παραδείγματα πολιτικών κομμάτων είναι η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜέΡΑ25 και το ΕΠΑΜ που ενώ μπορεί να λέει το τελευταίο για έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ μιλά όπως και τα προηγούμενα για ανυπαρξία ιδεολογικών διαχωρισμών όπως αριστερά-δεξιά. Σήμερα και τα τρία αυτά κόμματα είναι προσωποπαγή κόμματα και δεν υπάρχει καμία έννοια ελευθερίας και συλλογικών οργάνων μέσα σε αυτά, αφού είναι καταργημένα στην πράξη από την δυναμική και την παρουσία των ίδιων των αρχηγών/μεσσιών τους μέσα στα ΜΜΕ.

4) Αυτά που γράφονται στην κατηγορία (1) για την Ταξική Αριστερά αυτό ΔΕΝ σημαίνει πως μεταξύ τους μια χαρά μπορούν και σφάζονται. Ή ΔΕΝ έχουν υπαρκτές διαφορές στην τακτική, στον τακτικισμό και στους άμεσους στόχους τους. Ένας ιδιότυπος αριστερός εμφύλιος πόλεμος που ξεκινά από την εποχή που πρωτοακούστηκε στην χώρα η λέξη κομμουνισμός. Είναι το συνολικότερο πρόβλημα της αριστεράς που είναι η ενότητα στην πράξη, ο στείρος ιδεολογικός δογματισμός, ο κομματισμός, ο (επαγγελματικός ή ερασιτεχνικός) στελεχισμός, ο ηγεμονισμός.
Ενώ οι Αστοί μια χαρά τα βρίσκουν στα δύσκολα: η Δεξιά πολύ εύκολα τελικά ξανασυσπειρώθηκε σε σχέση με το Κέντρο τουλάχιστον ή το παράδειγμα των συμμαχιών στην αρχή των μνημονίων μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (ποιος το περίμενε κάτι τέτοιο πριν 20 χρόνια πχ;).

5) Ο πρώτος βασικότερος λόγος -και με διαφορά από τον τρίτο- αποτυχίας της Ταξικής Αριστεράς να διεισδύσει ιδεολογικά στον Λαό (βασικά είναι ότι θέλει Λαό και όχι έναν όχλο που αποτελείται από μία καταναλωτική μάζα πολλών μονάδων/ατόμων μαζί όπως οι Αστοί) είναι η αστική/ολιγαρχική ιδεολογική ηγεμονία σε όλο το φάσμα των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Τα ΜΜΕ κατά κράτος και στον ηλεκτρονικό τύπο (TV) και στον παραδοσιακό τύπο (εφημερίδες-περιοδικά) αλλά και στον διαδικτυακό τύπο δυστυχώς κερδίζουν στον ιδεολογικό πόλεμο παρά τις ελάχιστες μάχες που έχουν χάσει έως σήμερα.
Ο δεύτερος βασικότερος λόγος -και με διαφορά από τον τρίτο- αποτυχίας της Ταξικής Αριστεράς να διεισδύσει ιδεολογικά στον Λαό είναι όχι ότι ο «απατημένος» «Λαός» ΔΕΝ ξέρει τι πρεσβεύει και τι λέει η πραγματική Αριστερά αλλά ακριβώς το αντίθετο: επειδή ξέρει προτιμά την ανάθεση και το χάιδεμα στα αυτιά. Δηλαδή προτιμά να κοιτάξει την δουλειά του και το βόλεμα του από το να βοηθήσει τον συνάδελφο του που απολύεται. Κι αυτό διότι υπάρχει ο πρώτος λόγος: Ωχαδερφισμός, Παρτακισμός, Ξερολισμός, Επαναστατικός καφενειακός-διαδικτυακός Παρολισμός, Εγωισμός, Ατομισμός, Ιδιωτισμός.

6) Η επικράτηση της ιδεολογικής αστικής/ολιγαρχικής ηγεμονίας είναι ΚΑΙ εκούσια ΚΑΙ ακούσια από το άτομο-καταναλωτή και όχι χειραφετημένο-πολίτη που δυστυχώς οι τελευταίοι είναι ελάχιστοι στον τόπο μας. (Πιστεύω κάτω του 10-15%.) Ποιο από τα δύο υπερτερεί (το εκούσιο ή το ακούσιο), σε τι ποσοστό και ποιες είναι οι κοινωνικές συνθήκες που ευδοκιμούν τέτοιες συμπεριφορές είναι θέμα επιστημονικό να δοθούν τέτοιες απαντήσεις από χειραφετήμενους ιδεολόγους επιστήμονες που ΔΕΝ ασπάζονται τυφλά το κυρίαρχο-συστημικό αφήγημα, έχουν κριτική σκέψη και όραμα για τον άνθρωπο. Δηλαδή ΔΕΝ τον αντιμετωπίζουν σαν αριθμό, άτομο και μάζα.
Ψυχανεμίζομαι βέβαια ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που δημιουργούν τέτοιες συμπεριφορές (σαφώς βοηθούν η προσωπική εμπειρία, το διάβασμα και η επαφή μου με τα κοινά) όπως η οικονομική δυσχέρεια ΚΑΙ η κατάρρευση των ανθρωπίνων σχέσεων, του πολιτισμού, της παράδοσης, των κοινοτήτων σε ένα ομογενοποιημένο τοξικό/ταξικό καπιταλιστικό ατομικιστικό αστικό περιβάλλον που προηγήθηκε της όποιας οικονομικής δυσχέρειας (που είναι αλληλένδετα και διαχρονικά αλληλοτροφοδοτούμενα κατά την άποψη μου) είναι οι βασικές κατά την γνώμη μου αιτίες της σημερινής σήψης και αποσύνθεσης.

7) Το άτομο-καταναλωτής ψηφοφόρος έχει την βασική και κύρια πρώτη ευθύνη για ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, στον τόπο αυτό, στην χώρα αυτή.* Ούτε τα κόμματα, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ, ούτε ο κρατικός μηχανισμός και οι δικαστές, ούτε οι ολιγάρχες: αυτοί κάνουν απλά την δουλειά (εντός ή εκτός εισαγωγικών) τους με ότι συνεπάγεται αυτό.

8) Η Ταξική Αριστερά έχει τεράστια ευθύνη διότι α) επιδίδεται σε έναν αδιάκοπο καταστροφικό εσωτερικό εμφύλιο, β) οι κυρίαρχες αναλύσεις για αυτήν την κρίση της Ταξικής Αριστεράς είναι από παιδαριώδεις έως γελοίες στις περισσότερες των περιπτώσεων και γ) δεν ξέρει που να στοχεύσει (σαφώς υπάρχουν και τα ιδιοτελή κριτήρια που δρουν τα κόμματα και τα στελέχη τους αλλά αυτό είναι μεγάλο κεφάλαιο που το έχω αναπτύξει παλιότερα και δεν θα το πιάσω καθόλου σήμερα πέρα από αυτά επιγραμματικά που ανέφερα περί κομματισμού, ηγεμονισμού, κτλ).

9) Οι απαντήσεις στα ανωτέρω: α) η Ενότητα είναι η μοναδική Ταξική και εφικτή επιλογή σε ένα πρόγραμμα 10 σημείων όπου συμφωνούμε, αλλά και σε όσα διαφωνούμε να δοθούν πειστικές απλές απαντήσεις για το τι θα κάνουμε αύριο, επιστημονικά αποδεδειγμένες, πέρα από κόμματα, επαγγελματικά στελέχη και ηγεμονίες με μία κοινή σημαία, ένα κοινό πανό, ένα κοινό κείμενο και μία κοινή προσυγκέντρωση στο δρόμο, με αμεσοδημοκρατικές λογικές, αλλά και δημοψηφισματικές όταν τα πράγματα βαλτώνουν, β) η Ταξική Αριστερά έχει πάθει καθολική ήττα στις μέρες μας πανευρωπαϊκά: το να βρούμε τα αίτια της με οριζόντια απεύθυνση, ανοιχτά και ξεκάθαρα χωρίς χάιδεμα αυτιών, είναι ο πρωταρχικός στόχος με σκοπό να τα διορθώσουμε στην πράξη και είναι η πρωταρχική μας ευθύνη και γ) στοχεύουμε πρωτίστως να ενώσουμε τον αριστερό δημοκρατικό προοδευτικό κόσμο που είναι χειραφετημένος πολίτης -και πολύ αργότερα θα ενδιαφερθούμε για την μεγαλύτερη άμορφη και πολυποίκιλη μάζα- και έχει μία ελάχιστα ταξική συγκρότηση μέσα του (άρα μιλάμε για ένα πολύ λιγότερο του 10-15% που λέγαμε στο (6) στοχεύοντας σε ένα πάνω-κάτω 5%), στοχεύουμε στην δημιουργία ΜΜΕ μαζικών (κυρίως ένα νέο διαδικτυακό ραδιόφωνο, μία νέα ιστοσελίδα και μία νέα εφημερίδα) και ξεκάθαρων για το από «τα κάτω» στίγμα τους με άνοιγμα σε όλον τον αριστερό, αλλά και κινηματικό, και συγκρουσιακό, και μειονοτικό, και προοδευτικό κόσμο.

10) α) Επειδή προσωπικά αλληλεγγύη ΔΕΝ εισέπραξα κυρίως σε προσωπικό επίπεδο από τους «συντρόφους» στο δρόμο, στο κίνημα και στα διάφορα στέκια, β) επειδή ΔΕΝ πιστεύω πως πρόκειται να αλλάξει η κατάσταση στην Ταξική Αριστερά αλλά θα πάει προς το χειρότερο -εκτός κι αν γίνει κάτι πάλι πολύ συγκλονιστικό που ίσως συσπειρώσει αυτή την φορά σωστά τον κόσμο κάτω από κάτι κοινό με όραμα, κι αυτό επειδή η ζωή μας έχει αποδείξει πως είναι απρόβλεπτη και δεν υπάρχουν σιγουράτζες- πάρτε για παράδειγμα το ίδιο το μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πόσο ελπιδοφόρα είχε ξεκινήσει και πως κατάντησε αλλά και όλα της τα εκλογικά μέτωπα που έκανε ήταν χωρίς εμβάθυνση αλλά απλά για να γίνουν, την εκλογική διάλυση της ΛΑΕ και τα αποτυχημένα μέτωπα της, ούτε καν στα Μ-Λ μπρος και (μ-λ) πίσω δεν έκατσε το μέτωπο, γ) επειδή το προσπάθησα να φτιάξω διαδικτυακά κάτι νέο όπως τους ANέΝΤΑΧΤΟΙ ΠΟΛίΤΕΣ με ταξικό πρόσημο και ενώ βρέθηκα με 10-12 ανθρώπους από κοντά να συνομιλώ ΔΕΝ προχώρησε το όλο θέμα, δ) επειδή έχω ήδη αποστρατευτεί από την κινηματική δράση σε μεγάλο βαθμό αφού ΔΕΝ πιστεύω πως μπορεί να αλλάξει κάτι σε αυτή τη ζωή, και τέλος, ε) επειδή εύχομαι αυτό να είναι το τελευταίο πεζό κείμενο για την αμιγώς πολιτική επικαιρότητα αφού ΔΕΝ πιστεύω πως θα αλλάξει τίποτα όπως προείπα -που μακάρι να διαψευσθώ, σας λέω ένα μεγάλο αντίο (ή και «εις το επανιδείν») από τα αμιγώς πολιτικά και επικαιρότητας κείμενα.


——–
*
«Πώς να σώσεις τέτοια πόλη, που ούτε τους καλούς ψηφίζει, ούτε τους κακούς μαυρίζει;»
«Δεν μπορείς να περιμένεις από αυτούς που σε κατέστρεψαν να γίνουν οι άνθρωποι που θα σε σώσουν.»

          Αριστοφάνης – «Βάτραχοι»


«Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα αλλά συνένοχοι.»
          George Orwell


«Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.»
          Κορνήλιος Καστοριάδης


«Ή θα είστε ελεύθεροι, ή θα είστε ήσυχοι, και τα δύο μαζί δεν γίνονται».
          Θουκυδίδης


«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»
          Benjamin Franklin

Το κείμενο αναρτήθηκε και στο: thoughtsONpaper

Ελλάδα

Σεμινάρια της Πρεσβείας των ΗΠΑ για «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και αποθέωση της κυβερνητικής πολιτικής

Non Paper

Published

on

Την ώρα που η κυβέρνηση αποφασίζει να διαθέσει άλλα 9 εκατομμύρια ευρώ στα ΜΜΕ στο πλαίσιο της «εκστρατείας ενημέρωσης» για την πανδημία, διαμορφώνοντας πλέον τη συνολική δαπάνη στα 20 εκατομμύρια ευρώ, τα δημοσιογραφικά επιτελεία θα έχουν ένα λόγο παραπάνω να προβαίνουν σε διθυραμβικά σχόλια για τη διαχείριση της κρίσης από την ελληνική κυβέρνηση.

Όπως επισημαίνει σε πρόσφατο δημοσίευμά του ο «Ριζοσπάστης», η Πρεσβεία των ΗΠΑ οργάνωσε διαδικτυακό σεμινάριο για την εκπαίδευση των δημοσιογράφων με σκοπό την άσκηση «υπεύθυνης δημοσιογραφίας» που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την αποσιώπηση θεμάτων που ενοχλούν, την «εξύψωση του ηθικού» καθώς επίσης και την επιδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής.

Αναλυτικότερα το ρεπορτάζ αναφέρει:

Στις «προτεραιότητες» που επιβάλλεται να τηρούν οι δημοσιογράφοι αυτήν την περίοδο αναφέρθηκε ο Αμερικανός ειδικός σε θέματα επικοινωνίας και δημόσιας υγείας, Νταν Ρουτζ, μιλώντας τις προάλλες σε διαδικτυακό σεμινάριο, που οργανώθηκε με τη συμμετοχή της πρεσβείας των ΗΠΑ, με θέμα «Δημόσια επικοινωνία και ψηφιακή ανθεκτικότητα κατά τη διάρκεια πανδημίας».

Απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους και υπεύθυνους επικοινωνίας διαφόρων οργανισμών, τους προέτρεψε να ασκήσουν «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και, μεταξύ άλλων, να φτιάξουν ένα «πάρκινγκ» με θέματα, τα οποία «μπορούν να αποσιωπηθούν με ασφάλεια για αργότερα που θα έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου». Ολως «τυχαίως», έφερε ως παράδειγμα τα θέματα που αφορούν τη λογοδοσία των υπευθύνων και των αρχών σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας! Ακόμα παραπέρα, ζήτησε από τους δημοσιογράφους να συμβάλουν στην «εξύψωση του ηθικού» και τους …ενθάρρυνε να αποθεώσουν την κυβερνητική πολιτική, λέγοντας ότι «οι ελληνικές αρχές πρέπει να επιδοκιμαστούν για τη διαχείριση της πανδημίας».

Τα σεμινάρια συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες, προφανώς με τις ίδιες «λαμπρές» συμβουλές και υποδείξεις προς τα επιτελεία της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Δεν ξέρουμε αν στο τέλος θα μοιραστούν και τίτλοι σπουδών… Μπορούμε όμως με βεβαιότητα να πούμε ότι στα θρανία κάθονται «οι πιο καλοί οι μαθητές», αν κρίνουμε από τον τρόπο που προβάλλεται η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας, σε αντίθεση με το «θάψιμο» που τρώνε οι διαμαρτυρίες και οι πρωτοβουλίες διεκδίκησης των υγειονομικών και των άλλων εργαζομένων.

Continue Reading

Κείμενα

Πόσα χρήματα δίνουν οι ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και ποιος ο αντίκτυπος της διακοπής χρηματοδότησής του από τον Τραμπ;

Non Paper

Published

on

Photo: NBC

Της Pien Huang*
Πηγή κειμένου: NPR
Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτήρης Ζιώμας

Ο πρόεδρος Τραμπ λέει ότι σταματά τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από τις ΗΠΑ για 60 με 90 ημέρες καθώς η κυβέρνησή του επανεξετάζει τους χειρισμούς της ομάδας στην επιδημία του κοροναϊού. Έκανε την ανακοίνωσή του στη συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, λέγοντας ότι θέλει να αναστείλει τις συνδρομές των ΗΠΑ «καθώς διεξάγεται μια επανεξέταση προκειμένου να αξιολογηθεί ο ρόλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην πολύ κακή διαχείριση και συγκάλυψη της εξάπλωσης του κοροναϊού».

Ο Τραμπ ανέφερε ότι ο ΠΟΥ καθυστέρησε να απαντήσει στην κρίση και πως ο οργανισμός είναι «κινεζο-κεντρικός».

«Λυπούμαστε για την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντχάνομ Γκεμπρεγέσους σε συνέντευξη Τύπου την Τετάρτη. «Ο ΠΟΥ επανεξετάζει τον αντίκτυπο της δουλειάς μας από κάθε απόσυρση της χρηματοδότησης των ΗΠΑ, και θα εργαστεί με τους συνεργάτες μας προκειμένου να καλύψει κάθε οικονομικό κενό που αντιμετωπίζουμε και να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά μας συνεχίζεται αδιάκοπα».

Πόσα χρήματα συνεισφέρουν οι ΗΠΑ στον προϋπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας; Και πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει το έργο του ΠΟΥ;


Ποια είναι η αποστολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας;


Ο οργανισμός, που ιδρύθηκε το 1948, περιγράφει τον εαυτό ως «την κατευθυντήρια και συντονιστική αρχή στην παγκόσμια υγεία εντός του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Συντονίζει δραστηριότητες και παρέχει καθοδήγηση για τα 194 κράτη μέλη του και τα δύο συνδεδεμένα μέλη του (Πουέρτο Ρίκο και Τοκελάου).

Οι δραστηριότητες κυμαίνονται από την προώθηση του εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας μέχρι την υποστήριξη της παιδικής διατροφής προκειμένου να διαδραματίσουν έναν ηγετικό ρόλο στην περίπτωση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης για την υγεία.

«Θα υπάρχουν οδηγίες για το είδος των απαραίτητων φαρμάκων που πρέπει να υπάρχουν, το είδος των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων που πρέπει να υπάρχουν, ποια μπορεί να είναι τα προγράμματα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε σχέση με τον ιό HIV σε διαφορετικές χώρες, λαμβάνοντας υπόψιν τους διαθέσιμους πόρους», λέει ο Ριφάτ Ατούν, καθηγητής παγκόσμιων συστημάτων υγείας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. «Οι χώρες δεν υποχρεώνονται νομικά να ακολουθήσουν αυτές τις οδηγίες, αλλά πολλές το πράττουν σε σχέση με τις επιδημίες».

Ο οργανισμός ανακήρυξε την έξαρση του κοροναϊού μια «έκτακτη ανάγκη διεθνούς ενδιαφέροντος για τη δημόσια υγεία» και έχει δώσει τεχνικές οδηγίες για τους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας για το πώς να ενδιαφερθούν για τους ασθενείς του COVID-19 σε ιατρικό περιβάλλον και οδηγίες στον κόσμο για το πώς να προστατεύσει τον εαυτό του.


Πόσο μεγάλος είναι ο προϋπολογισμός του ΠΟΥ;


Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λειτουργεί με ένα διετή κύκλο προϋπολογισμού. Για το 2020 και το 2021, ο προϋπολογισμός του για την εκτέλεση των προγραμμάτων του είναι 4,8 δισ. δολάρια, ή 2,4 δισ. δολάρια το χρόνο.

«Ο ΠΟΥ έχει έναν προϋπολογισμό κοντά στο μέγεθος ενός τεράστιου αμερικανικού νοσοκομείου. Είναι περίπου το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ», λέει ο Λόρενς Γκόστιν, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τζώρτζταουν και διευθυντής του Συνεργαζόμενου Κέντρου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το Εθνικό και Διεθνές Υγειονομικό Δίκαιο, που είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός ο οποίος συνεργάζεται με τον ΠΟΥ.

(Ένα επιπλέον δισεκατομμύριο για αυτόν τον τρέχοντα κύκλο προϋπολογισμού συμπεριλαμβανόταν στις εκτιμήσεις προϋπολογισμού του ΠΟΥ το Μάιο του 2019 ως ένα μερίδιο για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης).


Από πού προέρχονται τα κεφάλαια;


Οι ετήσιες δωρεές από τα κράτη μέλη του αποτελούν το 51% του προϋπολογισμού του ΠΟΥ, σύμφωνα με ανακοίνωσή του από τον κύκλο προϋπολογισμού του 2018-2019.

Αυτές οι συνεισφορές κατηγοριοποιούνται σε δύο κατηγορίες: βεβαιώσεις τελών (δηλ. συνδρομές μελών) και εθελοντικές συνεισφορές.

«Τα βεβαιωμένα χρήματα είναι σαν επιχειρησιακή υποστήριξη», λέει η Τζένιφερ Κέιτς, διευθύντρια της παγκόσμιας πολιτικής για την υγεία και τον ιό HIV στο Ίδρυμα Οικογένειας Κάιζερ. «Ιδού λοιπόν τα χρήματα. Μπορείτε να καταλάβετε τι να κάνετε με αυτά».

Οι κορυφαίοι χρηματοδότες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το περασμένο έτος (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Κάθε κράτος μέλος πληρώνει τέλη αξιολόγησης με βάση την περιουσία και τον πληθυσμό της χώρας.

Ακόμη, οι χώρες κάνουν επιπλέον εθελοντικές συνεισφορές, όπως κάνουν τα Ηνωμένα Έθνη, φιλανθρωπικά ιδρύματα και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι δωρητές συνηθώς προορίζουν αυτά τα λεφτά για συγκεκριμένους σκοπούς. Η μεγαλύτερη κατανομή από τις εθελοντικές συνεισφορές πηγαίνει στην πολιομυελίτιδα, που έχει προϋπολογισμό 863 εκ. δολαρίων για το 2020-2021. «Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός καθοδηγείται κατά κύριο λόγο από πολλές εξωτερικές επιρροές των δωρητών όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να προϋπολογιστεί», λέει η Κέιτς.

Σταδιακά, λέει η Κέιτς, οι εθελοντικές συνεισφορές έχουν αρχίσει να κυριαρχούν στον προϋπολογισμό του ΠΟΥ.

Για τον προϋπολογισμό 2020-2021, 957 εκατομμύρια δολάρια προέρχονται από βεβαιώσεις τελών και 4,9 δισεκατομμύρια δολάρια πρόερχονται από εθελοντικές συνεισφορές.


Πόσα χρήματα συνεισφέρει η αμερικανική κυβέρνηση;


«ΟΙ ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος χορηγός ενιαίας κυβέρνησης στον κόσμο», λέει ο Γκόστιν, «επομένως ο ΠΟΥ βασίζεται πάρα πολύ στις συνεισφορές των ΗΠΑ».

Για το διετή κύκλο του 2018 και 2019, οι αμερικανικές συνεισφορές αντιστοιχούσαν περίπου στο 20% του συνολικού προϋπολογισμού του ΠΟΥ.

Τα χρήματα έρχονται σε δύο ροές. Η αμερικανική συνεισφορά στη δεξαμενή των βεβαιωμένων τελών είναι 237 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι το 22% των συνολικών τελών, το μεγαλύτερο ποσοστό από κάθε έθνος. Συγκρτικά, η Κίνα συνεισφέρει το 12% αυτής της δεξαμενής χρημάτων, και κάποιες χώρες με χαμηλό εισόδημα πληρώνουν το 0,1%.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν για περισσότερα από 656 εκ. δολάρια για συγκεκριμένα προγράμματα, σύμφωνα με την πύλη προϋπολογισμού προγράμματος του ΠΟΥ. Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές προορίζονταν για προγράμματα συμπεριλαμβανομένων της εξάλειψης της πολιομυελίτιδας, των υπηρεσιών υγείας και διατροφής, των ασθενειών που μπορούν να προληφθούν από εμβόλια, της φυματίωσης, του HIV — και για την πρόληψη και τον έλεγχο των εξάρσεων.

Τα 10 προγράμματα του ΠΟΥ που έλαβαν τα περισσότερα χρήματα από τις ΗΠΑ (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Στο πρόσφατο παρελθόν, οι ΗΠΑ έχουν δώσει επίσης τα περισσότερα χρήματα σε εθελοντικές συνεισφορές.

Αλλά από τις 31 Μαρτίου, οι ΗΠΑ είναι πίσω ως προς την αποπληρωμή των τελών. Αυτή την στιγμή χρωστάει 198,3 εκ. δολάρια σε συνδρομές μελών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων οφειλών από προηγούμενους κύκλους, σύμφωνα με το αντίγραφο κίνησης τραπεζικού λογαριασμού του ΠΟΥ — μια λίστα με την κατάσταση πληρωμής κάθε χώρας.


Τι σημαίνει το πάγωμα της αμερικανικής χρηματοδότησης;


Δεν υπάρχει πλέον αξιόπιστη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Στη συνέντευξη Τύπου, ο Τραμπ είπε ότι η επανεξέταση θα έπαιρνε 60 με 90 ημέρες και πως μια «πολύ εξονυχιστική έρευνα» βρίσκεται σε εξέλιξη. Ωστόσο, δεν έχουν δημοσιευθεί λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο εκτέλεσης της αναστολής χρηματοδότησης.

Και είναι ασαφές αν ο πρόεδρος έχει την εξουσιοδότηση να σταματήσει μονομερώς τη χρηματοδότηση για ένα διεθνή οργανισμό όπως ο ΠΟΥ.

«Εάν τα χρήματα έχουν ήδη δεσμευτεί και ήδη δοθεί, τότε είναι πιθανόν να μην μπορεί να τα πάρει», λέει ο Γκόστιν, αλλά ο πρόεδρος θα μπορούσε να παρακρατήσει εκκρεμείς οφειλές ή να δώσει εντολή σε οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) να περιορίσει τη συνεργασία του με τον ΠΟΥ.

«Πολλά από τα εθελοντικά χρήματα παρέχονται στα επίπεδα οργανισμών», λέει η Κέιτς, οπότε είναι πιθανόν ο πρόεδρος να μπορούσε να απαιτήσει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να σταματήσουν να παρέχουν χρήματα στον ΠΟΥ για εργασία έργου.

*Η Pien Huang είναι ανταποκρίτρια για θέματα παγκόσμιας υγείας στο NPR.

Continue Reading

Κείμενα

Οι γιατροί της Κούβας ήταν πάντα τόσο αλληλέγγυοι όσο δεν ήταν ποτέ η Ευρωπαϊκή Ένωση

Avatar

Published

on

Του Σωτήρη Ζιώμα

Την ώρα που η πανδημία του κοροναϊού ξεσκεπάζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την αποτυχία του φιλελεύθερου καπιταλισμού να παράσχει δημόσια συστήματα υγείας που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών σε παγκόσμιο επίπεδο, αρκετά είναι τα δημοσιεύματα στον ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο που επιχειρούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τις ανθρωπιστικές αποστολές των γιατρών της Κούβας στις χώρες του εξωτερικού.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των άρθρων είναι πως οι κουβανοί γιατροί δεν προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς τους υπόλοιπους λαούς αφιλοκερδώς και με αίσθημα αλληλεγγύης, αλλά αναγκάζονται να εργάζονται ως «έμμισθοι σκλάβοι» του κράτους με σκοπό να παρουσιάσουν το «καλό πρόσωπο της χώρας» στο πλαίσιο της λεγόμενης «ιατρικής διπλωματίας» που είχε εισαγάγει στην Κούβα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Φιντέλ Κάστρο.

Κι ενώ μέσα στον ορυμαγδό των θεωριών συνωμοσίας που κατακλύζουν το διαδίκτυο θα περιμέναμε τέτοιου είδους αναλύσεις να προέρχονται από περιθωριακές φωνές που συνδέουν τον κοροναϊό με το δίκτυο 5G και τα εμβόλια με το θάνατο, παρατηρούμε πως οι έρευνες αυτές δεν προέρχονται από ιστοσελίδες που έχουν ως κύρια ενασχόλησή τους τη συνωμοσιολογία, αλλά από μέσα ενημέρωσης που έχουν χτίσει εδώ και χρόνια ένα σοβαρό και ποιοτικό προφίλ.

Την αρχή έκανε πριν από μερικές βδομάδες (28/3) ο δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης των Ελληνικών Hoaxes, Δημήτρης Αλικάκος, όταν σε ανάρτησή του στο Facebook χαρακτήριζε την εξαγωγή γιατρών από την Κούβα «εθνική μπίζνα», παραλληλίζοντάς τους χυδαία με «ενοικιαζόμενο προσωπικό». Μάλιστα, με μια μπόλικη δόση ειρωνείας και κυνισμού, ανέφερε πως η Κούβα στέλνει γιατρούς στη Βενεζουέλα προκειμένου να πληρωθεί «σε είδος», δηλαδή πετρέλαιο, αγνοώντας σκόπιμα το γεγονός ότι και οι δύο χώρες προσπαθούν να αναπτύξουν τους διεθνιστικούς δεσμούς τους επειδή βρίσκονται υπό καθεστώς αμερικανικού εμπάργκο.

Επιπλέον, για να ενισχύσει το αφήγημα πως «η κυβέρνηση της Κούβας παρακρατεί ένα μεγάλο μέρος του μισθού των γιατρών και των νοσηλευτών», ο κ. Αλικάκος δεν δίστασε να επικαλεστεί ως πηγή το «Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor» («Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας») το οποίο πρόσκειται στο αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Στην ουσία δηλαδή, καταφερόταν εναντίον του θύματος, υιοθετώντας ως θέσφατο τους ισχυρισμούς του θύτη.

Και φυσικά, καμία αναφορά στις ανιδιοτελείς αποστολές κουβανών γιατρών από το 1998 στο πλαίσιο του «Ολοκληρωμένου Προγράμματος Υγείας» (Programa Integral de Salud) για τη Λατινική Αμερική, τις χώρες της Καραϊβικής και την Αφρική.

Την σκυτάλη στην αποδόμηση του ανθρωπιστικής βοήθειας των γιατρών της Κούβας πήρε λίγες μέρες αργότερα (7/4) η εφημερίδα «Καθημερινή». Στο ρεπορτάζ της Μαρίας Αθανασίου με τίτλο «Ήρωες ή μισθοφόροι;», όπου η δημοσιογράφος αναρωτιέται εάν η βοήθεια του «άγνωστου» κουβανικού «στρατού με τις λευκές ρόμπες» πρόκειται για «ανιδιοτελή ανθρωπιστική προσφορά, ιατρική διπλωματία ή επικερδείς μπίζνες με αντικείμενο τον ανθρώπινο πόνο», επαναλαμβάνεται -μεταξύ άλλων- η ίδια επιχειρηματολογία περί «νοικιαζόμενου προσωπικού» στη Βενεζουέλα με αντάλλαγμα βαρέλια πετρελαίου, ενώ γίνεται μνεία και στις δηλώσεις του προέδρου της Βραζιλίας, Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος χαρακτήριζε τους 8.000 κουβανούς γιατρούς που εργάζονταν στη χώρα του «σκλάβους της Κούβας» που «θρέφουν την κουβανική δικτατορία» και αποδίδουν το 75% του μισθού τους στα κρατικά ταμεία του νησιού.

Την περασμένη Δευτέρα (13/4) όμως, κυκλοφόρησε και μια ακόμη έρευνα, αυτή τη φορά από την αξιόλογη ερευνητική ιστοσελίδα «Inside Story». Στο εκτενές άρθρο του Βασίλη Σταματίου με τίτλο «Πόσο φιλάνθρωποι είναι στην πραγματικότητα οι γιατροί της Κούβας;», επιχειρείται η πλήρης απομυθοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και ένδειξης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας, κατά τα πρότυπα Αλικάκου, με την αιτιολογία πως «πρόκειται απλώς για μια εξαιρετικά επικερδή μπίζνα».

Μολονότι η έρευνα αποτελείται συνολικά περίπου από 3.000 λέξεις, ο αρθρογράφος θεώρησε μάλλον σωστό να αγνοήσει επιδεικτικά σημαντικές πτυχές του ζητήματος που θίγει. Έτσι λοιπόν, δεν αφιέρωσε ούτε μία γραμμή για το 55ετές εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στα τρόφιμα και τα φάρμακα που επιβλήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τις δραματικές επιπτώσεις του στην εξέλιξη της οικονομίας του νησιού, τις συνολικά 638 απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο από τη CIA, ή το γεγονός ότι παρά τον πολυετή εμπορικό και οικονομικό αποκλεισμό, το σύστημα υγείας της Κούβας συνιστά διεθνές πρότυπο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Αντ’ αυτού, αναφέρει την Κούβα ως χώρα του «Τρίτου Κόσμου», μολονότι ο όρος αυτός σήμερα θεωρείται από την ακαδημαϊκή κοινότητα οπισθοδρομικός και ανακριβής που παραπέμπει σε αποικιοκρατικές αντιλήψεις, αφήνοντας αναπάντητους τους λόγους της «οικονομικής ανέχειας της χώρας».

Όσο κουραστικό κι αν ακούγεται, κάθε συζήτηση που αφορά την φτώχεια στην Κούβα θα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει με την αναφορά στο μισό αιώνα του παράνομου αμερικανικού εμπάργκο, κι αυτό γιατί πολύ απλά η πιο συχνή απάντηση που δίνεται από το σύνολο των δυτικών μέσων ενημέρωσης στο ερώτημα «Ποιος φταίει τελικά για τη φτώχεια στην Κούβα;», είναι ότι φταίει ο «σοσιαλισμός», θέση που προφανώς ενστερνίζεται και ο αρθρογράφος της έρευνας.

Θα μπορούσαμε να αναλύαμε για ώρες κάθε προβληματικό σημείο του κειμένου, όπως για παράδειγμα την παραπομπή του συντάκτη στην έκδοση «Americas Quarterly», η οποία κυκλοφορεί από την επιχειρηματική ένωση «Council of the Americas (AS/COA) που ίδρυσε το 1963 -κατ’ εντολή του Τζον Κένεντι- ο μεγαλοτραπεζίτης, Ντέιβιντ Ροκφέλερ, με σκοπό να πολεμήσει τον Φιντέλ Κάστρο, ή τη «σφοδρή κριτική» που είχε υποστεί από την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας η συμφωνία Κούβας-Βενεζουέλας για την ανταλλαγή γιατρών με πετρέλαιο. Όμως, αφενός η πρώτη πηγή έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για μεροληψία υπέρ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και αφετέρου η αντιπολίτευση που παραθέτει ο αρθρογράφος δεν είναι άλλη από το «στρατόπεδο» του πραξικοπηματία Γκουαϊδό.

Τους τελευταίους μήνες, η Κούβα έχει στείλει περισσότερους από 900 γιατρούς και νοσηλευτές σε 17 χώρες του κόσμου προκειμένου να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια στη μάχη κατά της πανδημίας του κοροναϊού μεταξύ αυτών η Ιταλία, η Ανδόρα, η Νικαράγουα, η Αϊτή, η Τζαμάικα κ.α.

Επομένως, στη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε, η συντονισμένη προσπάθεια αποδόμησης της έμπρακτης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας ως δήθεν «επικερδούς μπίζνας», την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεμπολήσει και το τελευταίο ψήγμα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, μάλλον κρύβει ιδεοληπτικές εμμονές απέναντι σε έναν περήφανο λαό που, παρά τις αντιξοότητες, στέκεται όρθιος στα πόδια του.

Continue Reading

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Trending

Copyright © 2020 Non Paper. All rights reserved.