Connect with us

Κείμενα

Προσφυγικό: Ας μιλήσουμε επιτέλους για τη ρίζα του κακού

Avatar

Published

on

Προσφυγικό: Ας μιλήσουμε επιτέλους για τη ρίζα του κακού
Του Σωτήρη Ζιώμα

Η έξαρση του προσφυγικού ζητήματος στα ελληνοτουρκικά σύνορα έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα τρομακτικό φαινόμενο το οποίο κυβέρνηση, αντιπολίτευση και η πλειοψηφία των εγχώριων συστημικών ΜΜΕ επιχειρούν σε αγαστή συνεργασία να αναθερμάνουν. Οι κυβερνητικές δηλώσεις περί «ασύμμετρης απειλής» και «παράνομης εισβολής εχθρικών δυνάμεων σε πάτριο έδαφος», οι αντιπολιτευτικές κορώνες περί «ανάγκης κλειστών συνόρων», και η μαζική διασπορά ψευδών ειδήσεων έχουν έναν ξεκάθαρο στόχο: να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη ρίχνοντας για μία ακόμα φορά νερό στο μύλο του πολιτικού και κοινωνικού εκφασισμού.

Τις τελευταίες μέρες, τα σύνορα στον Έβρο θυμίζουν εμπόλεμη κατάσταση. Στρατός και αστυνομία έχουν αναπτυχθεί για να αποτρέψουν την είσοδο προσφύγων και μεταναστών. Ελληνικές συνοριακές δυνάμεις πετούν δακρυγόνα και συλλαμβάνουν πρόσφυγες. Τους αφαιρούν ρούχα, έγγραφα, χρήματα και ό,τι άλλο βρουν, και  τους στέλνουν με τη βία πίσω στην Τουρκία. Ένας πρόσφυγας από τη Συρία, μόλις 22 ετών, πέφτει νεκρός από πυροβολισμούς. Ακροδεξιές πολιτοφυλακές και οπλισμένοι αγρότες απειλούν με χυδαίες εκφράσεις άοπλους πρόσφυγες μέσα στα φουσκωτά τους σκάφη.

Νεοναζί από τη Γερμανία, την Αυστρία και τη Σουηδία έρχονται για να συνδράμουν στη φύλαξη των συνόρων. Φασιστικές σελίδες κάνουν διαδικτυακά καλέσματα για «κυνήγι λαθρομεταναστών». Υπόδικοι πρώην και νυν χρυσαυγίτες κάνουν «περιπολίες» στον Έβρο. Η ατζέντα της Χρυσής Αυγής κυριαρχεί.

Την ίδια στιγμή, τα καθεστωτικά ΜΜΕ σιγοντάρουν. Η δημοσιογραφική ελίτ της χώρας προσπαθεί με διάφορους τρόπους να «ξεπλύνει» ακροδεξιές φωνές μεταδίδοντας fake news. Ιστοσελίδες αναφέρουν ότι το χωριό Καστανιές στον Έβρο εκκενώθηκε από φόβο επικείμενης εισβολής μεταναστών. Ενημερωτικές εκπομπές σε ώρες αιχμής υποστηρίζουν ότι πρόσφυγες βάζουν τα παιδιά τους πάνω από τις φωτιές στον Έβρο για να κλαίνε και να τα δείχνει η κάμερα. Δελτία ειδήσεων με χολιγουντιανή ηχητική υπόκρουση επικροτούν τις ένοπλες ομάδες πολιτών που περιπολούν τα σύνορα με την στήριξη της πολιτικής, εκκλησιαστικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Παρουσίαστριες μεσημεριανών lifestyle εκπομπών κάνουν οδοιπορικά στα ελληνοτουρκικά σύνορα με σκοπό να ντοπάρουν το εθνικιστικό φρόνημα των τηλεθεατών, χρησιμοποιώντας συνθήματα όπως «…Στον Έβρο, η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει δυνατά». Με το ίδιο σύνθημα εκφράζουν την στήριξή τους σε κυβέρνηση, στρατό και αστυνομία, ιδιοκτήτες ομάδων και εφοπλιστές με πλοία χωρίς ελληνική σημαία που «όλως τυχαίως» έχουν στην κατοχή τους κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας. Ο λαός έχει ανάγκη από τρόμο, υστερία και σανό. Και τα ΜΜΕ τα προσφέρουν απλόχερα.

Η άρχουσα τάξη κανιβαλίζει τα θύματα και αγνοεί επιδεικτικά τους θύτες. Εχθροί τους είναι οι πρόσφυγες, και όχι εκείνοι που τους έκαναν πρόσφυγες. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θέτουν το ζήτημα του προσφυγικού στις σωστές βάσεις. Σύσσωμα τα κόμματα του ευρωατλαντισμού επιδίδονται σε ένα ρεσιτάλ ρατσισμού, ξενοφοβίας και ψευτοπατριωτισμού χωρίς να πουν κουβέντα για το ποιος ευθύνεται για τα τεράστια κύματα προσφύγων. Πώς να το κάνουν άλλωστε, όταν Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν ως «φίλιες» δυνάμεις στην ίδια συμμαχία;

Οι εγχώριοι κυβερνήτες και οι πρόθυμοι παρατρεχάμενοί τους μιλούν συνεχώς για «ασύμμετρες απειλές» και για κίνδυνο «αλλοίωσης του πληθυσμού», αλλά δεν τολμούν να αρθρώσουν την παραμικρή λέξη για τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει στα ευρω-κονκλάβια των Βρυξελλών και έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε «αποθήκη ψυχών» και σε ρόλο «πορτιέρη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το γεγονός ότι ο Ερντογάν εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες ως πιόνια στην γεωπολιτική του σκακιέρα προκειμένου να εκβιάσει Ελλάδα και ΕΕ, είναι κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Την ίδια ώρα όμως που ο παρανοϊκός δικτάτορας ανοιγοκλείνει την «κάνουλα» κατά το δοκούν, απειλεί και κάνει ό,τι θέλει την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, οι δικοί μας πολιτικοί ταγοί δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να ασκήσουν βέτο ή να επιβάλουν κυρώσεις εις βάρος της Τουρκίας που καταπατά κατάφωρα το διεθνές δίκαιο.

Μπορεί οι υπεύθυνοι για τα τεράστια κύματα προσφύγων που έφτασαν το ένα εκατομμύριο μέσα σε ένα μήνα εξαιτίας των βομβαρδισμών στο Ιντλίμπ της βορειοδυτικής Συρίας να έχουν ονοματεπώνυμο, όμως τα ακροδεξιά «μπουμπούκια» της κυβέρνησης συνεχίζουν να τους αποκαλούν «λαθροεισβολείς», «λαθρομετανάστες», «ακραίους ισλαμιστές» και «εχθρικές δυνάμεις» που επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο πληθυσμός των αναγκαστικά εκτοπισμένων ανθρώπων παγκοσμίως έχει φτάσει τα υψηλότερα επίπεδα που έχουν καταγραφεί ποτέ. Πάνω από 70,8 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους εξαιτίας του πολέμου. Μέσα σ’ αυτούς, περιλαμβάνονται περίπου 25,9 εκατομμύρια πρόσφυγες, εκ των οποίων οι μισοί και παραπάνω από αυτούς είναι παιδιά. Καθημερινά, περίπου 37.000 άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Κάθε 2 δευτερόλεπτα, ένας άνθρωπος αναγκάζεται να εκτοπιστεί, ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων και των διώξεων.

Πάνω από τα δύο τρίτα των προσφύγων παγκοσμίως (67%) προέρχονται από μόλις 5 χώρες: τη Συρία (6,7 εκατομμύρια), το Αφγανιστάν (2,7 εκατομμύρια), το Νότιο Σουδάν (2,3 εκατομμύρια), τη Μιανμάρ (1,1 εκατομμύρια), και τη Σομαλία (900 χιλιάδες). Περίπου 5,5 εκατομμύρια πρόσφυγες από την κατεχόμενη Παλαιστίνη βρίσκονται υπό την εντολή της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ (UNRWA). Από τις μεγαλύτερες χώρες υποδοχής προσφύγων παγκοσμίως, αυτές είναι η Τουρκία (3,7 εκατομμύρια), το Πακιστάν (1,4 εκατομμύρια), η Ουγκάντα (1,2 εκατομμύρια), το Σουδάν (1,1 εκατομμύρια), και η Γερμανία (1,1 εκατομμύρια).

Όσο για την Ελλάδα, το 2020 έχουν φτάσει στα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο, Λέρο, Κάλυμνο, Κω, Σύμη, Ρόδο, και Καστελόριζο 8.432 πρόσφυγες. Από αυτούς, 6.673 έφτασαν μέσω θαλάσσης και 1.759 μέσω στεριάς.

Το 2015 που σημειώθηκε η κρίση του προσφυγικού, πέρασαν από την Ελλάδα σχεδόν 1 εκατομμύριο πρόσφυγες. Μερικές χιλιάδες έμειναν εδώ. Περίπου 800 απ’ αυτούς, είναι νεκροί ή αγνοούνται. Τότε, το 47% των ανθρώπων που έφταναν στα ελληνικά εδάφη προέρχονταν από τη Συρία και τις αραβικές χώρες. Το 24% ήταν από το Αφγανιστάν, το 15% από το Ιράκ, ενώ οι υπόλοιποι προέρχονταν από το Ιράν, το Πακιστάν ή άλλες χώρες. Σήμερα, το 50,2% των προσφύγων που φτάνουν στα ελληνικά σύνορα προέρχονται από το Αφγανιστάν. Ένα 20,6% προέρχεται από τη Συρία, ένα 12,8% από άλλες χώρες, ένα 5,9% από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ένα 3,5% από το Ιράκ, και ένα 3,3% από την Παλαιστίνη.

Συνεπώς οι πρόσφυγες έρχονται εδώ γιατί δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Δεν έρχονται εδώ ως «εισβολείς» ή «λαθρέποικοι» για να «αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας», να μας καταστήσουν «μουσουλμανική χώρα» ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να κατεβάσει η κούτρα του κάθε ψεκασμένου, ακροδεξιού συνωμοσιολόγου που ονειρεύεται κλειστές φυλακές και ξερονήσια.

Και ναι, πράγματι δεδομένης της οικονομικής της κατάστασης, η Ελλάδα δεν δύναται να απορροφήσει όλες αυτές τις προσφυγικές ροές. Αυτό όμως, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνει ένα σύγχρονο Νταχάου ή να θαλασσοπνίγουμε αθώες ψυχές. Χρειάζεται διεθνοποίηση του ζητήματος άμεσα. Να γίνει ουσιαστική κατανομή των προσφύγων και μεταναστών ανάλογα με την πληθυσμιακή και οικονομική δυνατότητα των χωρών της ΕΕ. Άλλωστε, οι περισσότεροι πρόσφυγες έρχονται εδώ γιατί είμαστε η πρώτη πύλη εισόδου. Στις βόρειες και πιο πλούσιες χώρες της Ευρώπης θέλουν να εγκατασταθούν, εκεί όπου βρίσκονται οι συγγενείς τους αλλά και εκεί όπου μπορούν να βρουν δουλειά.

Όμως, οι περισσότερες χώρες της «Ευρώπης της αλληλεγγύης» έχουν κλείσει τα σύνορα, και όλες οι εγχώριες κυβερνήσεις που έχουν περάσει από την εξουσία δεν τολμούν να σηκώσουν το ανάστημά τους.

Προτιμούν να δέχονται 700 εκατομμύρια ευρώ ως οικονομική ενίσχυση από την «Ευρώπη-φρούριο», παρά να ζητήσουν την επαναπροώθηση των προσφύγων στις χώρες τους σε συνεργασία με τους καθ’ ύλην αρμόδιους, όπως την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ ή τη Διεθνή Αμνηστία. Προτιμούν να ανοίγουν νέα ανοικτά ή κλειστά κέντρα φιλοξενίας, δηλαδή νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά να καταγγείλουν την παράνομη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και τα «Δουβλίνα» Ι, ΙΙ, και ΙΙΙ που αποτελούν μία από τις βασικές αιτίες του προβλήματος.

Αλλά όλα αυτά απαιτούν πολιτική βούληση και πρωτίστως ανυπακοή. Πράγματα που δεν διαθέτουν και δεν προτίθενται να εκδηλώσουν ούτε στο ελάχιστο οι εγχώριοι εθνοσωτήρες μας.

Ελλάδα

Σεμινάρια της Πρεσβείας των ΗΠΑ για «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και αποθέωση της κυβερνητικής πολιτικής

Non Paper

Published

on

Την ώρα που η κυβέρνηση αποφασίζει να διαθέσει άλλα 9 εκατομμύρια ευρώ στα ΜΜΕ στο πλαίσιο της «εκστρατείας ενημέρωσης» για την πανδημία, διαμορφώνοντας πλέον τη συνολική δαπάνη στα 20 εκατομμύρια ευρώ, τα δημοσιογραφικά επιτελεία θα έχουν ένα λόγο παραπάνω να προβαίνουν σε διθυραμβικά σχόλια για τη διαχείριση της κρίσης από την ελληνική κυβέρνηση.

Όπως επισημαίνει σε πρόσφατο δημοσίευμά του ο «Ριζοσπάστης», η Πρεσβεία των ΗΠΑ οργάνωσε διαδικτυακό σεμινάριο για την εκπαίδευση των δημοσιογράφων με σκοπό την άσκηση «υπεύθυνης δημοσιογραφίας» που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την αποσιώπηση θεμάτων που ενοχλούν, την «εξύψωση του ηθικού» καθώς επίσης και την επιδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής.

Αναλυτικότερα το ρεπορτάζ αναφέρει:

Στις «προτεραιότητες» που επιβάλλεται να τηρούν οι δημοσιογράφοι αυτήν την περίοδο αναφέρθηκε ο Αμερικανός ειδικός σε θέματα επικοινωνίας και δημόσιας υγείας, Νταν Ρουτζ, μιλώντας τις προάλλες σε διαδικτυακό σεμινάριο, που οργανώθηκε με τη συμμετοχή της πρεσβείας των ΗΠΑ, με θέμα «Δημόσια επικοινωνία και ψηφιακή ανθεκτικότητα κατά τη διάρκεια πανδημίας».

Απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους και υπεύθυνους επικοινωνίας διαφόρων οργανισμών, τους προέτρεψε να ασκήσουν «υπεύθυνη δημοσιογραφία» και, μεταξύ άλλων, να φτιάξουν ένα «πάρκινγκ» με θέματα, τα οποία «μπορούν να αποσιωπηθούν με ασφάλεια για αργότερα που θα έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου». Ολως «τυχαίως», έφερε ως παράδειγμα τα θέματα που αφορούν τη λογοδοσία των υπευθύνων και των αρχών σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας! Ακόμα παραπέρα, ζήτησε από τους δημοσιογράφους να συμβάλουν στην «εξύψωση του ηθικού» και τους …ενθάρρυνε να αποθεώσουν την κυβερνητική πολιτική, λέγοντας ότι «οι ελληνικές αρχές πρέπει να επιδοκιμαστούν για τη διαχείριση της πανδημίας».

Τα σεμινάρια συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες, προφανώς με τις ίδιες «λαμπρές» συμβουλές και υποδείξεις προς τα επιτελεία της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Δεν ξέρουμε αν στο τέλος θα μοιραστούν και τίτλοι σπουδών… Μπορούμε όμως με βεβαιότητα να πούμε ότι στα θρανία κάθονται «οι πιο καλοί οι μαθητές», αν κρίνουμε από τον τρόπο που προβάλλεται η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας, σε αντίθεση με το «θάψιμο» που τρώνε οι διαμαρτυρίες και οι πρωτοβουλίες διεκδίκησης των υγειονομικών και των άλλων εργαζομένων.

Continue Reading

Κείμενα

Πόσα χρήματα δίνουν οι ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και ποιος ο αντίκτυπος της διακοπής χρηματοδότησής του από τον Τραμπ;

Non Paper

Published

on

Photo: NBC

Της Pien Huang*
Πηγή κειμένου: NPR
Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτήρης Ζιώμας

Ο πρόεδρος Τραμπ λέει ότι σταματά τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από τις ΗΠΑ για 60 με 90 ημέρες καθώς η κυβέρνησή του επανεξετάζει τους χειρισμούς της ομάδας στην επιδημία του κοροναϊού. Έκανε την ανακοίνωσή του στη συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, λέγοντας ότι θέλει να αναστείλει τις συνδρομές των ΗΠΑ «καθώς διεξάγεται μια επανεξέταση προκειμένου να αξιολογηθεί ο ρόλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην πολύ κακή διαχείριση και συγκάλυψη της εξάπλωσης του κοροναϊού».

Ο Τραμπ ανέφερε ότι ο ΠΟΥ καθυστέρησε να απαντήσει στην κρίση και πως ο οργανισμός είναι «κινεζο-κεντρικός».

«Λυπούμαστε για την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντχάνομ Γκεμπρεγέσους σε συνέντευξη Τύπου την Τετάρτη. «Ο ΠΟΥ επανεξετάζει τον αντίκτυπο της δουλειάς μας από κάθε απόσυρση της χρηματοδότησης των ΗΠΑ, και θα εργαστεί με τους συνεργάτες μας προκειμένου να καλύψει κάθε οικονομικό κενό που αντιμετωπίζουμε και να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά μας συνεχίζεται αδιάκοπα».

Πόσα χρήματα συνεισφέρουν οι ΗΠΑ στον προϋπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας; Και πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει το έργο του ΠΟΥ;


Ποια είναι η αποστολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας;


Ο οργανισμός, που ιδρύθηκε το 1948, περιγράφει τον εαυτό ως «την κατευθυντήρια και συντονιστική αρχή στην παγκόσμια υγεία εντός του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Συντονίζει δραστηριότητες και παρέχει καθοδήγηση για τα 194 κράτη μέλη του και τα δύο συνδεδεμένα μέλη του (Πουέρτο Ρίκο και Τοκελάου).

Οι δραστηριότητες κυμαίνονται από την προώθηση του εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας μέχρι την υποστήριξη της παιδικής διατροφής προκειμένου να διαδραματίσουν έναν ηγετικό ρόλο στην περίπτωση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης για την υγεία.

«Θα υπάρχουν οδηγίες για το είδος των απαραίτητων φαρμάκων που πρέπει να υπάρχουν, το είδος των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων που πρέπει να υπάρχουν, ποια μπορεί να είναι τα προγράμματα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε σχέση με τον ιό HIV σε διαφορετικές χώρες, λαμβάνοντας υπόψιν τους διαθέσιμους πόρους», λέει ο Ριφάτ Ατούν, καθηγητής παγκόσμιων συστημάτων υγείας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. «Οι χώρες δεν υποχρεώνονται νομικά να ακολουθήσουν αυτές τις οδηγίες, αλλά πολλές το πράττουν σε σχέση με τις επιδημίες».

Ο οργανισμός ανακήρυξε την έξαρση του κοροναϊού μια «έκτακτη ανάγκη διεθνούς ενδιαφέροντος για τη δημόσια υγεία» και έχει δώσει τεχνικές οδηγίες για τους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας για το πώς να ενδιαφερθούν για τους ασθενείς του COVID-19 σε ιατρικό περιβάλλον και οδηγίες στον κόσμο για το πώς να προστατεύσει τον εαυτό του.


Πόσο μεγάλος είναι ο προϋπολογισμός του ΠΟΥ;


Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λειτουργεί με ένα διετή κύκλο προϋπολογισμού. Για το 2020 και το 2021, ο προϋπολογισμός του για την εκτέλεση των προγραμμάτων του είναι 4,8 δισ. δολάρια, ή 2,4 δισ. δολάρια το χρόνο.

«Ο ΠΟΥ έχει έναν προϋπολογισμό κοντά στο μέγεθος ενός τεράστιου αμερικανικού νοσοκομείου. Είναι περίπου το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ», λέει ο Λόρενς Γκόστιν, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τζώρτζταουν και διευθυντής του Συνεργαζόμενου Κέντρου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το Εθνικό και Διεθνές Υγειονομικό Δίκαιο, που είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός ο οποίος συνεργάζεται με τον ΠΟΥ.

(Ένα επιπλέον δισεκατομμύριο για αυτόν τον τρέχοντα κύκλο προϋπολογισμού συμπεριλαμβανόταν στις εκτιμήσεις προϋπολογισμού του ΠΟΥ το Μάιο του 2019 ως ένα μερίδιο για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης).


Από πού προέρχονται τα κεφάλαια;


Οι ετήσιες δωρεές από τα κράτη μέλη του αποτελούν το 51% του προϋπολογισμού του ΠΟΥ, σύμφωνα με ανακοίνωσή του από τον κύκλο προϋπολογισμού του 2018-2019.

Αυτές οι συνεισφορές κατηγοριοποιούνται σε δύο κατηγορίες: βεβαιώσεις τελών (δηλ. συνδρομές μελών) και εθελοντικές συνεισφορές.

«Τα βεβαιωμένα χρήματα είναι σαν επιχειρησιακή υποστήριξη», λέει η Τζένιφερ Κέιτς, διευθύντρια της παγκόσμιας πολιτικής για την υγεία και τον ιό HIV στο Ίδρυμα Οικογένειας Κάιζερ. «Ιδού λοιπόν τα χρήματα. Μπορείτε να καταλάβετε τι να κάνετε με αυτά».

Οι κορυφαίοι χρηματοδότες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το περασμένο έτος (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Κάθε κράτος μέλος πληρώνει τέλη αξιολόγησης με βάση την περιουσία και τον πληθυσμό της χώρας.

Ακόμη, οι χώρες κάνουν επιπλέον εθελοντικές συνεισφορές, όπως κάνουν τα Ηνωμένα Έθνη, φιλανθρωπικά ιδρύματα και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι δωρητές συνηθώς προορίζουν αυτά τα λεφτά για συγκεκριμένους σκοπούς. Η μεγαλύτερη κατανομή από τις εθελοντικές συνεισφορές πηγαίνει στην πολιομυελίτιδα, που έχει προϋπολογισμό 863 εκ. δολαρίων για το 2020-2021. «Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός καθοδηγείται κατά κύριο λόγο από πολλές εξωτερικές επιρροές των δωρητών όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να προϋπολογιστεί», λέει η Κέιτς.

Σταδιακά, λέει η Κέιτς, οι εθελοντικές συνεισφορές έχουν αρχίσει να κυριαρχούν στον προϋπολογισμό του ΠΟΥ.

Για τον προϋπολογισμό 2020-2021, 957 εκατομμύρια δολάρια προέρχονται από βεβαιώσεις τελών και 4,9 δισεκατομμύρια δολάρια πρόερχονται από εθελοντικές συνεισφορές.


Πόσα χρήματα συνεισφέρει η αμερικανική κυβέρνηση;


«ΟΙ ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος χορηγός ενιαίας κυβέρνησης στον κόσμο», λέει ο Γκόστιν, «επομένως ο ΠΟΥ βασίζεται πάρα πολύ στις συνεισφορές των ΗΠΑ».

Για το διετή κύκλο του 2018 και 2019, οι αμερικανικές συνεισφορές αντιστοιχούσαν περίπου στο 20% του συνολικού προϋπολογισμού του ΠΟΥ.

Τα χρήματα έρχονται σε δύο ροές. Η αμερικανική συνεισφορά στη δεξαμενή των βεβαιωμένων τελών είναι 237 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι το 22% των συνολικών τελών, το μεγαλύτερο ποσοστό από κάθε έθνος. Συγκρτικά, η Κίνα συνεισφέρει το 12% αυτής της δεξαμενής χρημάτων, και κάποιες χώρες με χαμηλό εισόδημα πληρώνουν το 0,1%.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν για περισσότερα από 656 εκ. δολάρια για συγκεκριμένα προγράμματα, σύμφωνα με την πύλη προϋπολογισμού προγράμματος του ΠΟΥ. Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές προορίζονταν για προγράμματα συμπεριλαμβανομένων της εξάλειψης της πολιομυελίτιδας, των υπηρεσιών υγείας και διατροφής, των ασθενειών που μπορούν να προληφθούν από εμβόλια, της φυματίωσης, του HIV — και για την πρόληψη και τον έλεγχο των εξάρσεων.

Τα 10 προγράμματα του ΠΟΥ που έλαβαν τα περισσότερα χρήματα από τις ΗΠΑ (Photo: Stephanie Adeline/NPR)

Στο πρόσφατο παρελθόν, οι ΗΠΑ έχουν δώσει επίσης τα περισσότερα χρήματα σε εθελοντικές συνεισφορές.

Αλλά από τις 31 Μαρτίου, οι ΗΠΑ είναι πίσω ως προς την αποπληρωμή των τελών. Αυτή την στιγμή χρωστάει 198,3 εκ. δολάρια σε συνδρομές μελών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων οφειλών από προηγούμενους κύκλους, σύμφωνα με το αντίγραφο κίνησης τραπεζικού λογαριασμού του ΠΟΥ — μια λίστα με την κατάσταση πληρωμής κάθε χώρας.


Τι σημαίνει το πάγωμα της αμερικανικής χρηματοδότησης;


Δεν υπάρχει πλέον αξιόπιστη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Στη συνέντευξη Τύπου, ο Τραμπ είπε ότι η επανεξέταση θα έπαιρνε 60 με 90 ημέρες και πως μια «πολύ εξονυχιστική έρευνα» βρίσκεται σε εξέλιξη. Ωστόσο, δεν έχουν δημοσιευθεί λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο εκτέλεσης της αναστολής χρηματοδότησης.

Και είναι ασαφές αν ο πρόεδρος έχει την εξουσιοδότηση να σταματήσει μονομερώς τη χρηματοδότηση για ένα διεθνή οργανισμό όπως ο ΠΟΥ.

«Εάν τα χρήματα έχουν ήδη δεσμευτεί και ήδη δοθεί, τότε είναι πιθανόν να μην μπορεί να τα πάρει», λέει ο Γκόστιν, αλλά ο πρόεδρος θα μπορούσε να παρακρατήσει εκκρεμείς οφειλές ή να δώσει εντολή σε οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) να περιορίσει τη συνεργασία του με τον ΠΟΥ.

«Πολλά από τα εθελοντικά χρήματα παρέχονται στα επίπεδα οργανισμών», λέει η Κέιτς, οπότε είναι πιθανόν ο πρόεδρος να μπορούσε να απαιτήσει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να σταματήσουν να παρέχουν χρήματα στον ΠΟΥ για εργασία έργου.

*Η Pien Huang είναι ανταποκρίτρια για θέματα παγκόσμιας υγείας στο NPR.

Continue Reading

Κείμενα

Οι γιατροί της Κούβας ήταν πάντα τόσο αλληλέγγυοι όσο δεν ήταν ποτέ η Ευρωπαϊκή Ένωση

Avatar

Published

on

Του Σωτήρη Ζιώμα

Την ώρα που η πανδημία του κοροναϊού ξεσκεπάζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την αποτυχία του φιλελεύθερου καπιταλισμού να παράσχει δημόσια συστήματα υγείας που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών σε παγκόσμιο επίπεδο, αρκετά είναι τα δημοσιεύματα στον ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο που επιχειρούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τις ανθρωπιστικές αποστολές των γιατρών της Κούβας στις χώρες του εξωτερικού.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των άρθρων είναι πως οι κουβανοί γιατροί δεν προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς τους υπόλοιπους λαούς αφιλοκερδώς και με αίσθημα αλληλεγγύης, αλλά αναγκάζονται να εργάζονται ως «έμμισθοι σκλάβοι» του κράτους με σκοπό να παρουσιάσουν το «καλό πρόσωπο της χώρας» στο πλαίσιο της λεγόμενης «ιατρικής διπλωματίας» που είχε εισαγάγει στην Κούβα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Φιντέλ Κάστρο.

Κι ενώ μέσα στον ορυμαγδό των θεωριών συνωμοσίας που κατακλύζουν το διαδίκτυο θα περιμέναμε τέτοιου είδους αναλύσεις να προέρχονται από περιθωριακές φωνές που συνδέουν τον κοροναϊό με το δίκτυο 5G και τα εμβόλια με το θάνατο, παρατηρούμε πως οι έρευνες αυτές δεν προέρχονται από ιστοσελίδες που έχουν ως κύρια ενασχόλησή τους τη συνωμοσιολογία, αλλά από μέσα ενημέρωσης που έχουν χτίσει εδώ και χρόνια ένα σοβαρό και ποιοτικό προφίλ.

Την αρχή έκανε πριν από μερικές βδομάδες (28/3) ο δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης των Ελληνικών Hoaxes, Δημήτρης Αλικάκος, όταν σε ανάρτησή του στο Facebook χαρακτήριζε την εξαγωγή γιατρών από την Κούβα «εθνική μπίζνα», παραλληλίζοντάς τους χυδαία με «ενοικιαζόμενο προσωπικό». Μάλιστα, με μια μπόλικη δόση ειρωνείας και κυνισμού, ανέφερε πως η Κούβα στέλνει γιατρούς στη Βενεζουέλα προκειμένου να πληρωθεί «σε είδος», δηλαδή πετρέλαιο, αγνοώντας σκόπιμα το γεγονός ότι και οι δύο χώρες προσπαθούν να αναπτύξουν τους διεθνιστικούς δεσμούς τους επειδή βρίσκονται υπό καθεστώς αμερικανικού εμπάργκο.

Επιπλέον, για να ενισχύσει το αφήγημα πως «η κυβέρνηση της Κούβας παρακρατεί ένα μεγάλο μέρος του μισθού των γιατρών και των νοσηλευτών», ο κ. Αλικάκος δεν δίστασε να επικαλεστεί ως πηγή το «Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor» («Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας») το οποίο πρόσκειται στο αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Στην ουσία δηλαδή, καταφερόταν εναντίον του θύματος, υιοθετώντας ως θέσφατο τους ισχυρισμούς του θύτη.

Και φυσικά, καμία αναφορά στις ανιδιοτελείς αποστολές κουβανών γιατρών από το 1998 στο πλαίσιο του «Ολοκληρωμένου Προγράμματος Υγείας» (Programa Integral de Salud) για τη Λατινική Αμερική, τις χώρες της Καραϊβικής και την Αφρική.

Την σκυτάλη στην αποδόμηση του ανθρωπιστικής βοήθειας των γιατρών της Κούβας πήρε λίγες μέρες αργότερα (7/4) η εφημερίδα «Καθημερινή». Στο ρεπορτάζ της Μαρίας Αθανασίου με τίτλο «Ήρωες ή μισθοφόροι;», όπου η δημοσιογράφος αναρωτιέται εάν η βοήθεια του «άγνωστου» κουβανικού «στρατού με τις λευκές ρόμπες» πρόκειται για «ανιδιοτελή ανθρωπιστική προσφορά, ιατρική διπλωματία ή επικερδείς μπίζνες με αντικείμενο τον ανθρώπινο πόνο», επαναλαμβάνεται -μεταξύ άλλων- η ίδια επιχειρηματολογία περί «νοικιαζόμενου προσωπικού» στη Βενεζουέλα με αντάλλαγμα βαρέλια πετρελαίου, ενώ γίνεται μνεία και στις δηλώσεις του προέδρου της Βραζιλίας, Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος χαρακτήριζε τους 8.000 κουβανούς γιατρούς που εργάζονταν στη χώρα του «σκλάβους της Κούβας» που «θρέφουν την κουβανική δικτατορία» και αποδίδουν το 75% του μισθού τους στα κρατικά ταμεία του νησιού.

Την περασμένη Δευτέρα (13/4) όμως, κυκλοφόρησε και μια ακόμη έρευνα, αυτή τη φορά από την αξιόλογη ερευνητική ιστοσελίδα «Inside Story». Στο εκτενές άρθρο του Βασίλη Σταματίου με τίτλο «Πόσο φιλάνθρωποι είναι στην πραγματικότητα οι γιατροί της Κούβας;», επιχειρείται η πλήρης απομυθοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και ένδειξης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας, κατά τα πρότυπα Αλικάκου, με την αιτιολογία πως «πρόκειται απλώς για μια εξαιρετικά επικερδή μπίζνα».

Μολονότι η έρευνα αποτελείται συνολικά περίπου από 3.000 λέξεις, ο αρθρογράφος θεώρησε μάλλον σωστό να αγνοήσει επιδεικτικά σημαντικές πτυχές του ζητήματος που θίγει. Έτσι λοιπόν, δεν αφιέρωσε ούτε μία γραμμή για το 55ετές εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στα τρόφιμα και τα φάρμακα που επιβλήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τις δραματικές επιπτώσεις του στην εξέλιξη της οικονομίας του νησιού, τις συνολικά 638 απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο από τη CIA, ή το γεγονός ότι παρά τον πολυετή εμπορικό και οικονομικό αποκλεισμό, το σύστημα υγείας της Κούβας συνιστά διεθνές πρότυπο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Αντ’ αυτού, αναφέρει την Κούβα ως χώρα του «Τρίτου Κόσμου», μολονότι ο όρος αυτός σήμερα θεωρείται από την ακαδημαϊκή κοινότητα οπισθοδρομικός και ανακριβής που παραπέμπει σε αποικιοκρατικές αντιλήψεις, αφήνοντας αναπάντητους τους λόγους της «οικονομικής ανέχειας της χώρας».

Όσο κουραστικό κι αν ακούγεται, κάθε συζήτηση που αφορά την φτώχεια στην Κούβα θα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει με την αναφορά στο μισό αιώνα του παράνομου αμερικανικού εμπάργκο, κι αυτό γιατί πολύ απλά η πιο συχνή απάντηση που δίνεται από το σύνολο των δυτικών μέσων ενημέρωσης στο ερώτημα «Ποιος φταίει τελικά για τη φτώχεια στην Κούβα;», είναι ότι φταίει ο «σοσιαλισμός», θέση που προφανώς ενστερνίζεται και ο αρθρογράφος της έρευνας.

Θα μπορούσαμε να αναλύαμε για ώρες κάθε προβληματικό σημείο του κειμένου, όπως για παράδειγμα την παραπομπή του συντάκτη στην έκδοση «Americas Quarterly», η οποία κυκλοφορεί από την επιχειρηματική ένωση «Council of the Americas (AS/COA) που ίδρυσε το 1963 -κατ’ εντολή του Τζον Κένεντι- ο μεγαλοτραπεζίτης, Ντέιβιντ Ροκφέλερ, με σκοπό να πολεμήσει τον Φιντέλ Κάστρο, ή τη «σφοδρή κριτική» που είχε υποστεί από την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας η συμφωνία Κούβας-Βενεζουέλας για την ανταλλαγή γιατρών με πετρέλαιο. Όμως, αφενός η πρώτη πηγή έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για μεροληψία υπέρ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και αφετέρου η αντιπολίτευση που παραθέτει ο αρθρογράφος δεν είναι άλλη από το «στρατόπεδο» του πραξικοπηματία Γκουαϊδό.

Τους τελευταίους μήνες, η Κούβα έχει στείλει περισσότερους από 900 γιατρούς και νοσηλευτές σε 17 χώρες του κόσμου προκειμένου να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια στη μάχη κατά της πανδημίας του κοροναϊού μεταξύ αυτών η Ιταλία, η Ανδόρα, η Νικαράγουα, η Αϊτή, η Τζαμάικα κ.α.

Επομένως, στη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε, η συντονισμένη προσπάθεια αποδόμησης της έμπρακτης αλληλεγγύης των γιατρών της Κούβας ως δήθεν «επικερδούς μπίζνας», την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεμπολήσει και το τελευταίο ψήγμα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, μάλλον κρύβει ιδεοληπτικές εμμονές απέναντι σε έναν περήφανο λαό που, παρά τις αντιξοότητες, στέκεται όρθιος στα πόδια του.

Continue Reading

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Trending

Copyright © 2020 Non Paper. All rights reserved.