Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; Blogger_Importer has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/blogger-importer/blogger-importer.php on line 44

Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; WP_Taxonomy_Converter has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/taxonomy-converter/taxonomy-converter.php on line 30
Η «Μαύρη Διεθνής» των νεοναζί στην Ευρώπη — Non Paper
Notice: Trying to get property 'display_name' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 152

Notice: Trying to get property 'user_email' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 230

Notice: Trying to get property 'display_name' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 236
Connect with us

Έρευνα

Η «Μαύρη Διεθνής» των νεοναζί στην Ευρώπη

Avatar

Published

on

Η «Μαύρη Διεθνής» των νεοναζί στην Ευρώπη


«Έχοντας ήδη διακηρύξει πως προβλέπουμε [sic] σ’ έναν διακρατικό – ποτέ διεθνιστικό – εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών, […] συνεχίζουμε με τη διασαφήνισι αυτής της θέσεως και προσφέρουμε στον αναγνώστη μας, ένα βασικό κείμενο, σχετικό με τη θέσι μας αυτή: τη διακήρυξι της Βαρκελώνης».

Το παραπάνω απόσπασμα δεν είναι σημερινό. Αποτελούσε μία από τις πρώτες ιδεολογικές διακηρύξεις της Χρυσής Αυγής που δημοσιεύθηκε το 1981 στο ομώνυμο περιοδικό της οργάνωσης. Ήταν η επίσημη προσχώρησή της στη ναζιστική-εθνικοσοσιαλιστική «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη», τη μαύρη εκείνη Διεθνή που στέγαζε τους απανταχού νεοναζί σε όλη την Ευρώπη.

Το εξώφυλλο του περιοδικού της νεοναζιστικής οργάνωσης, δεν άφηνε περιθώρια για αμφισβήτηση: ένας αξιωματικός των SS, δύο σβάστικες και τίτλος «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξις».

Στις υπόλοιπες σελίδες του ίδιου τεύχους, ακολουθούσαν αναλύσεις για την «άρια φυλή», τις «νεγροποιήσεις», τους «υπανθρώπους Εβραίους», την «ευγονική πολιτική για τη σωτηρία των λευκών λαών», τις «αντιφυσικές τάσεις-ομοφυλοφιλία», τη φυλάκιση του Ρούντολφ Ες και πλήθος άλλων εθνικοσοσιαλιστικών θέσεων.

Από τη «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» στη «Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία»

Η «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» ιδρύθηκε το 1951, ως αποτέλεσμα διάσπασης μιας προηγούμενης πανευρωπαϊκής νεοναζιστικής συμμαχίας, του «Europäische Soziale Bewegung» (ESB), επειδή η τελευταία δεν ήταν αρκετά «ριζοσπαστική» στα ζητήματα της «υπεράσπισης της βιολογικής ακεραιότητας των λευκών ευρωπαϊκών λαών και του αντικομμουνισμού». Οι διαφωνούντες λοιπόν, προχώρησαν στη δική τους συνδιάσκεψη, τον Σεπτέμβριο του 1951 στη Ζυρίχη.

Η διακήρυξή της, ήταν πλέον απόλυτα σαφής: καλούσε σε «πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκους Μογγόλους και τους καπιταλιστές νέγρους, στο καθήκον του λευκού ανθρώπου για την φυλετική επιβίωση και το Aufartung», δηλαδή τη «φυλετική βελτίωση».

Το λογότυπο της «Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης»
Το λογότυπο της «Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης»

Μετά τη Ζυρίχη, ακολούθησαν συνδιασκέψεις της «NEO» («New European Order») στο Παρίσι (1953), εκ νέου τη Ζυρίχη (1960, 1962), το Μιλάνο (1965, 1967), τη Βαρκελώνη (1969), τη Λυών (1972, 1974) και ξανά τη Βαρκελώνη (1977, 1979).

To 1979, η «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» έδωσε στη δημοσιότητα τη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης», προϊόν της 14ης συνδιάσκεψής της, με συμμετοχές νεοναζιστών από όλο τον κόσμο. Ένα χρόνο μετά, τον Δεκέμβριο του 1980, ο Νίκος Μιχαλολιάκος θα ξεκινήσει την έκδοση του περιοδικού «Χρυσή Αυγή», με υπότιτλο «Εθνικοσοσιαλιστική Περιοδική Έκδοσις». Παρών, και ο αγκυλωτός σταυρός.

Μετά την έκδοση του εντύπου, αντιπροσωπεία της Χρυσής Αυγής ταξίδεψε στη Βαρκελώνη, όπου συμμετείχε στην 15η συνδιάσκεψη της «Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης», υπογράφοντας τη νέα επικαιροποιημένη διακήρυξη.  Σ’ αυτή, γίνεται αναφορά «στον ρόλο της Ελλάδος ως φραγμού στις διεισδύσεις των Ασιατικών ορδών στην Ευρώπη» ενώ εκφράζεται και η αλληλεγγύη «προς τους ανά τον κόσμο φυλακισμένους εθνικοσοσιαλιστάς και προς τους Έλληνες συναγωνιστές που αντιμετωπίζουν την κρατική τρομοκρατία». Η ναζιστική εγκληματική οργάνωση ήταν και επίσημα, μέλος της μαύρης νεοναζιστικής Διεθνούς.


Τρεις δεκαετίες αργότερα, και πιο συγκεκριμένα στις 4 Φεβρουαρίου 2015, νεοναζιστικά κόμματα και οργανώσεις απ’ όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Αυγής, ίδρυσαν την πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία «Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία» («Alliance for Peace and Freedom« ή αλλιώς «APF»), η οποία αποτελούσε συνέχεια της πανευρωπαϊκής κίνησης «Ευρωπαϊκό Εθνικό Μέτωπο» («European National Front»), που ιδρύθηκε το 2004 από τον Ρομπέρτο Φιόρε και διαλύθηκε το 2009.

Παρά το γεγονός ότι η εν λόγω «Συμμαχία» είχε ξεκινήσει με πρωτοβουλία της ελληνικής νεοναζιστικής οργάνωσης, δύο χρόνια μετά, οι ευρωπαίοι νεοναζί την απέπεμψαν, με αποτέλεσμα να βάλουν ενοικιαστήριο στα κεντρικά τους γραφεία στις Βρυξέλλες τα οποία είχαν μετονομαστεί σε «Κέντρο Γιώργος και Μάνος», προς τιμήν των νεκρών Φουντούλη και Καπελώνη. Βασικός λόγος της λήξης της συνεργασίας τους, ήταν η διακοπή της χρηματοδότησής τους από την αρμόδια επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου.

Για όσο καιρό, η χρηματοδότησή τους συνεχιζόταν κανονικά, οι ομογάλακτοι του Νίκου Μιχαλολιάκου δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τις δικαστικές εκκρεμότητές του. Όταν όμως κινήθηκαν οι διαδικασίες για την επανεξέτασή της, εκείνοι πήραν αποστάσεις και τον εγκατέλειψαν. 

Πλέον, στο ΔΣ του Ιδρύματος του «APF» αναφέρεται ως έλληνας αντιπρόσωπος ο Γεώργιος Δημητρούλιας, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής και νυν υποστηρικτής του ακροδεξιού κόμματος «Εθνικό Μέτωπο», με στενές σχέσεις με τους ουκρανούς φασίστες του κόμματος «Svoboda».

Ο Μιχαλολιάκος μαζί με τον γερμανό νεοναζιστή, Udo Voigt, και τον ιταλό νεοφασίστα, Roberto Fiore
Ο Μιχαλολιάκος μαζί με τον γερμανό νεοναζιστή, Udo Voigt, και τον ιταλό νεοφασίστα, Roberto Fiore


Τα νεοναζιστικά κόμματα στην Ευρώπη


Το φάντασμα της ακροδεξιάς πλανάται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πολλά κόμματα με σημαία την αντιμεταναστευτική τους ρητορική έχουν καταλάβει θέσεις εξουσίας ενώ άλλα έχουν αυξήσει τρομακτικά τα ποσοστά τους, απειλώντας τις παραδοσιακές δυνάμεις της φιλελεύθερης Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας.

Παρόλ’ αυτά, η παρούσα έρευνα δεν επικεντρώνεται σε ακροδεξιά κόμματα όπως αυτό της Λεπέν στη Γαλλία, του Σαλβίνι στην Ιταλία, του Βίλντερς στην Ολλανδία ή άλλων αστικών ξενοφοβικών κομμάτων που αποτελούν τη λεγόμενη «light» ακροδεξιά αλλά στα αμιγώς νεοναζιστικά, εξτρεμιστικά και υπερεθνικιστικά κόμματα που ακόμη και σήμερα θεωρούνται «αδελφά» κόμματα της Χρυσής Αυγής και ανήκουν στη «μαύρη ευρωπαϊκή διεθνή» της «Συμμαχίας για την Ειρήνη και την Ελευθερία».

Γερμανία

Στη «μήτρα» του ναζισμού, η ακροδεξιά εισήλθε στη Βουλή έπειτα από 70 χρόνια. Στις τελευταίες εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου 2017, το ξενοφοβικό «AfD» («Εναλλακτική για τη Γερμανία») έλαβε ποσοστό 12,6% (5.878.115 ψήφους) και 94 έδρες, όντας αυτή τη στιγμή το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη Γερμανία.

Ωστόσο, εκτός από τους αποκαλούμενους «ναζί της διπλανής πόρτας» του AfD, υπάρχουν και οι πραγματικοί ναζί, εκείνοι που δηλώνουν ευθέως γνήσια πνευματικά τέκνα του Γ’ Ράιχ και του Αδόλφου Χίτλερ. Πρόκειται για το νεοναζιστικό «NPD» («Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας»), ένα κόμμα που μετρά 55 χρόνια από την ίδρυσή του. Πριν δύο μήνες, το NPD βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας εξαιτίας της οργάνωσης πολιτοφυλακών εναντίον μεταναστών στην πόλη Άμπεργκ, 60 χιλιόμετρα ανατολικά της Νυρεμβέργης.

Οπαδοί του νεοναζιστικού NPD
Οπαδοί του νεοναζιστικού NPD

Στις εκλογές του 2017 έλαβε μόλις 0,1%. Όμως, στις ευρωεκλογές του 2014, το NPD έλαβε ποσοστό 1,03% (300.815 ψήφους) εκλέγοντας έναν ευρωβουλευτή, τον πρώην αρχηγό του κόμματος, Ούντο Βόιτ. Ο ίδιος, όπως και όλα τα στελέχη του NPD, δεν έχουν κρύψει ποτέ την πίστη τους στον εθνικοσοσιαλισμό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η απόπειρα του κόμματος να προτείνει το 2007 το Νόμπελ Ειρήνης στον υπαρχηγό του Χίτλερ, Ρούντολφ Ές, χαρακτηρίζοντάς τον «μάρτυρα». Μάλιστα, ο Βόιτ σε δημόσια ομιλία του προς τους υποστηρικτές του NPD, μιλούσε μπροστά από ένα πανό που απεικόνιζε τον Ές.

Ένα άλλο περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Βόιτ, το οποίο είχε σηκώσει και θύελλα αντιδράσεων, ήταν η προώθηση μιας προκλητικής αφίσας του κόμματος εν μέσω προεκλογικής περιόδου τον Σεπτέμβριο του 2011. Σ’ αυτή, ο τότε αρχηγός του νεοναζιστικού κόμματος απεικονιζόταν πάνω σε μία μηχανή με κεντρικό σύνθημα «Δώστε γκάζι!» («Gas geben!»), μόνο που το gas εκτός από γκάζι, σημαίνει και αέριο. Για το περιεχόμενο της αφίσας που παρέπεμπε ξεκάθαρα στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί, είχαν προβεί σε μηνύσεις οργανώσεις συγγενών των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Το δικαστήριο ωστόσο, αποφάσισε ότι το σύνθημα ήταν… αμφίσημο κι έτσι οι αφίσες παρέμειναν στους γερμανικούς δρόμους.

Την ίδια εποχή, ένα άλλο στέλεχος του NPD, ο ακτιβιστής της «ακροδεξιάς», Thorsten Heise, είχε αποκαλύψει στην εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου, «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα», τις διασυνδέσεις του γερμανικού νεοναζιστικού κόμματος με αντίστοιχα ελληνικά ακροδεξιά κόμματα.

Έχω προσωπικές επαφές με τον ΛΑ.Ο.Σ και με την Χρυσή Αυγή και με διάφορες πατριωτικές συμμαχίες, και έχω την αίσθηση πως και στην Ελλάδα, θα έπρεπε κάποτε να δημιουργηθεί, ένα μεγάλο δεξιό κόμμα, που θα δώσει στέγη και στους ριζοσπαστικούς αλλά και στους συντηρητικούς. Αν είχε αυτό το κόμμα ένα εθνικό και σοσιαλιστικό πρόγραμμα, θα ήταν πιστεύω κάτι καλό για την Ελλάδα. […] Το ΛΑ.Ο.Σ είναι πολύ συντηρητικό, η Χρυσή Αυγή είναι περισσότερο εθνικοσοσιαλιστική και οι πατριωτικές συμμαχίες, έχουν οι περισσότερες, τη δική τους τοπική οργάνωση, αλλά βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Πιστεύω πως αυτά τα πατριωτικά τοπικά σωματεία, θα δυναμώσουν πολύ τα επόμενα χρόνια…

Τον Ιανουάριο του 2017, το συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας, μολονότι παραδέχθηκε ομοιότητες του NPD με το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ, απέρριψε την πρόταση των 16 ομοσπονδιακών κρατιδίων της χώρας να τεθεί το NPD εκτός νόμου λόγω έλλειψης στοιχείων…
(Αριστερά) O Udo Voigt μπροστά σε πανό του Ρούντολφ Ές (Δεξιά) Η αφίσα με το σύνθημα «Δώστε γκάζι!» που παρέπεμπε στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης
(Αριστερά) O Udo Voigt μπροστά σε πανό του Ρούντολφ Ές (Δεξιά) Η αφίσα με το σύνθημα «Δώστε γκάζι!» που παρέπεμπε στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης


Ιταλία

Σε λίγες ημέρες, συμπληρώνεται ένας χρόνος από το σχηματισμό της συγκυβέρνησης μεταξύ του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και της Λέγκα, μιας λαϊκίστικης συγκυβέρνησης με ξεκάθαρα νεοφασιστικά χαρακτηριστικά. Ο πρόεδρος της Λέγκα και υπουργός Εσωτερικών της χώρας, Ματτέο Σαλβίνι, είναι αρχηγός ενός ακροδεξιού και ρατσιστικού κόμματος που θέλει βαθμιαία να μετατρέψει την Ιταλία σε μία φασιστική χώρα.


Παρόλ’ αυτά, όπως στην περίπτωση του NPD στη Γερμανία, έτσι και στην Ιταλία υπάρχουν κόμματα με πολύ πιο ακραίες φασιστικές θέσεις που κάνουν τον Σαλβίνι να μοιάζει με μετριοπαθή. Τα κόμματα αυτά είναι η «Forza Nuova» και η «CasaPound».

Τον Αύγουστο του 1980, μετά την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια, δύο εκ των δραστών της νεοφασιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης «NAR» («Ένοπλοι Επαναστατικοί Πυρήνες») διέφυγαν στο Λονδίνο, όπου και παρέμειναν μέχρι το 1999, με την ιδιότητα των πολιτικών προσφύγων. Ήταν ο Ρομπέρτο Φιόρε και ο Μάσσιμο Μορσέλλο, συνιδρυτές της Forza Nuova.

Η Forza Nuova («Νέα Δύναμη») ιδρύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1997, σε μία συνάντηση σε προάστιο του Λατίου που διοργανώθηκε από τον επικεφαλής μιας ναζιστικής ροκ μπάντας, Φραντσέσκο Παλοττίνο. Από τότε μέχρι σήμερα, αρχηγός της είναι ο Ρομπέρτο Φιόρε, ένας πολιτικός με μακρά διαδρομή στο χώρο της εθνικιστικής και ριζοσπαστικής Άκρας Δεξιάς.

H νεοφασιστική οργάνωση έχει σαν πρότυπο ηγέτη τον «γενάρχη» του φασισμού, Μπενίτο Μουσολίνι. Έχει κηρύξει τον πόλεμο ενάντια στους μετανάστες, τους ομοφιλόφιλους, τη Μαφία και τις μασονικές στοές, αντιτίθεται στις εκτρώσεις, διατηρεί άριστες σχέσεις με τους νεοναζί του ουκρανικού «Svoboda» -παλαιότερα και με τη Χρυσή Αυγή-  και έχει ως αυτοσκοπό τη βία. Τον περασμένο Ιανουάριο, δύο ρεπόρτερ της ιταλικής εφημερίδας «L’ Espresso», έπεσαν θύματα βίαιου ξυλοδαρμού από μέλη του κόμματος στο κοιμητήριο Verano, στη Ρώμη.

Φασίστες υποστηρικτές της Forza Nuova
Φασίστες υποστηρικτές της Forza Nuova

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Μαρτίου 2018, η Forza Nuova κατέβηκε με ένα συνασπισμό μικρότερων εθνικιστικών κομμάτων, λαμβάνοντας 0,38%. Το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειώσει σε εκλογική αναμέτρηση ήταν στις ευρωεκλογές του 2004, πάλι υπό συνασπισμό φασιστικών κομμάτων, όπου συγκέντρωσε 1,23%, εκλέγοντας μία ευρωβουλευτή, την Αλεσσάντρα Μουσολίνι, εγγονή του ιταλού δικτάτορα και μετέπειτα βουλευτίνα τoυ κόμματος «Forza Italia» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Ένα ακόμα νεοφασιστικό κίνημα του οποίου η δημοτικότητα αυξήθηκε ραγδαία τα τελευταία χρόνια, είναι η CasaPound, το όνομα της οποίας προέρχεται από τον διάσημο αμερικανό φιλοναζιστή ποιητή, Έζρα Πάουντ.

Η CasaPound ιδρύθηκε το 2003, μέσα από την κατάληψη ενός κρατικού κτιρίου μιας μικρής γειτονιάς της Ρώμης, του Εσκουιλίνο. Έκτοτε, οι διαδηλώσεις και καταλήψεις κτιρίων πολλαπλασιάστηκαν και σήμερα μετρά περίπου 6.000 μέλη. Το νεοφασιστικό κόμμα όμως φαίνεται πως έχει επηρεαστεί και από τον βρετανό φασίστα, Όσβαλντ Μόσλι, αφού το λογότυπο της Νεολαίας του κόμματος «Blocco Studentesco» είναι παρεμφερές με εκείνο της «Βρετανικής Ένωσης Φασιστών» την περίοδο 1932-1940.

Το 2017, είχε προκαλέσει αίσθηση η ανακοίνωσή του κόμματος στην οποία εναπέθετε τις ελπίδες στην εκλογή του Ματτέο Σαλβίνι ως πρωθυπουργού της Ιταλίας. Ο γραμματέας του κόμματος, Σιμόνε ντι Στέφανο, είχε εκφράσει την υποστήριξή του και στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ, ζητώντας παράλληλα να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις στη χώρα.

Μέλη της CasaPound συμμετείχαν και στην τελευταία πορεία που διοργάνωσε η Χρυσή Αυγή στη μνήμη των δύο νεκρών χρυσαυγιτών, Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη. Στις πρόσφατες εκλογές του Μαρτίου 2018, τερμάτισε στη 10η θέση λαμβάνοντας ποσοστό 0,95%, δηλαδή 312.432 ψήφους.

Ιταλοί νεοφασίστες σε διαδήλωση της CasaPound
Ιταλοί νεοφασίστες σε διαδήλωση της CasaPound


Ηνωμένο Βασίλειο

Η επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, οφειλόταν σε ένα μεγάλο βαθμό στην προεκλογική εκστρατεία του δεξιού ευρωσκεπτικιστή ευρωβουλευτή και πρώην ηγέτη του «UKIP», Νάιτζελ Φάρατζ. Για πολλούς όμως, ο Φάρατζ δεν είναι παρά ένας θατσερικός συντηρητικός εθνικιστής που αποχώρησε από το Συντηρητικό Κόμμα.

Στη «Γηραιά Αλβιώνα», το κόμμα εκείνο που εκπροσωπεί το νεοφασισμό-νεοναζισμό και θεωρείται συνεχιστής της «Βρετανικής Ένωσης Φασιστών» του Μόσλι, είναι το «BNP» («Βρετανικό Εθνικό Κόμμα»).

Το BNP ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1982 από τον σκληροπυρηνικό νεοναζιστή, Τζον Τύνταλ. 
Κατά τη δεκαετία του ’80, το κόμμα σημείωνε ποσοστά της τάξης του 0,01 με 0,1% και γι’ αυτό, το 1992, ο Τύνταλ αποφάσισε να μην επικεντρωθεί περαιτέρω στο κομμάτι των εκλογών αλλά σε αυτό του δρόμου, ιδρύοντας την ναζιστική τρομοκρατική οργάνωση «Combat 18», παράρτημα της οποίας εξαρθρώθηκε πρόσφατα και στην Ελλάδα.

Επί προεδρίας Τύνταλ, το BNP ήταν ένα καθαρά νεοναζιστικό κόμμα που τασσόταν υπέρ της ευγονικής, της αρίας φυλής και αρνούταν το Ολοκαύτωμα. Με την ανάληψη της προεδρίας του Νικ Γκρίφιν όμως, το κόμμα άρχισε να εκμοντερνίζεται, παράδειγμα που ακολούθησε αρκετά χρόνια αργότερα και η Μαρίν Λεπέν, με σκοπό την «φιλελευθεροποίηση» του κόμματος. Αυτή η αλλαγή, που είχε βέβαια περισσότερο επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, είχε σαν αποτέλεσμα το BNP να λάβει στις ευρωεκλογές του 2004 και του 2009, 4,9% και 6,3% αντίστοιχα.


Ωστόσο, στις τελευταίες ευρωεκλογές του 2014, βυθίστηκε στο 1,09%, κι έτσι ο Γκρίφιν αποπέμφθηκε κακήν κακώς από το BNP, κατηγορούμενος από τους πρώην συντρόφους του ως «ενορχηστρωτής της διχόνοιας» εντός του κόμματος. Ήταν εκείνη η εποχή που, ενώ η ηγεσία της Χρυσής Αυγής βρισκόταν στη φυλακή, ο Γκρίφιν εξέφραζε την αμέραστη συμπαράστασή του στη νεοναζιστική οργάνωση.

Από τότε, τα ηνία του νεοφασιστικού βρετανικού κόμματος ανέλαβε ο Άνταμ Γουόλκερ, ένας σκληρός εθνικιστής ο οποίος στο παρελθόν είχε αποκαλέσει τη χώρα του «πολυπολιτισμική χαβούζα» και είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και σε 12 μήνες αφαίρεση της άδειας οδήγησης για εκφοβισμό 10χρονων μαθητών.

O Nick Griffin σε αντι-ισλαμική διαδήλωση του BNP
O Nick Griffin σε αντι-ισλαμική διαδήλωση του BNP

Γαλλία


Στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Μαΐου 2017, το ακροδεξιό «Εθνικό Μέτωπο» («Front National») της Μαρίν Λεπέν, που πριν ένα χρόνο μετονομάστηκε σε «Εθνικός Συναγερμός» («Rassemblement National»), βρέθηκε μία ανάσα από την εξουσία, λαμβάνοντας ποσοστό 21,7%.

Τα τελευταία χρόνια, το πάλαι ποτέ σκληρό νεοφασιστικό κόμμα προσπαθεί να μετατραπεί σε ένα κόμμα συντηρητικό με κυρίαρχη ιδεολογία τον οικονομικό εθνικισμό. Στα δεξιά της ωστόσο, υπάρχει ένας πολιτικός που δεν ντρέπεται να αποκαλεί τον εαυτό του «φασίστα» και αυτός δεν είναι άλλος από τον πατέρα της, Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Ο 90χρονος πρώην ηγέτης του «Εθνικού Μετώπου», είναι πλέον αρχηγός του μικρού προσωποπαγούς νεοναζιστικού κόμματος «Comités Jeanne», το οποίο έχει ως κεντρικό σλόγκαν το «Jeanne, au secours!» («Ιωάννα, βοήθα!»), όνομα που εμπνεύστηκε από την γαλλίδα ηρωίδα, Ιωάννα της Λωρραίνης, γνωστή και ως Ζαν ντ’ Αρκ.

Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, κουμπάρος στο δεύτερο γάμο του ακροδεξιού βουλευτή της ΝΔ, Μάκη Βορίδη, δηλώνει αμετανόητος εθνικοσοσιαλιστής και αντισημίτης. Η δήλωσή του το Μάιο του 2015 ότι το Ολοκαύτωμα ήταν «μία λεπτομέρεια της ιστορίας», ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο η κόρη του, Μαρίν, τον απέπεμψε από το κόμμα. Παρόλ’ αυτά, ο ίδιος στάθηκε στο πλευρό της στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ο Λεπέν έχει εκφραστεί με θετικά σχόλια και για το γάλλο στρατάρχη, Φιλίπ Πεταίν, αρχηγό του Κράτους του Βισύ στα χρόνια της Κατοχής της Γαλλίας από τους Ναζί.

Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν
Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν

Σε αντίθεση με την κόρη του που όπως λέει δεν θέλει να έχει σχέση με τη Χρυσή Αυγή, ο Λεπέν ως ευρωβουλευτής, διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με το νεοναζιστικό μόρφωμα. Σε παλαιότερες του δηλώσεις, είχε αναφέρει ότι «η Χρυσή Αυγή είναι ο μοχλός που θα θέσει σε κίνηση όλη την Ευρώπη» και προσέθετε:

Εγώ τους Ευρωβουλευτές της Χρυσής Αυγής τους ξέρω. Τους σφίγγω το χέρι. Ξεχωρίζουν. Και χαίρομαι γιατί όταν χαιρετάω τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, οι άλλοι εκνευρίζονται. 


Βέλγιο

Στο Βέλγιο, υπάρχει αρκετά γόνιμο έδαφος για τη δημιουργία νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων. Στην πατρίδα του παρασημοφορημένου από τον Χίτλερ στρατηγό Ντεγκρέλ, υπάρχουν δύο μεγάλες γλωσσικές κοινότητες οι οποίες γεωγραφικά αλλά και ιδεολογικά, απέχουν παρασάγγας: από τη μία, οι ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί που καλύπτουν το βόρειο μισό της χώρας και από την άλλη, οι γαλλόφωνοι Βαλόνοι που κατοικούν στο νότιο τμήμα της χώρας και τις Βρυξέλλες.

Στη Βαλονία, οι σοσιαλιστές και οι οικολόγοι είναι δύο φορές ισχυρότεροι σε σχέση με τη Φλάνδρα, ενώ στη Φλάνδρα, η Άκρα Δεξιά είναι τρεις φορές ισχυρότερη σε σύγκριση με τη Βαλονία.

Την απόσχιση της Φλάνδρας από το ομοσπονδιακό βελγικό κράτος., επιθυμούν αρκετές εθνικιστικές οργανώσεις με ισχυρότερη τη «Vlaams Belang» («Φλαμανδικό Συμφέρον»), που στις τελευταίες εκλογές του Μαΐου 2014 έλαβε ποσοστό 3,67%.

Υπάρχουν όμως και μικρότερες οργανώσεις, ακόμα πιο ακροδεξιές, με σαφή νεοναζιστικά χαρακτηριστικά, όπως το «Nation Movement» ή επί το γαλλικότερον, «Mouvement Nation». Το Nation δημιουργήθηκε το 1999 και παρά τη γενική απόφαση του κινήματος να διαλυθεί οριστικά το 2008, συνεχίζει όχι μόνο τη δραστηριότητά του υπέρ της ανεξαρτητοποίησης των Φλαμανδών, αλλά αποτελεί και μέλος της νεοναζιστικής Συμμαχίας APF.

Διαθέτει επίσης δικό του ενημερωτικό κανάλι στο YouTube, δική του εφημερίδα και άλλα μέσα προώθησης της εθνικιστικής του προπαγάνδας.

Βέλγοι υποστηρικτές του Nation
Βέλγοι υποστηρικτές του Nation


Δυτική Ευρώπη (Ουγγαρία – Σλοβακία – Τσεχία)

Μία από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία ο πρωθυπουργός της εφαρμόζει ακραία αντιμεταναστευτική πολιτική αλλά παρόλ’ αυτά προέρχεται από το λεγόμενο κεντροδεξιό χώρο, είναι η Ουγγαρία.

Με την έξαρση του προσφυγικού ζητήματος, ο πρωθυπουργός της χώρας, Βίκτορ Όρμπαν, έχει αναβιώσει αρκετές θέσεις του νεοναζισμού με αποτέλεσμα οι «σύντροφοί» του στο «Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα» να θέλουν να τον αποπέμψουν. Κι όμως, αν για κάποιους το «Fidesz» του Όρμπαν φαντάζει το πιο ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα της χώρας των Μαγυάρων, σίγουρα ξεχνούν το «Jobbik», ένα από τα ισχυρότερα νεοναζιστικά και αντισημιτικά κόμματα στην Ευρώπη.

Κατά την Agnes Heller, φιλόσοφο και επιζήσασα του Ολοκαυτώματος, το Jobbik «δεν υπήρξε ποτέ νεοναζιστικό κόμμα, παρά μόνο ακροδεξιό και ρατσιστικό». Από το 2016 μάλιστα, στην προσπάθειά του να προβάλει ένα πιο μετριοπαθές προφίλ, ακολουθώντας τα χνάρια της Λεπέν και του Γκρίφιν, άρχισε να προωθεί ένα νέο είδος πολιτικής, τον «μοντέρνο συντηρητισμό». Όμως, η συνεχής ρητορική του εναντίον των Εβραίων, των μεταναστών, των Ρομά και των ομοφυλοφίλων δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.

Στις τελευταίες εκλογές του Απριλίου 2018, το Jobbik κατέλαβε τη δεύτερη θέση συγκεντρώνοντας 19,06%, ποσοστό λίγο χαμηλότερο απ’ αυτό των εκλογών του 2014 (20,22%).

Διαδήλωση οπαδών του νεοναζιστικού Jobbik
Διαδήλωση οπαδών του νεοναζιστικού Jobbik


Ένα από τα πιο σκληροπυρηνικά νεοναζιστικά κόμματα της Ευρώπης, είναι και αυτό του εξτρεμιστή, Μαριάν Κοτλέμπα «Λαϊκό Κόμμα Η Σλοβακία μας», που στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Μαρτίου 2016, έλαβε ποσοστό 8% με περισσότερους από 200.000 ψηφοφόρους, όντας αυτή τη στιγμή η πέμπτη μεγαλύτερη δύναμη της χώρας.

Η ενδυμασία των στελεχών του νεοναζιστικού κόμματος, θυμίζει κάτι σε παραστρατιωτική οργάνωση ή πολιτοφυλακή. Ως αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο Κοτλέμπα έχει προκαλέσει ουκ ολίγες φορές με τις αντισημιτικές του δηλώσεις ενώ από το κόμμα του δεν λείπουν και τα ακραία ρατσιστικά σχόλια κατά των Ρομά, τους οποίους χαρακτηρίζουν ως «παράσιτα».

Νεοναζιστική παρέλαση του κόμματος του Μαριάν Κοτλέμπα (πρώτος απ' το κέντρο) με ομοιόμορφες στολές που θυμίζουν τάγματα εφόδου
Νεοναζιστική παρέλαση του κόμματος του Μαριάν Κοτλέμπα (πρώτος απ’ το κέντρο) με ομοιόμορφες στολές που θυμίζουν τάγματα εφόδου


Στην Τσεχία από την άλλη, παρά το γεγονός ότι το αντιμεταναστευτικό κόμμα «SPD» («Ελευθερία και άμεση δημοκρατία») αποτελεί την τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη με 10,6%, οι νεοναζί δεν έχουν καταφέρει να καταγράψουν ανάλογη αύξηση των ποσοστών τους. Στις τελευταίες εκλογές του Οκτωβρίου 2017, έλαβαν το πενιχρό 0,20%.

Το «Workers’ Party of Social Justice» («Εργατικό Κόμμα Κοινωνικής Δικαιοσύνης») ή αλλιώς «DSSS» είναι ένα κόμμα που το 2010 είχε τεθεί εκτός νόμου εξαιτίας των βίαιων επιθέσεων εναντίον μειονοτήτων. Μετά τη νομιμοποίησή του άλλαξε ονομασία, τροποποίησε ελαφρώς το πολιτικό του πρόγραμμα αλλά συνέχισε να διατηρεί τις ίδιες ακραίες θέσεις.

Μερικές απ’ αυτές, είναι η επαναφορά της θανατικής ποινής, η ποινικοποίηση της «σεξουαλικής παρέκκλισης», συμπεριλαμβανομένης της ομοφυλοφιλίας, η κατάργηση του συμφώνου συμβίωσης και η μείωση των δικαιωμάτων για τους ξένους διωκόμενους με την παράλληλη θέσπιση απάνθρωπων μορφών τιμωρίας.

Τσέχοι νεοναζί στην εθνικιστική διαδήλωση στο Μπρνο
Τσέχοι νεοναζί στην εθνικιστική διαδήλωση στο Μπρνο

Ένας λόγος όμως για τον οποίο θα θυμόμαστε για πάντα τους τσέχους νεοναζί, είναι μία από τις εμβληματικότερες φωτογραφίες της παγκόσμιας ιστορίας που τραβήχτηκε το 2017 στην πόλη Μπρνο. Εκεί, κατά τη διάρκεια μιας εθνικιστικής διαδήλωσης, ένα κοριτσάκι 16 ετών, η Λούσι Μυσλίκοβα, στάθηκε ατάραχη μπροστά σε έναν ξυρισμένο νεοναζί και αψηφώντας το συγκεντρωμένο πλήθος των διαδηλωτών, χάρισε στην ανθρωπότητα μία από τις σημαντικότερες στιγμές αντίστασης στο φασισμό.


Ρουμανία

Τέλος, μία από τις επίσης πιο σκληροπυρηνικές οργανώσεις που αναδύθηκαν ραγδαία τα τελευταία χρόνια, είναι η νεοναζιστική «Noua Dreaptă» («Νέα Δεξιά»).


Η «Νέα Δεξιά» είναι μία υπερεθνικιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 2000 αλλά αναγνωρίστηκε επίσημα ως πολιτικό κόμμα, δεκαπέντε χρόνια μετά. Αποτελεί μέλος της «μαύρης διεθνούς» των νεοναζί στην Ευρώπη και διατηρεί επαφές με δεκάδες νεοναζιστικές οργανώσεις. Όπως όλα τα ακροδεξιά νεοναζιστικά κόμματα ανά την Ευρώπη, έτσι και η «Νέα Δεξιά» τάσσεται κατά του κομμουνισμού, της παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε., των Ρομά, των σεξουαλικών μειονοτήτων και των αμβλώσεων.

Πλήθος μελών της οργάνωσης έχουν συλληφθεί για βίαιες επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών και ομοφυλοφίλων.

Μέλη της φασιστικής Noua Dreaptă κατά τη διάρκεια διαδήλωσης
Μέλη της φασιστικής Noua Dreaptă κατά τη διάρκεια διαδήλωσης


Για την έρευνα αντλήθηκαν πληροφορίες από:

• «Όταν η Χρυσή Αυγή προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» και στη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης», 1981», της Βασιλικής Μετατρούλου, xyzcontagion.wordpress.com


• «Ενοικιάζεται το “Κέντρο Γιώργος και Μάνος” στις Βρυξέλλες – Αποπέμφθηκε από το APF η Χρυσή Αυγή», 31/10/2017, jailgoldendawn.org

• «Φάκελος Ακροδεξιά: Επαφές NPD με ΛΑ.Ο.Σ και Χρυσή Αυγή», μία έρευνα του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» στη ΝΕΤ, tvxs.gr

• «Βέλγιο: Ένας φεντεραλισμός που δεν ολοκληρώνεται ποτέ», άρθρο του Vincent de Coorebyter στην εφημερίδα “Le Monde diplomatique” (αναδημοσίευση στην avgi.gr, επιμέλεια: Θανάσης Κούτσης)

• «The old and new European friends of Ukraine’s far-right Svoboda party», του Anton 

Shekhovtsov, academia.edu

Έρευνα

ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα: Από τη διάσκεψη του Bretton Woods στη διάπραξη οικονομικών γενοκτονιών

Avatar

Published

on

By

ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα: Από τη διάσκεψη του Bretton Woods στη διάπραξη οικονομικών γενοκτονιών

Ιούλιος 1944. Λίγο πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποιήθηκε στην πολιτεία του Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ η διάσκεψη του Bretton Woods, μία διάσκεψη που αποσκοπούσε στην υιοθέτηση σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών μεταξύ των νομισμάτων των 44 χωρών που συμμετείχαν σε αυτήν. Εκεί, αποφασίστηκε η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, δύο χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που αργότερα θα κατηγορηθούν για διάπραξη οικονομικών γενοκτονιών.

Από μία μακροχρόνια άτυπη συμφωνία, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι πάντα Αμερικανός, ενώ ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου πάντα Ευρωπαίος. Συγκεκριμένα, από τους συνολικά 12 προέδρους της Παγκόσμιας Τράπεζας, μόνο δύο είχαν διπλή υπηκοότητα: ο αμερικανο-αυστραλιανής καταγωγής, Τζέιμς Γούλφσον, και ο νυν πρόεδρος αμερικανο-κορεατικής καταγωγής, Τζιμ Γιονγκ Κιμ. Όσο για τους διευθυντές του Ταμείου, από τους συνολικά 11, πέντε ήταν Γάλλοι, δύο Σουηδοί, ενώ οι υπόλοιποι ήταν βελγικής, ολλανδικής, γερμανικής ή και ισπανικής καταγωγής.

Σκοπός των δύο διεθνών οργανισμών με έδρα την Ουάσινγκτον, ήταν να επιβλέπουν την ανοικοδόμηση και ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας⸱ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατευθύνοντας τη νομισματική πολιτική και καθορίζοντας, ως νέος κηδεμόνας των δημοσιοοικονομικών του πλανήτη, τους όρους των δανείων, και η Παγκόσμια Τράπεζα καταπολεμώντας τη φτώχεια. Έτσι, ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα ανέλαβαν το ρόλο του διαμεσολαβητή των προβληματικών οικονομιών προκειμένου να διασφαλίσουν ότι καμία φτωχή χώρα δεν θα αντιμετώπιζε ένα δυσβάσταχτο χρέος που δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί.

Μέχρι τη δεκαετία του ’70, οι δύο χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί χορηγούσαν χαμηλότοκα δάνεια χωρίς δεσμεύσεις. Ωστόσο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να ανακόψουν τον πληθωρισμό, άρχισαν να αυξάνουν δραστικά τα επιτόκια με αποτέλεσμα τα δύο ιδρύματα να ακολουθήσουν πιστά την ίδια γραμμή. Πλέον, Παγκόσμια Τράπεζα και ΔΝΤ θα παρείχαν οικονομική βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες, με την προϋπόθεση όμως ότι αυτές θα συμμορφώνονταν με τους κανόνες τους, κάτι που σήμαινε αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και εφαρμογή των απαιτούμενων «μεταρρυθμίσεων», χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι κοινωνικές τους επιπτώσεις.

Από «ευαγή» ιδρύματα, οπλισμένα χέρια του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κάνει την εμφάνισή της μία νέα οικονομική θεωρία η οποία έμελλε να λάβει για τις επόμενες δεκαετίες χαρακτηριστικά μίας νέας παγκόσμιας θρησκείας: ο νεοφιλελευθερισμός. «Πατέρες» αυτού του ρεύματος ήταν οι οικονομολόγοι, Γιόζεφ Σουμπέτερ, Φρήντριχ φον Χάγιεκ, και Μίλτον Φρήντμαν. Ο τελευταίος μάλιστα, έγινε ευρέως γνωστός για την επίσκεψή του στη Χιλή τον Μάρτιο του 1975, εκεί όπου πρώην φοιτητές του από τη Σχολή του Σικάγου έγιναν σύμβουλοι του δικτάτορα Πινοσέτ, ο οποίος πρωτοεφάρμοσε το νεοφιλελευθερισμό. Ο δε Χάγιεκ, σε επίσκεψή του στη Χιλή το 1981, δε δίσταζε να δηλώσει για τον στρατηγό Πινοσέτ τα εξής:

Προσωπικά, προτιμώ μία φιλελεύθερη δικτατορία, παρά μία δημοκρατική κυβέρνηση από την οποία θα απουσιάζει ο φιλελευθερισμός.

Από τη δεκαετία του ’80 και ύστερα, ο νεοφιλελευθερισμός γίνεται το δόγμα πάνω στο οποίο θα βασιστεί η πολιτική του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η προτεραιότητα στην ανταγωνιστικότητα, η δραστική μείωση της φορολογίας υπέρ του κεφαλαίου, η μείωση των κρατικών δαπανών, ο έλεγχος του προϋπολογισμού, οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στο δημόσιο τομέα καθώς και η απελευθέρωση της αγοράς και των επιτοκίων ήταν μερικά από τα μέτρα τα οποία συνόψισε το 1989 το στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Τζον Γουίλιαμσον, και έμειναν στην ιστορία ως «Συναίνεση της Ουάσινγκτον» ή «Δέκα Εντολές». Αυτές τις «εντολές», έπρεπε να τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια οι εθνικές κυβερνήσεις, εάν ήθελαν να διαβούν το κατώφλι της «διεθνούς κοινότητας».

O Αουγκούστο Πινοσέτ μαζί με τον Μίλτον Φρήντμαν
O Αουγκούστο Πινοσέτ μαζί με τον Μίλτον Φρήντμαν

Οι μεγάλες δυτικές χώρες, κυρίως οι ΗΠΑ, που ελέγχουν το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, επέβαλαν στις αναπτυσσόμενες χώρες να ενστερνιστούν «συνταγές που οι ανεπτυγμένες χώρες δεν ήταν διατεθειμένες να εφαρμόσουν για τον ίδιο τους τον εαυτό», όπως είχε παραδεχθεί ο διπλωμάτης και πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ. Έτσι, το κράτος υποτάχθηκε στις αγορές και ο δημόσιος τομέας συρρικνώθηκε έναντι του ιδιωτικού.

Τα αποτελέσματα ήταν δραματικά. Το 1980, το συνολικό χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών αντιστοιχούσε σε 567 δισεκατομμύρια δολάρια ενώ με την αύξηση των επιτοκίων, το 1992 το συνολικό χρέος εκτοξεύθηκε στα 1,4 τρισ. δολάρια, παρά τις αποπληρωμές. Μέχρι το 2004 περίπου 85 χώρες χρωστούσαν 97 δισεκατομμύρια δολάρια προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ενώ το 2015, 79 χώρες χρωστούσαν στο Ταμείο περίπου 84,5 δισ. δολάρια.

Ακόμη, σύμφωνα με έρευνα του «Guardian» του ίδιου έτους, 32 χώρες χρωστούν εδώ και χρόνια χρήματα τα οποία είναι άγνωστο πότε θα τα αποπληρώσουν. Πρόκειται για χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο (εμφύλιο ή μη), ή βρίσκονταν κάτω από τυραννικά καθεστώτα που γνώρισαν επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις, ή αυτοκρατορίες που βρίσκονταν λίγο πριν ή λίγο μετά την κατάρρευσή τους.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ, το παγκόσμιο χρέος έφτασε τα 164 τρισ. δολάρια για το έτος 2016, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ!

«Οικονομικοί εκτελεστές και συμβόλαια θανάτου»

Ήταν ξεκάθαρο πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τις πολιτικές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας και όπως ήταν φυσικό, προέκυπτε το εξής ερώτημα: πώς είναι δυνατόν οι πολιτικές δανεισμού των τελευταίων πενήντα ετών να βυθίζουν τόσες χώρες στα χρέη αντί να τις οδηγούν στην οικονομική αναγέννηση μέσω των συνετών δανεισμών;

Τη δική του εκδοχή στο ερώτημα αυτό δίνει ο ακτιβιστής συγγραφέας και πρώην «οικονομικός δολοφόνος», Τζον Πέρκινς, ο οποίος πριν κάποια χρόνια σε συνέντευξή του στο δίκτυο «Democracy Now» και τη δημοσιογράφο Amy Goodman, αφηγείτο πως οι πολιτικές αυτές ευνόησαν τη δημιουργία μίας νέας αμερικανικής αυτοκρατορίας:

Η πραγματική μου δουλειά ήταν να δίνω δάνεια σε άλλες χώρες. Τεράστια δάνεια, πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν να αποπληρώσουν. Για παράδειγμα, έδινα 1 δις δολάρια στην Ινδονησία ή τον Ισημερινό. Η χώρα έπρεπε να δώσει το 90% του δανείου σε αμερικανικές εταιρείες για έργα υποδομής, όπως η Halliburton ή η Bechtel. Οι εταιρείες έχτιζαν συστήματα ηλεκτρισμού, αυτοκινητοδρόμους και λιμάνια που εξυπηρετούσαν λίγες οικογένειες πλουσίων. Στους φτωχούς έμενε το τεράστιο χρέος που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν.


Στα βιβλία του το 2002, ο πρώην εργαζόμενος της συμβουλευτικής εταιρείας Chas T. Main, που έδρευε στη Βοστώνη, ισχυρίζεται ότι ο πρώην πρόεδρος του Ισημερινού, Χάιμε Ρόλντος, δολοφονήθηκε το 1981 επειδή δεν πλήρωσε ένα μέρος του χρέους ενώ ο πρόεδρος του Παναμά, Ομάρ Τορίχος, δολοφονήθηκε το ίδιο έτος επειδή έδωσε σε γιαπωνέζικη εταιρεία το συμβόλαιο ενός αγωγού, αντί να το δώσει σε μία αμερικανική. Οι λεπτομέρειες με τις οποίες περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ προσέγγιζαν τις αδύναμες οικονομικά χώρες, όπως το Εκουαδόρ, είναι ανατριχιαστικές:

Κοιτάξτε, δεν μπορείτε να αποπληρώσετε τα χρέη σας, γι’ αυτό δώστε στις πετρελαϊκές εταιρείες μας το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, το οποίο είναι γεμάτο πετρέλαιο.

Ο ακτιβιστής συγγραφέας και πρώην «οικονομικός εκτελεστής», Τζον Πέρκινς. Έχει εμφανιστεί σε δεκάδες ντοκιμαντέρ και έχει γράψει πέντε βιβλία για τον ύποπτο ρόλο των ΗΠΑ στην υπερχρέωση των αδύναμων χωρών, με χαρακτηριστικότερο το «Εξομολογήσεις ενός οικονομικού δολοφόνου»
Ο ακτιβιστής συγγραφέας και πρώην «οικονομικός εκτελεστής», Τζον Πέρκινς. Έχει εμφανιστεί σε δεκάδες ντοκιμαντέρ και έχει γράψει πέντε βιβλία για τον ύποπτο ρόλο των ΗΠΑ στην υπερχρέωση των αδύναμων χωρών, με χαρακτηριστικότερο το «Εξομολογήσεις ενός οικονομικού δολοφόνου»

Ο Πέρκινς, θα μπορούσε πολύ εύκολα να χαρακτηριστεί ένας ακόμη συνωμοσιολόγος, ωστόσο φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι τόσες αναπτυσσόμενες χώρες έχουν καταφέρει να είναι τόσο ανόητες, ώστε να βρίσκονται μονίμως υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που επιβάλλουν σκληρά μέτρα λιτότητας.

Το ΔΝΤ και οι χώρες που λεηλάτησε

Η Ελλάδα μπήκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το 2010, και τον περασμένο Αύγουστο μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων και οικονομικής ασφυξίας, ανακοίνωσε την έξοδό της από τα «προγράμματα στήριξης». Σε έκθεσή της το 2016, η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt», περιέγραφε πως από το 2010 είχε λάβει 220 δισεκατομμύρια δάνεια. Απ’ αυτά, μόνο το 5% πήγε στην ελληνική οικονομία, δηλαδή μόλις 9,7 δισ. Από τα υπόλοιπα, 86,9 δισ. πήγαν για εξυπηρέτηση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. για εξόφληση τόκων, και 37,3 δισ. για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το αποτέλεσμα ήταν το δημόσιο χρέος αντί να μειωθεί, να αυξηθεί κατακόρυφα, η ανεργία να φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, το κράτος να διαλυθεί και η κοινωνία να εξαθλιωθεί.

Την ίδια πολιτική με τις ίδιες ακριβώς τραγικές συνέπειες, εφάρμοσε το ΔΝΤ και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Αργεντινή

Μία από τις χώρες που βίωσε στο πετσί της τη χρεοκοπία και χρησιμοποιήθηκε ως «πειραματόζωο» για να αποτελέσει το παράδειγμα και για τις υπόλοιπες χώρες που θα εφάρμοζαν προγράμματα λιτότητας, ήταν η Αργεντινή.

Τη δεκαετία του ’90, η κυβέρνηση του περονιστή, Κάρλος Μένεμ, είχε αποφασίσει να διατηρήσει μία κλειδωμένη ισοτιμία του πέσο με το δολάριο Αμερικής. Παράλληλα, ο υπουργός Οικονομικών της χώρας, Ντομίνγο Καβάλο, εφάρμοζε μία σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία, με το επιχείρημα ότι οι κρατικές εταιρείες «ήταν προβληματικές». Όπως διηγείται ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο έγκυρους οικονομολόγους της χώρας:

Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική!

Από τα μέσα του 2000, το ΔΝΤ χορήγησε στη χώρα ένα δάνειο ύψους 12 δισ. δολαρίων, προκειμένου να βγει από την οικονομική κρίση, με την τριμηνιαία δόση να είναι 1,3 δισ. δολάρια η κάθε μία. Ωστόσο, το 1ο τρίμηνο του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί και έτσι ο Καβάλο, έθεσε στο ΔΝΤ τον αναπρογραμματισμό των στόχων. Όταν τελείωσε το 3ο τρίμηνο, το ΔΝΤ παρατήρησε ότι δεν θα εκπληρώνονταν οι στόχοι για το 4ο τρίμηνο και έτσι, ακύρωσε την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να κηρύξει στάση πληρωμών. Το Δεκέμβριο του 2001, η κυβέρνηση ανακοίνωσε νέες μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20% και πάγωμα καταθέσεων, το λεγόμενο κοραλίτο.

Η κοινωνική αναταραχή οδήγησε σε παραίτηση της κυβέρνησης με τον τότε πρόεδρο της Αργεντινής, Φερνάντο ντε λα Ρούα, να φεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο. Η νέα προσωρινή κυβέρνηση, υπό συνθήκες πανικού, κήρυξε πτώχευση. Μέσα σε μία νύχτα, το πέσο αποσυνδέθηκε από το δολάριο και υποτιμήθηκε σχεδόν τέσσερις φορές. Τα χρήματα των καταθετών, που είχαν μπλοκαριστεί και ήταν σε δολάρια, μετατράπηκαν σε πέσος και εξανεμίστηκαν.

Ο Καβάλο, άλλοτε μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές φιγούρες της Αργεντινής, θεωρείται πλέον ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους στη χώρα και ένας από τους βασικούς υπευθύνους για την οικονομική της κατάρρευση.

Ο Ντομίνγο Καβάλο. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής την περίοδο 1991-1996 και αργότερα από το Μάρτιο μέχρι το Δεκέμβριο του 2001.
Ο Ντομίνγο Καβάλο. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής την περίοδο 1991-1996 και αργότερα από το Μάρτιο μέχρι το Δεκέμβριο του 2001.

Το 2003, εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ένας «αντιφατικός άνδρας», κατά τον συγγραφέα, Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο Νέστορ Κίρσνερ. Ο Κίρσνερ είχε συνεργαστεί μαζί με τον Μένεμ στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων αλλά όταν ανήλθε στην Προεδρία, έγινε από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, καθώς έδιωξε το ΔΝΤ και έβγαλε τη χώρα από την κρίση. Οι συντάξεις προστατεύθηκαν, το 13% των μισθών που είχαν κοπεί το 2000 επεστράφη και η ανεργία μειώθηκε. Προς το τέλος του 2002, η Αργεντινή αναπτυσσόταν με 8% ενώ τα επόμενα τέσσερα χρόνια, κάπου στο 9%.

Το 2007, χρέη πρόεδρου ανέλαβε η σύζυγός του, Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρσνερ, η οποία κυβέρνησε την Αργεντινή μέχρι το 2015. Πέντε χρόνια πριν, ο σύζυγός της είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή. Το 2015, νέος πρόεδρος της χώρας αναδεικνύεται ο Μαουρίσιο Μάκρι, ο οποίος εξελέγη με μία αμιγώς νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Μετά από τρία χρόνια, εξαιτίας του συγκεκριμένου ιδεολογικού προσανατολισμού, η Αργεντινή θα κλείσει συμφωνία ξανά με το ΔΝΤ ύψους 57,1 δισ. δολαρίων. Ήδη ο Μάκρι έχει ανακοινώσει σκληρά μέτρα λιτότητας, τα οποία προβλέπουν μέχρι και κατάργηση των υπουργείων Εργασίας και Υγείας.

 Μεγάλη Βρετανία

Στη Μεγάλη Βρετανία, η κατάρρευση της στερλίνας έναντι του δολαρίου το 1976, οδήγησε την κυβέρνηση των Εργατικών με πρωθυπουργό τον Τζέιμς Κάλαχαν, να καταφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ζητώντας δάνειο 2,3 δισ. στερλινών. Το αντάλλαγμα ωστόσο ήταν βαρύ, καθώς το Ταμείο απαίτησε επώδυνες περικοπές κρατικών δαπανών. Οι Εργατικοί εφάρμοσαν σκληρή δημοσιονομική πολιτική και πέρασαν νέα αντεργατικά μέτρα με τις συντάξεις και τους μισθούς των εργαζομένων να υφίστανται μία βάναυση επίθεση.

Η πολιτική αυτή προκάλεσε κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων το 1979 το οποίο εκμεταλλεύτηκε η «Σιδηρά Κυρία» και ηγέτης των Συντηρητικών, Μάργκαρετ Θάτσερ, προκειμένου να κατηγορήσει τα συνδικάτα για τη χαοτική κατάσταση της χώρας. Στις εκλογές του ίδιου έτους, το Κόμμα των Εργατικών ηττήθηκε και στην εξουσία ανήλθε η Θάτσερ, η οποία έμεινε στην ιστορία για τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των βρετανικών επιχειρηματικών κολοσσών, την άγρια καταστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων των μεταλλωρύχων την περίοδο 1984-1985, και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στα νησιά Φώκλαντ το 1982.

Ο νεοφιλελεύθερος «θατσερισμός», του οποίου άξιο πολιτικό τέκνο αποδείχθηκε στη συνέχεια και η βρετανική σοσιαλδημοκρατία υπό τον Τόνι Μπλερ, παρέδωσε την οικονομία της χώρας στα νύχια των τραπεζιτών, εκτόξευσε την ανεργία και την εγκληματικότητα στα ύψη, και διέλυσε τα εργατικά σωματεία.

Ρωσία

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η κυβέρνηση του Μπορίς Γιέλτσιν τοποθέτησε το 1992 στο υπουργείο Οικονομικών τον αποκαλούμενο «Δόκτωρ Σοκ», Γιεγκόρ Γκαϊντάρ, έναν 35χρονο φιλόδοξο οικονομολόγο ο οποίος εν μία νυκτί αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, εντάχθηκε στην κεντροδεξιά «Δημοκρατική Ρωσία» δηλώνοντας θαυμαστής του Φρήντμαν, και έπειτα ανέλαβε τις επαφές με το ΔΝΤ.

Τότε, διευθυντής του ΔΝΤ ήταν ο γάλλος Μισέλ Καμντεσσύ, ο οποίος αρκετά χρόνια μετά θα παραδεχόταν ότι το Ταμείο έκανε «πολλές ηλιθιότητες και σφάλματα» όσον αφορά την περίπτωση της Αργεντινής. Ο Καμντεσσύ έστειλε στη Μόσχα τον χιλιανό οικονομολόγο, Αουγκούστο Λόπεζ Κλάρος, έναν θιασώτη του φρηντμανικού νεοφιλελευθερισμού. Ο Λόπεζ Κλάρος είχε διατελέσει καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο την περίοδο 1982-1984 επί Πινοσέτ, ένα πανεπιστήμιο που έγινε γνωστό ως «στέγη των παιδιών του Σικάγου». Το ΔΝΤ απαίτησε την άμεση εφαρμογή τεσσάρων μέτρων: πλήρης κατάργηση όλων των επιδοτήσεων στην αγροτική παραγωγή, δραστική περικοπή των εξοπλιστικών δαπανών, άμεση απελευθέρωση των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών, και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων.

Η κατάργηση του ελέγχου των τιμών αλλά και των επιδοτήσεων σε μία μέχρι πρότινος κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία, προκάλεσε πληθωριστική έκρηξη (γάλα 4.800%, ψωμί 4.300%, πετρέλαιο 3.323% κλπ). Από το 1992 έως και το 1996 που η Ρωσία έλαβε δάνεια περίπου 22 δισ. δολαρίων, το ΑΕΠ γκρεμίστηκε κατά 42%, οι κερδοφόρες επιχειρήσεις ξεπουλήθηκαν αντί πινακίου φακής, ενώ η μισή βιομηχανική παραγωγή και το ένα τρίτο της αγροτικής ισοπεδώθηκαν, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των πολιτών να καταδικαστεί σε ακραία φτώχεια.

Στις 24 Φλεβάρη του 1996, το Ταμείο προχώρησε και σε έγκριση δανείου ύψους 10,2 δισ. δολαρίων για τρία χρόνια. Η πίστωση όμως, η οποία θα δινόταν τμηματικά και θα ελεγχόταν κάθε μήνα, δεν προοριζόταν για την πληρωμή επιδομάτων, συντάξεων και μισθών αλλά για την «ανάπτυξη των σχέσεων της αγοράς». Ένας από τους όρους μάλιστα για τη χορήγηση της «διευρυμένης» πίστωσης, ήταν και η κατάργηση των εξαγωγικών δασμών στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Εν γνώσει του Γιέλτσιν, μία χούφτα ασήμαντων ανθρώπων καρπώθηκε μέσα σε μία πενταετία κρατική περιουσία δισεκατομμυρίων δολαρίων και θησαύρισε σε χρόνο μηδέν, αποκτώντας το χαρακτηρισμό «ολιγάρχες». Απ’ αυτούς λίγοι μόνο «επιβίωσαν» επί διακυβέρνησης Πούτιν καθώς νέο αίμα αναδείχθηκε στο χώρο. Τους νέους πια «ολιγάρχες» αποτελούσαν άτομα όπως ο Ρομάν Αμπράμοβιτς, ο Μιχαήλ Προχόροφ και ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ.

Και ενώ ακόμα και κυβερνητικά στελέχη των ΗΠΑ μιλούσαν για λεηλασία, η Ρωσία αναγκάστηκε να αυξήσει το δανεισμό της από το ΔΝΤ σε επίπεδα τέτοια ώστε το δημόσιο χρέος να εκτοξευθεί πάνω από το 100% του ΑΕΠ. Οι μισθοί και οι συντάξεις, όχι μόνο περικόπηκαν δραματικά, αλλά καταβάλλονταν με όλο και μεγαλύτερη καθυστέρηση, οι τιμές των φαρμάκων απογειώθηκαν, το μέσο προσδόκιμο ζωής υπολογιζόταν στα 64,4 χρόνια ενώ οι γεννήσεις σημείωσαν κατακόρυφη πτώση σε ποσοστό 50%.

Μεξικό

Τον Αύγουστο του 1982, o υπουργός Οικονομικών του Μεξικού ενημερώνει τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ ότι η χώρα δεν μπορεί να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος, ύψους 80 δισ. δολαρίων. Με εντολή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης εγκρίνουν δάνειο συνολικού ύψους 3,5 δισ. δολαρίων και τον επόμενο μήνα, η κυβέρνηση εθνικοποιεί το τραπεζικό σύστημα για να εμποδίσει τη χρεοκοπία του, επιβάλλοντας έλεγχο στη διακίνηση κεφαλαίων.

Τον Δεκέμβριο του 1982, το ΔΝΤ ενέκρινε δάνειο 3,8 δισ. δολαρίων με αντάλλαγμα την υιοθέτηση μέτρων απελευθέρωσης της οικονομίας μέχρι το 1985. Το πακέτο περιελάμβανε μεταξύ άλλων, μέτρα λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και απελευθέρωση των ξένων επενδύσεων. Το νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 50% έναντι του δολαρίου, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 30%, και ο πληθωρισμός αναρριχήθηκε στο 100%, βυθίζοντας τη χώρα στην ύφεση.

Στη συνέχεια, ακολούθησε ένα δεύτερο πρόγραμμα για την περίοδο 1986-1988, καθώς επίσης και ένα τρίτο, για την περίοδο 1989-1993. Στο μεσοδιάστημα αυτό, το Μεξικό ξεπούλησε πάνω από 250 δημόσιες επιχειρήσεις, κατ’ εντολή του ΔΝΤ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά το δημόσιο χρέος. Παράλληλα όμως, τα έσοδα του προϋπολογισμού περιορίστηκαν και έτσι η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να μειώσει τις κρατικές δαπάνες και να αυξήσει τους φόρους.

Δώδεκα χρόνια μετά τη χρεοκοπία του Μεξικού, έκανε την επανάστασή του το κίνημα των Ζαπατίστας κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της κυβέρνησης και καταλαμβάνοντας τις πόλεις, με απαγωγές πολιτικών και διευθυντών τραπεζών. Το 1995, η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,5% και προκειμένου οι τράπεζες να μην χρεοκοπήσουν από τα κόκκινα δάνεια, το κράτος τις ανακεφαλαιοποίησε με χρήματα των φορολογουμένων. Έτσι, η ανεργία διπλασιάστηκε και οι μισθοί μειώθηκαν κατά 35%. Το Μεξικό είχε συμπληρώσει 15 ολόκληρα οδυνηρά χρόνια.

Πολίτης διαδηλώνει κατά του ΔΝΤ με σύνθημα: «ΔΝΤ: Παγιδεύοντας χώρες στα χρέη»
Πολίτης διαδηλώνει κατά του ΔΝΤ με σύνθημα: «ΔΝΤ: Παγιδεύοντας χώρες στα χρέη»

Τουρκία

Στις 19 Φεβρουαρίου 2001, ο κεντροαριστερός πρωθυπουργός, Μπουλέντ Ετζεβίτ, ανακοίνωνε στον τουρκικό λαό ότι η χώρα αντιμετωπίζει μία «πολύ σοβαρή κρίση». Η Τουρκία προσέφυγε στο ΔΝΤ λαμβάνοντας δάνειο 17,6 δισ. δολαρίων υπό σκληρούς όρους, τους οποίους ανέλαβε να εφαρμόσει ο υπουργός Οικονομικών και στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Κεμάλ Ντερβίς.

Ωστόσο, η προσφυγή στο Ταμείο σήμανε το τέλος της κυβέρνησης με αποτέλεσμα το Νοέμβριο του 2002, να ανέλθει στην εξουσία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ήταν εκείνος που κλήθηκε να υλοποιήσει το πρόγραμμα και να αποπληρώσει το δάνειο.

Οι όροι του δανείου περιελάμβαναν περιορισμό των κρατικών δαπανών και της γραφειοκρατίας, πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, μείωση των εταιρικών φόρων, παροχή κινήτρων για την αύξηση της επιχειρηματικότητας, προσέλκυση ξένων επενδύσεων και ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών. Επιπλέον, αποφασίστηκε η ισοτιμία της τουρκικής λίρας να καθορίζεται μόνο από την αγορά και έτσι με την υποτίμησή της, τριπλασιάστηκαν οι εξαγωγές των τουρκικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές.

Αφού η τουρκική οικονομία σταθεροποιήθηκε και σημείωσε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, διέκοψε τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ το 2008 και εφάρμοσε τα αντίθετα απ’ αυτά που πρότεινε το Ταμείο. Ειδικότερα, μέσα στα τελευταία 7 χρόνια, χάρη στη μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και του ΦΠΑ, καθώς και την παροχή κινήτρων αναπτυξιακής πολιτικής, το ΑΕΠ της Τουρκίας τριπλασιάστηκε. Ο πληθωρισμός και το δημόσιο χρέος περιορίστηκαν, ενώ σταδιακά ενισχύθηκε και το κλονισμένο τραπεζικό σύστημα το οποίο απέκτησε αυξημένη ρευστότητα και επιτοκιακή σταθερότητα. Όλα αυτά, είχαν σαν αποτέλεσμα η Τουρκία να αποτελεί το 2010 την τρίτη πιο αναπτυσσόμενη χώρα παγκοσμίως. Τρία χρόνια μετά, ο Ερντογάν κατέβαλε την τελευταία δόση στο Ταμείο και έτσι, έγινε ο ήρωας που έσωσε τη χώρα και έδιωξε το ΔΝΤ.

Σήμερα, και αφού η οικονομία της χώρας καταρρέει, ο Ερντογάν δέχεται πιέσεις να επιστρέψει ξανά στην «αγκαλιά» του Ταμείου. Ωστόσο ο ίδιος, ακόμα και πριν η Τουρκία ξεπεράσει την κρίση, απέφευγε με κάθε τρόπο τις διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον, γνωρίζοντας πως ενδεχόμενες πολιτικές λιτότητας θα του στοίχιζαν πολιτικά.

Βραζιλία

Στα «δίχτυα» του ΔΝΤ και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών (Παγκόσμια Τράπεζα, G7 και Inter-American Development Bank) «έπεσε» το 1998 και η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, η Βραζιλία. Η χώρα της σάμπας και του καφέ, έλαβε συνολική οικονομική βοήθεια ύψους 42,6 δισ. δολαρίων. Έναντι αυτής της βοήθειας, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Φερνάντο Καρντόσο, υποχρεώθηκε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας.

Οι συνολικές μειώσεις στον προϋπολογισμό του κράτους, του οποίο το έλλειμμα περιορίστηκε από 8,1% του ΑΕΠ το 1998 στο 4,7% το 1999, αφορούσαν σε δαπάνες για την υγεία και την παιδεία που μειώθηκαν κατά 6,6% και 12,3% αντιστοίχως, ενώ ένα ακόμη μέτρο της κυβέρνησης ήταν και η μαζική απόλυση δημοσίων υπαλλήλων.

Όταν η χώρα συμφώνησε να διατηρήσει σταθερή την ισοτιμία της με το δολάριο για 60 ημέρες, οι ξένοι κερδοσκόποι μεταξύ των οποίων οι George Soros, William Rhodes της Citigroup, Jon Corzine της Goldman Sachs, και David Komansky της Merrill Lynch, απέσυραν βιαστικά περί τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια από τη χώρα. Έτσι, τα πρώτα χρήματα που απέδωσε το ΔΝΤ στη Βραζιλία, ύψους 18,1 δισ. δολάρια με επιτόκιο από 4,25 έως και 7,25%, χρησίμευσαν στον «απεγκλωβισμό» των αμερικανών κερδοσκόπων. Τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου, είχε ξεσπάσει ένας ανελέητος ταξικός πόλεμος. Στο Σάο Πάολο, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες κυκλοφορούσαν με ελικόπτερα, οι απλά ευκατάστατοι πολίτες με αλεξίσφαιρες λιμουζίνες ενώ ιδιωτικοί αστυνομικοί, στρατιωτικά εκπαιδευμένοι, φρουρούσαν τις πολυτελείς κατοικίες.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της κυβέρνησης, από τα 173 εκατομμύρια των Βραζιλιάνων, τα 22 εκ. ζούσαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Η αντιπολίτευση του κόμματος των Εργαζομένων έκανε λόγο για 45 εκ. εξαθλιωμένων πολιτών ενώ η Εκκλησία μιλούσε για 55 εκ. πολίτες. Από το 1994 μέχρι το 2002, η κυβέρνηση Καρντόσο είχε ιδιωτικοποιήσει όλες τις κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις της, με εξαίρεση την πετρελαϊκή εταιρεία Petrobras, της οποίας οι εργαζόμενοι αντιστάθηκαν σθεναρά. Κάποια από τα εκατομμύρια δολάρια που εισπράχθησαν δεν κατέληξαν στα ταμεία του κράτους αλλά στους ιδιωτικούς λογαριασμούς της αστικής άρχουσας τάξης.

Μετά τις εκλογές του 2002, νικητής αναδείχθηκε το «Κόμμα των Εργαζομένων» του Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος ήδη προεκλογικά είχε αποδεχθεί εκ νέου συμφωνία με το ΔΝΤ, το οποίο ενέκρινε δάνειο κοντά στα 30 δισ. δολάρια. Ο πρώτος χρόνος εξελίχθηκε θετικά ιδιαίτερα χάρη στην υποτίμηση του νομίσματος με ισοτιμία 1:1,75 ρεάλ Βραζιλίας, με ταυτόχρονη την άνοδο στις ενεργειακές της τιμές και τις τιμές των μετάλλων.

Παρά την άλωσή της από τους ξένους κερδοσκόπους, η Βραζιλία κατάφερε να επανακτήσει την αξιοπιστία της αγορές, ωστόσο τα γνωστά προβλήματα με τα υψηλά ποσοστά φτώχειας εξακολουθούν να παραμένουν.

Σομαλία

Στις αρχές του 1980, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα παρεμβαίνουν στην οικονομία μιας χώρας,  η οποία βασιζόταν στην ανταλλακτική δραστηριότητα μεταξύ νομαδικών βοσκών και μικρών αγροτών. Οι νομάδες βοσκοί αντιπροσώπευαν το 50% του πληθυσμού της αφρικανικής χώρας.

Παρά την επαναλαμβανόμενη ξηρασία, η Σομαλία διέθετε -έστω και εικονικά- διατροφική αυτάρκεια μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ωστόσο, η παρέμβαση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας προκάλεσε μία ανείπωτη κρίση στην αγροτική οικονομία της χώρας. Οι μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν, υπονόμευσαν την εύθραστη ανταλλακτική σχέση ανάμεσα στη «νομαδική» και «καθιστική» οικονομία, όπως για παράδειγμα τις χρηματικές συναλλαγές μεταξύ βοσκών και γεωργών καθώς επίσης και τις ανταλλαγές προϊόντων τους.

Τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Πολιτικής» του ΔΝΤ (Structural Adjustment Policies), γνωστά και ως «SAPs», ανάγκασαν τη Σομαλία να εξαρτηθεί αποκλειστικά στην εισαγωγή σιτηρών από πολυεθνικούς κολοσσούς, καταστρέφοντας έτσι την αγροτική της πολιτική. Η σομαλική αγορά κατακλύστηκε από φθηνά ξένα προϊόντα, η εγχώρια παραγωγή συρρικνώθηκε και οι αγρότες περιέπεσαν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια.

Σαν να μην έφταναν αυτά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, οι τιμές στα εισαγόμενα κτηνιατρικά φάρμακα αυξήθηκαν με αποτέλεσμα την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της χώρας, του σομαλικού σίλινγκ, ενώ οι λειτουργίες του υπουργείου Αγροτικής και Κτηνοτροφικής Πολιτικής σταδιακά καταργούνταν. Παράλληλα, η ιδιωτικοποίηση της υγείας για τα ζώα συνδυάστηκε με την έλλειψη έκτακτων ζωικών τροφών, όπως σε περιπτώσεις άγριας ξηρασίας, την εμπορευματοποίηση του νερού και την απουσία μέριμνας για τα βοσκοτόπια. Οι συνέπειες ήταν δραματικές.

Τόσο τα κοπάδια όσο και οι βοσκοί, που αποτελούσαν τον μισό πληθυσμό της χώρας, ξεκληρίστηκαν καθώς δεν είχαν με τι να ανταλλάξουν τα προϊόντα τους. Η τοπική οικονομία καταστράφηκε, οι εξαγωγές σταμάτησαν και η κυβέρνηση δεν διέθετε ούτε καν τους στοιχειώδεις οικονομικούς πόρους για να υποστηρίξει τις κρατικές δομές. Το πέρασμα του ΔΝΤ από τη Σομαλία εκτόξευσε τη φτώχεια σε πρωτόγνωρα επίπεδα, σε μία ήδη υπανάπτυκτη και εξαθλιωμένη κοινωνία.

Η Ασιατική κρίση (Ινδονησία, Ταϊλάνδη, Νότια Κορέα)

Με την υποτίμηση του μπατ Ταϊλάνδης, ξέσπασε τον Ιούλιο του 1998 η ασιατική κρίση χρέους, μία κρίση-ντόμινο στη δίνη της οποίας περιήλθαν μέχρι και χώρες όπως το Χονγκ Κονγκ, η Σιγκαπούρη, η Νέα Ζηλανδία και η Ιαπωνία.

Οι χώρες που βρέθηκαν στο «επίκεντρο του οικονομικού σεισμού» και βίωσαν μία ολοκληρωτική καταστροφή που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί ήταν η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη και η Νότια Κορέα. Με μία σωρεία προγραμμάτων «SAP», το Ταμείο χορήγησε δάνεια 55 δισ. δολαρίων στην Ν. Κορέα, 23 δισ. στην Ινδονησία, και 17 δισ. στην Ταϊλάνδη απαιτώντας «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», δηλαδή αιματηρά μέτρα λιτότητας. Τα μέτρα περιελάμβαναν περικοπές κρατικών δαπανών, αύξηση των επιτοκίων, αναδιάρθρωση του χρηματοοικονομικού συστήματος και ρευστοποίηση αφερέγγυων επιχειρήσεων, κάτι που οδήγησε τις οικονομίες των χωρών σε βαθιά ύφεση.

Η εφαρμογή των προγραμμάτων προκάλεσε μία δραματική απώλεια θέσεων εργασίας, κατακόρυφη αύξηση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης ενώ οι υποτιμήσεις των νομισμάτων εκτινάχθηκαν σε ποσοστά μέχρι και 83%, πυροδοτώντας βίαιες κοινωνικές αναταραχές και σε άλλες χώρες όπως οι Φιλιππίνες.

Μοναδική εξαίρεση υπήρξε η Μαλαισία, η οποία ήταν η μόνη χώρα δεν πέρασε το κατώφλι του ΔΝΤ. Εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα περιορισμού κίνησης κεφαλαίων, κατάφερε να βγει πρώτη από την κρίση. Η κρίση χρέους στην Ασία διήρκησε περίπου δύο χρόνια, και οι οικονομίες των χωρών απέτυχαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανάπτυξης τους οποίους είχαν πετύχει, πριν το ξέσπασμα της κρίσης.

Φιλιππίνες, Μανίλα: Διαδηλωτές ντυμένοι «ζόμπι» διαμαρτύρονται κατά του ΔΝΤ με συνθήματα όπως «Κάψτε το ΔΝΤ», «Το ΔΝΤ είναι ένα οικονομικό ζόμπι»
Φιλιππίνες, Μανίλα: Διαδηλωτές ντυμένοι «ζόμπι» διαμαρτύρονται κατά του ΔΝΤ με συνθήματα όπως «Κάψτε το ΔΝΤ», «Το ΔΝΤ είναι ένα οικονομικό ζόμπι»


Ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία, Ουκρανία, Λετονία, Λευκορωσία, Ρουμανία)

Το 2008 ξεσπά η παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία θα συμπαρασύρει πολλές από τις ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες στα «νύχια» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Τον Οκτώβρη του 2008, ένα μήνα μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, η πρώτη χώρα που διέβη το κατώφλι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ήταν η Ουγγαρία. Το Ταμείο, από κοινού με την Ε.Ε., ενέκριναν ένα πακέτο ύψους 25 δισ. δολαρίων. Σε αντάλλαγμα, η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Βουδαπέστης προέβη σε μειώσεις δημοσίων δαπανών κατά 20-30% με το ΑΕΠ να μειώνεται το 2009 κατά 6,3%. Λόγω της αβεβαιότητας της κρίσης, οι τράπεζες έδιναν όλο και λιγότερα δάνεια. Παράλληλα, οι απαιτήσεις του Ταμείου για νέες περικοπές δαπανών ενέτειναν την πολιτική κρίση στη χώρα, με αποτέλεσμα να «παγώσει» τη συνεργασία του. Το ΔΝΤ αποχώρησε το 2013.

Το Νοέμβρη του 2008, την πόρτα του ΔΝΤ «χτύπησε» η Ουκρανία, λαμβάνοντας δάνειο ύψους 16,5 δισ. δολαρίων. Ένας από τους όρους όμως που έθετε το Ταμείο ήταν και η απελευθέρωση των τιμών του αερίου, δηλαδή η κατάργηση των επιδοτήσεων. Τα μέτρα είχαν γενικά ως αποτέλεσμα πτώση του ΑΕΠ κατά 15% το 2009.

Το Δεκέμβριο του 2008, ήρθε η σειρά της Λετονίας να ζητήσει βοήθεια από την Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας δάνειο 1,7 δισ. δολαρίων. Η κυβέρνηση εφάρμοσε τις απαιτούμενες περικοπές δαπανών, ωστόσο το Ταμείο εκτίμησε ότι η χώρα δεν επέδειξε πολιτική βούληση με αποτέλεσμα να επιβάλει αυστηρότερους όρους. Η πιστή εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, οδήγησε πολλά νοσοκομεία και σχολεία στο να βάλουν λουκέτο ενώ η ανεργία από 6,2% το 2007 εκτοξεύθηκε το 2009 στο 22%! Οι μισθοί περικόπηκαν κατά 20%, οι συντάξεις κατά 10%, και οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων έφτασαν στο 20-30%. Το ΔΝΤ αποχώρησε από τη χώρα στα τέλη του 2011.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2008, ΔΝΤ και Λευκορωσία συμφωνούν στην παροχή δανείου 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η κυβέρνηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο, προέδρου της χώρας από το 1994 μέχρι σήμερα, συμφώνησε να προχωρήσει στην υποτίμηση του νομίσματος κατά 20% και να παγώσει τους μισθούς. Σήμερα, το Μινσκ επιδιώκει ένα νέο κύκλο συνομιλιών με το ΔΝΤ αποσκοπώντας σε νέο δάνειο το 2020. Οι συνομιλίες με το Ταμείο είχαν διακοπεί το 2017, όταν η χώρα αρνήθηκε να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του δημόσιου τομέα, ως προϋπόθεση για να λάβει δάνειο 3,5 δισ. δολαρίων.

To 2009, η Ρουμανία αποφασίζει να μπει στα προγράμματα στήριξης του ΔΝΤ. Συνολικά, έλαβε δάνειο 20 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 13 δισ. προέρχονταν από το Ταμείο, 5 δισ. από την Ε.Ε., και τα υπόλοιπα 2 δισ. από την Παγκόσμια Τράπεζα. Η δεξιά κυβέρνηση του Εμιλ Μποκ, προχώρησε σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις περίπου 100.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση των φόρων και ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας. Το 2012, η κυβέρνηση «έπεσε» και στην εξουσία ανήλθε ο σοσιαλδημοκράτης, Βίκτορ Πόντα, υποσχόμενος διαφορετική πολιτική. Στην πορεία όμως, ακολούθησε τον ίδιο δρόμο. Το πρόγραμμα έληξε ένα χρόνο μετά.

Διαδηλωτές σε πορεία έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΔΝΤ κατά την περίοδο των εαρινών συναντήσεων ΔΝΤ-Παγκόσμιας Τράπεζας με σύνθημα «Βάλτε λουκέτο στο ΔΝΤ»
Διαδηλωτές σε πορεία έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΔΝΤ κατά την περίοδο των εαρινών συναντήσεων ΔΝΤ-Παγκόσμιας Τράπεζας με σύνθημα «Βάλτε λουκέτο στο ΔΝΤ»

«Το ΔΝΤ είναι σαν το ζόμπι. Δεν μπορείς να το σκοτώσεις»

Μολονότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ιδρύθηκαν προκειμένου να φέρουν την ανάπτυξη και την οικονομική ευημερία στις δοκιμαζόμενες χώρες του κόσμου, εντούτοις αποδείχθηκε πως μόνο κακό έκαναν όπου παρενέβησαν. Η φράση του καναδού δημοσιογράφου και σκηνοθέτη, Άβι Λιούις, ότι «το ΔΝΤ είναι σαν το ζόμπι. Δεν μπορείς να το σκοτώσεις», αποτυπώνει πλήρως το ποιόν αυτών των ιδρυμάτων.

Το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα εξακολουθεί να συσσωρεύει τρισεκατομμύρια σπρώχνοντας διαρκώς τις οικονομίες του πλανήτη στην υπερχρέωση και την πτώχευση, ενώ τα μέτρα λιτότητας σφίγγουν ολοένα και περισσότερο τη θηλιά στους φορολογούμενους, «πετώντας» τις οικογένειες έξω απ’ τα σπίτια τους και ρίχνοντας κυβερνήσεις.


Για την έρευνα αντλήθηκαν πληροφορίες από:

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα», Θεωρίες Συνωμοσίας: Τα διεθνή τραπεζικά συμφέροντα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η οικονομική κρίση (Εφ. «Αποκαλύψεις», εκδ. ΟΞΥ)
«Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι οικονομικές γενοκτονίες», newsbeast.gr
• «Ποιες χώρες έχει «σώσει» το ΔΝΤ: Μικρή ιστορική αναδρομή στον εκτελεστή των εθνικών οικονομιών», newsbomb.gr (17/4/2016)

«Νεοφιλελευθερισμός: μία ιστορική αναδρομή», του Άγγελου Καλοδούκα, aformi.gr (7/1/2010)
«Το ΔΝΤ στη Ρωσσία», αναδημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο «Πέμπτο Κύμα» (3/2/2017)
• «Το ΔΝΤ στηρίζει Γιέλτσιν», του ανταποκριτή στη Μόσχα, Βλ. Μασίν, (Εφ. «Ριζοσπάστης», 24/2/1996)
«Η χρεοκοπία του Μεξικού», του Βασίλη Βιλιάρδου, analyst.gr (7/6/2017)
«Η εμπειρία της Τουρκίας από το ΔΝΤ», του Γιώργου Κωνσταντινίδη, koutipandoras.gr (21/5/2013)
«Η άλωση της Βραζιλίας», του Βασίλη Βιλιάρδου, analyst.gr (9/4/2010)
«Ιστορίες για τις κρίσεις χρέους», μία έρευνα του Γ. Τριποταμιανού για τον paratiritis.gr (αναδημοσιεύθηκε στο stokokkino.gr, 15/12/2014)
«Το Πείραμα της Αργεντινής», το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για την ελληνική σειρά ντοκιμαντέρ «Εξάντας», (Παραγωγή: Small Planet, για την ΕΡΤ, 2011)
«Debtocracy (Χρεοκρατία)», το ντοκιμαντέρ των Κατερίνα Κιτίδη και Άρη Χατζηστεφάνου, (Παραγωγή: Moviementa Productions, 2011)
«Somalia: the Real Causes of Famine», του Michel Chossudovsky, globalreasearch.ca, (αναδημοσιεύθηκε στο Third World Resurgence και τη Le Monde diplomatique)
«A brief history of countries with overdue IMF repayments», Εφ. «The Guardian» (5/6/2015)
«Top 10 debtor countries owe 86% of total IMF loans», business-standard.com (7/6/2015)
«Global debt has reached a record high, IMF says, and three countires are to blame», marketwatch.com (21/4/2018)

Continue Reading

Έρευνα

Οι Ναζί και η «σκοτεινή» ιστορία της Ε.Ε.

Avatar

Published

on

By

Οι Ναζί και η «σκοτεινή» ιστορία της Ε.Ε.
Κάποτε ο Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζορτζ Όργουελ, έλεγε πως «σε μια εποχή καθολικού ψεύδους, το να λες την αλήθεια αποτελεί μια πράξη επαναστατική» και επαναστατική πράξη δεν θα μπορούσε να μην θεωρηθεί η κατάρριψη ενός από τους μεγαλύτερους μύθους στην μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης.

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι αυτή που νομίζουμε. Για δεκαετίες, μας έλεγαν πως η ευρωπαϊκή ενότητα χτίστηκε για να αποτρέψει τον εθνικισμό, το ναζισμό και τους πολέμους αλλά αυτό που παρατηρούμε είναι πως πρόκειται περί ενός πολύ «σκοτεινού» σχεδίου. Η ιδέα του «ευρωπαϊσμού», όσο και αν μας φαίνεται παράλογο, επινοήθηκε από τους ίδιους τους Ναζί καθώς ήταν οι πρώτοι που ανέπτυξαν πολιτικά και οικονομικά σχέδια ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Δεν αποτελεί άλλωστε σύμπτωση το γεγονός ότι η Γερμανία, παρά τις ήττες της τόσο στον Α’ Παγκόσμιο όσο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδείχθηκε σε ηγετική δύναμη της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης.

Στην παρούσα έρευνα, θα γίνει εκτενής αναφορά στους «πατέρες», «αρχιτέκτονες» και χρηματοδότες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ενώ θα καταγραφούν ομιλίες, έγγραφα αλλά και πρακτικά αξιωματούχων των Ναζί, τα οποία εάν τα παραθέταμε χωρίς πηγές, τότε σίγουρα θα υποθέταμε πως προέρχονται από τους φιλοευρωπαίους βουλευτές του σημερινού Ευρωκοινοβουλίου. Και αυτό, είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανατριχίλα…

Οι… διορατικοί Ναζί και ο δρόμος για το 4ο Ράιχ

Το σχέδιο των Ναζί για μια ενοποιημένη Ευρώπη, είχε πλασαριστεί σαν ένα σωτήριο βήμα για την δημιουργία ενός λαμπρού κοινού μέλλοντος, βασισμένου στις αρχές μιας πανευρωπαϊκής αγοράς.

Βασική τους προτεραιότητα,  αποτελούσε η κατάργηση της έννοιας του έθνους. Χαρακτηριστικές ήταν οι οδηγίες του Καρλ Μένγκερλε (Karl Mengerle), επικεφαλής της υπηρεσίας ενημέρωσης του υπουργείου Εξωτερικών για το χειρισμό του ζητήματος «Ευρώπη» από τα γερμανικά ΜΜΕ το 1941:

Η επιθετική, αποδομητική και πολεμική προπαγάνδα πρέπει να συμπληρώνεται με κάτι πιο θετικό, ιδίως όσον αφορά το μέλλον της Ευρώπης: Υπέρβαση της ευρωπαϊκής ιδιομορφίας. Τερματισμός της εποχής των ευρωπαϊκών εμφύλιων πολέμων. Στόχος: μια ομοσπονδιακή Ευρώπη υπό την ηγεσία και προστασία της ισχυρότερης, υγιέστερης και πιο υπεύθυνης ομάδας δυνάμεων. […] Η διαίρεση της Ευρώπης σε μικρές ή μικροσκοπικές εθνικές οικονομίες και συστήματα επικοινωνίας είναι ξεπερασμένη. Τέρμα πια στα διαβατήρια και τις βίζες. Η κεντροευρωπαϊκή ευημερία θα φέρει ευημερία και οικονομική ασφάλεια σε όλα τα μέλη. […] Οι αντίπαλοι της Ευρώπης δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα άλλο πέρα από την επιστροφή στις παλιές μέρες, που η ιστορική εξέλιξη έχει ξεπεράσει και απορρίψει. 27/9/1941


«Πρέπει να επιδείξουµε την βούληση να υποτάξουµε τα συµφέροντά µας σε αυτά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Βάλτερ Φουνκ (Walther Funk), υπουργό Οικονομικών του Χίτλερ και εφευρέτη του όρου «Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα». Μάλιστα, σε σχετική μελέτη που εκπονήθηκε το 1942 για την ΕΟΚ από τον ίδιο, είχε γράψει τα εξής σοκαριστικά:

Τα νομίσματα της κεντρικής Ευρώπης πρέπει να ενταχθούν σε μια ενιαία βάση, με την καθιέρωση ενός σταθερού συντελεστή ανταλλαγής μεταξύ αυτών των χωρών και του Reichmark. Το επίπεδο των τιμών θα πρέπει να προσαρμοστεί με εκείνο της Γερμανίας αλλά σε μια νομισματική ένωση, αυτό θα επιφέρει μια σταδιακή ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου που ακόμη και στο μέλλον δεν θα πρέπει και δεν μπορεί να είναι το ίδιο για όλες τις χώρες που συνδέονται με το ευρωπαϊκό σύστημα εκκαθάρισης. (1942)


Επίσης, ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring), υπουργός Αεροπορίας, επικεφαλής της Luftwaffe και δεξί χέρι του Χίτλερ, στο Μνημόνιο της Γερμανικής Καγκελαρίας (Reich Chancellery) το 1940, είχε γράψει:

Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Με κοινό νόμισμα, ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. 9/7/1940

Ο Αδόλφος Χίτλερ μαζί με τον Χέρμαν Γκέρινγκ, στο μπαλκόνι της Καγκελαρίας (16 Μαρτίου 1938)
Ο Αδόλφος Χίτλερ μαζί με τον Χέρμαν Γκέρινγκ, στο μπαλκόνι της Καγκελαρίας (16 Μαρτίου 1938)


Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επι
µέρους χωρών…
(1940)


Τα παραπάνω προφητικά λόγια θα μπορούσαν να ανήκουν στο Νοστράδαμο αλλά η πραγματικότητα είναι πως ανήκουν στον μετρ της προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκαίμπελς (Joseph Goebbels), υπουργό Λαϊκής Διαφώτισης και Προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Γκαίμπελς, αρεσκόταν πολύ στο να γεμίζει τις σελίδες της ναζιστικής εφημερίδας «Das Reich» («Η Αυτοκρατορία») με φιλοευρωπαϊκά συνθήματα όπως «η νέα Ευρώπη», «η νέα ευρωπαϊκή τάξη» και άλλα.

Μάλιστα, μέχρι και στελέχη των δύο τελευταίων ελληνικών κατοχικών κυβερνήσεων ένιωθαν καθήκον τους να συνδράμουν στην πανευρωπαϊκή συζήτηση για τη δημιουργία μιας ενιαίας Ευρώπης. Ο δεύτερος κατοχικός πρωθυπουργός, Λογοθετόπουλος, είχε γράψει και σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα προσωπικοτήτων της Ευρώπης του Άξονα, στο πρώτο τεύχος του γερμανικού περιοδικού με τον εύγλωττο τίτλο «Νέα Ευρώπη», το οποίο όπως ανέφερε στο δεύτερο τεύχος, είχε «μοναδικήν κατευθυντήριον γραμμήν την ιδέαν μιας ηνωμένης Ευρώπης».

Επίσης, ο Γκαίμπελς, απευθυνόμενος σε μια ομάδα Τσέχων δημοσιογράφων και διανοουμένων το 1940, είχε δηλώσει:

Οι λαοί της Ευρώπης κατανοούν όλο και περισσότερο ότι τα µεγάλα θέµατα που µας χωρίζουν, αν τα συγκρίνουµε µε εκείνα που θα προκύψουν και θα λυθούν µεταξύ ηπείρων, δεν είναι παρά ασήµαντες ενδο-οικογενειακές διαφωνίες. 11/9/1940

Γερμανική αφίσα του 1942: «Η νέα Ευρώπη είναι ακατανίκητη»
Γερμανική αφίσα του 1942: «Η νέα Ευρώπη είναι ακατανίκητη»


Ακόμα και η έννοια «Νέα Τάξη», που τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους συνωμοσιολόγους για να εκφράσουν τις δικές τους αντιλήψεις, καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ και σήμαινε την πολιτική τάξη που επρόκειτο να επιβληθεί στα κατεχόμενα κράτη της Ναζιστικής Γερμανίας.

Ο γερμανικός λαός ακολουθεί την ηγεσία του με αποφασιστικότητα, γεμάτος αυτοπεποίθηση στις ένοπλες δυνάμεις του και έτοιμος να αντέξει αυτό που η μοίρα απαιτεί. Το έτος 1941 θα είναι, είμαι πεπεισμένος, ο ιστορικός χρόνος για μια μεγάλη ευρωπαϊκή Νέα Τάξη. Ομιλία Αδόλφου Χίτλερ στο Αθλητικό Μέγαρο του Βερολίνου, 30/1/1941


Ο Χάινριχ Χούνκε (Heinrich Hunke), επίσης προπαγανδιστής και σύμβουλος του Χίτλερ επί των Οικονομικών, μιλώντας το 1941 για την ανάγκη δημιουργίας μιας νομισματικής ένωσης είχε κάνει λόγο για τον «θάνατο της κλασικού εθνικού νομίσματος» ενώ κάπου αλλού, είχε διατυπώσει την εξής φράση:

Το όραμα της ευρωπαϊκής κοινότητας. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος που θέτουμε για τα ευρωπαϊκά έθνη. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με εθελοντική συνεργασία των ανεξάρτητων κρατών, αποδεχόμενων φυσικά την πολιτική ηγεσία ενός μόνο έθνους.


Επιπλέον, ο Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ (Joachim von Ribbentrop), υπουργός Εξωτερικών των Ναζί και γνωστός για το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη επίθεσης του 1939, είχε στείλει το 1943 ένα μνημόνιο στον Χίτλερ στο οποίο υποστήριξε την ανάγκη μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας. Η σύνθεση αυτής της οντότητας θα περιελάμβανε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Σερβία, η Κροατία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Ισπανία και φυσικά η Ελλάδα.

Είμαι της γνώμης ότι, όπως έχω προτείνει στον Φύρερ μου, θα πρέπει να ανακηρύξει το συντομότερο δυνατό από τη στιγμή που έχουμε φτάσει σε μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία, την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία. 21/3/1943

Υπέρ του οράματος για μια ενοποιημένη Ευρώπη είχαν ταχθεί ακόμη ο Βίντκουν Κουίσλινγκ (Vidkun Quisling) και ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart). Ο Κουίσλινγκ, Νορβηγός δωσίλογος και κατοχικός πρωθυπουργός στη χώρα του για τις υπηρεσίες που προσέφερε στους Ναζί, είχε κάνει λόγο για μια Ευρώπη που θα «αποτελεί μια συγκροτημένη ενότητα» ενώ ο Ίνκβαρτ, Καγκελάριος της Αυστρίας και υψηλόβαθμο στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος αρχικά στη χώρα του και έπειτα στη Ναζιστική Γερμανία, είχε δηλώσει πως «μόνη ελπίδα είναι η εμφάνιση μιας Ευρώπης που είναι πραγματικά ευρωπαϊκή και έχει επίγνωση της ευρωπαϊκής της αποστολής».


Η νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και συνεργασίας των λαών της, µια Ευρώπη χωρίς ανεργία, χωρίς οικονοµικές και χρηµατοοικονοµικές κρίσεις, µια Ευρώπη καλοσχεδιασµένη µε ολοκληρωµένα εµπορικά δίκτυα και µε πρόσβαση στις τελευταίες τεχνολογίες, θα βρει την στέρεα βάση για κοινή ευηµερία που χρειάζεται µόνον όταν καταργηθούν τα εθνικά σύνορα που χωρίζουν τις χώρες της. Ομιλία Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ, 25/7/1940


Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ και ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ
Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ και ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ

Ακόμη, ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1958, ο Βάλτερ Χολστάιν (Walter Hollstein), ήταν δικηγόρος των Ναζί που το 1939 είχε δηλώσει πως «ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους (για τις κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες) είναι η Προστασία του Νόμου του γερμανικού Αίματος και της Τιμής». Ο Χολστάιν συμμετείχε στις επίσημες διαπραγματεύσεις της Ναζιστικής Γερμανίας με τη Φασιστική Ιταλία για να θέσει το σχέδιο ενοποίησης της Ευρώπης υπό το συνασπισμό Ναζί-IG FARBEN, της οποίας ήταν και στέλεχος.

Η IG FARBEN ήταν μια γερμανική κοινοπραξία πολυεθνικών εταιρειών στον τομέα των φαρμάκων και των πετροχημικών όπως η BAYER και η BASF, που απασχολούσε πάνω από 80.000 εργαζομένους, και κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα του εντομοκτόνου «Zyklon B» («Κυκλώνας Β»), αερίου με βάση το υδροκυάνιο, που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης του ναζιστικού καθεστώτος.

Σε ανακοίνωσή της μάλιστα, το 1940, τα είχε προδιαγράψει όλα.


Υπό τη Γερμανική κυριαρχία θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας ευρύτερος Ευρωπαϊκός χώρος που εκτός από την μεγάλη Γερμανία θα πρέπει να περικλείει και μια σειρά άλλων κυρίαρχων λαών, να αποτελεί μία οικονομική ενότητα και να σχηματίσει πιθανόν αργότερα μια δασμολογική και νομισματική ένωση.

Βεβαίως, ο Χολστάιν δεν δικάστηκε ποτέ ως εγκληματίας πολέμου στη δίκη της Νυρεμβέργης. Αντιθέτως, θεωρείται ένας από τους υγιείς εμπνευστές και «πατέρες» της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Δεν ήταν όμως µόνο οι ηγέτες του Άξονα που µιλούσαν ανοικτά για οικονοµική ενοποίηση της Ευρώπης.

Το 1942, το Πανεπιστήµιο του Βερολίνου, σε συνεργασία µε την Ένωση Επιχειρηµατιών και Βιοµηχάνων του Βερολίνου, είχε διοργανώσει µεγάλο επιστηµονικό συνέδριο µε την συµµετοχή πολλών οικονοµολόγων και θέµα: «Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ένωση» (Europäische Wirthschaftgemeinschaft). Στο πλαίσιο του συνεδρίου εντάχθηκαν ενότητες µε θέµατα όπως «Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ολοκλήρωση», «Ευρωπαϊκή Αγροτική Πολιτική», «Η Απασχόληση στην Ευρώπη», «Ευρωπαϊκή Βιοµηχανική Πολιτική», «Ευρώπη: Γεωγραφική κατηγορία ή πολιτικό και οικονοµικό δεδοµένο;».

Εκτός από τους πανεπιστηµιακούς που συµµετείχαν, µίλησε και ο υπουργός Οικονοµικών της Ναζιστικής κυβέρνησης, Βάλτερ Φουνκ, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά:

Η δηµιουργία του κοινού οικονοµικού χώρου αποτελεί νόµο της ανάπτυξης. […] Παρόλα τα εµπόδια, η Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ενοποίηση θα έρθει. Θα έρθει επειδή έχει έρθει η ώρα της!

Ακόμη, άκρως αποκαλυπτική για τη σχέση ναζισμού-κεφαλαίου, ήταν η ομιλία του βιομηχανικού αυτοκράτορα και Πρόεδρου του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας του Ράιχ, Γκούσταβ Κρουπ (Gustav Krupp), πολύ μακριά, το 1934:

Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε το γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!). 26/1/1934

Ο Χίτλερ, είχε ήδη τσακίσει τα κινήματα αναρχικών και κομμουνιστών και εξολοθρεύσει πλήρως τα εργατικά συνδικάτα, προσφέροντας στις επιχειρήσεις έναν οικονομικό παράδεισο. Ήταν επομένως λογικές οι παραπάνω δηλώσεις του Κρουπ, αφού με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, τον οποίο η οικογένεια Krupp χρηματοδότησε αδρά, η οικονομική δυναστεία επανήλθε ως βασικός παραγωγός όπλων για το γερμανικό στρατό.

Τα σχέδια Μονέ και Σουμάν


Στη μεταπολεμική Ευρώπη, πίσω από την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, βρίσκονταν επίσης δύο Γάλλοι διπλωμάτες που θεωρούνται οι «πατέρες και αρχιτέκτονες της Ε.Ε.». Ο Jean Monnet (Ζαν Μονέ) και ο Robert Schuman (Ρομπέρ Σουμάν). Ήταν τα περίφημα «σχέδιο Μονέ» και «σχέδιο Σουμάν». 

Ο Μονέ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δύο χρόνια πριν τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε διατυπώσει την εξής φράση:

Δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη, εάν τα κράτη ανοικοδομηθούν στη βάση της εθνικής κυριαρχίας […]. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν την ευημερία και την κοινωνική ανάπτυξη των λαών τους. Τα κράτη της Ευρώπης πρέπει να ενωθούν σε μια ομοσπονδία. 5/8/1943

Ο Σουμάν απ’ την άλλη, είχε διατελέσει υπουργός του στρατάρχη Πεταίν στη δωσιλογική Κυβέρνηση Βισύ, όταν η Γαλλία συνθηκολόγησε και παραδόθηκε το 1940 στους Ναζί. Βέβαια στη συνέχεια, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, συνελήφθη και ανακρίθηκε στην Γκεστάπο αλλά χάρη σε ένα Γερμανό δικηγόρο, απέφυγε να σταλεί στο Νταχάου.
Μεταξύ άλλων, σε ομιλία του στο Στρασβούργο το 1949, είχε δηλώσει:

Το ευρωπαϊκό πνεύμα σημαίνει να έχεις επίγνωση του να ανήκεις σε μια πολιτιστική οικογένεια και να έχεις την προθυμία να υπηρετήσεις αυτήν την κοινότητα στο πλαίσιο της καθολικής αμοιβαιότητας, χωρίς κανένα κρυφό κίνητρο ηγεμονίας ή αλαζονικής εκμετάλλευσης των άλλων.

Ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν
Ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν

Οι μεταπολεμικοί χρηματοδότες και «στυλοβάτες» της Ε.Ε.


Από την αρχή της ίδρυσής της, ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ήταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας, υπό τον Κόνραντ Αντενάουερ (Konrad Adenauer), του δημιουργού του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), ο οποίος θεωρείται ότι άλλαξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την εικόνα της μεταπολεμικής Γερμανίας και την ευρωπαϊκή ιστορία.

Μόνο που υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις. Διευθυντής της νέας γερμανικής καγκελαρίας και σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, διορίστηκε ο δημιουργός των ναζιστικών νόμων της Νυρεμβέργης «περί προστασίας του γερμανικού αίματος», Χανς Γκλόμπκε (Hans Globke). Ο Γκλόμπκε, αποτελούσε τον κύριο σύνδεσμο επικοινωνίας μεταξύ της Βόννης, του ΝΑΤΟ και της CIA.

Οικονομικός σύμβουλος του Αντενάουερ, ήταν ο Χέρμαν Τζόζεφ Αμπς (Herman Josef Abs). Ο Αμπς κατείχε το ίδιο πόστο και επί Χίτλερ, ενώ είχε διατελέσει και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Deutsche Bank (1940-1945), με δάνεια της οποίας χρηματοδοτήθηκε το Άουσβιτς. Ήταν ακόμη μέλος της IG FARBEN, της Daimler-Benz και της Siemens και μετά τον πόλεμο, διορίστηκε από τους Αμερικανούς, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, επικεφαλής της διαχείρισης των κονδυλίων του σχεδίου Μάρσαλ για τη Γερμανία, στην KfW Bank.

Επιπλέον, κάποιες δεκαετίες αργότερα, και πιο συγκεκριμένα το 1982, ο Αμπς είχε τοποθετηθεί με τις… ευλογίες του Βατικανού και σε μία τετραμελή επιτροπή για τη διαλεύκανση της υπόθεσης της κατάρρευσης της Αμβροσιανής Τράπεζας, του «Τραπεζίτη του Θεού», Ρομπέρτο Κάλβι.

Μετά το 1950, στρατιωτικός σύμβουλος του Αντενάουερ, διορίστηκε ο Έριχ φον Μάνσταιν (Erich von Manstain). O φον Μάνσταιν, είχε διατελέσει στρατάρχης του Χίτλερ, ενώ και ο Κ. φον Χάσσελ (K. von Hassel), που υπηρέτησε στη φασιστική υπηρεσία πληροφοριών υπό το ναύαρχο, Βίλχελμ Κανάρις (Wilchelm Canaris), διορίστηκε υπουργός Άμυνας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Επιπλέον, μερικά από τα πρόσωπα-κλειδιά που πήραν μέρος στις διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία της μετέπειτα της Ε.Ε. των Βρυξελλών, ήταν ο Βάλτερ Χολστάιν (Walter Hollstein), ο Λούντβιχ Έρχαρντ (Ludwig Erhard), ο Λούντγκερ Γουέστρικ (Ludger Westrick), ο Καρλ Κάρστενς (Karl Carstens) και ο Καρλ-Γκούντερ φον Χαζ (Karl-Günther von Hase).

O Βάλτερ Χολστάιν, ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και παλαιότερα, ένθερμος υποστηρικτής του ναζιστικού νόμου «περί γερμανικού Αίματος και Τιμής».

Ο Λούντβιχ Έρχαρντ, ήταν οικονομικός σύμβουλος του συνασπισμού Ναζί-IG FARBEN. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε υπουργός Οικονομικών και αργότερα Καγκελάριος της Γερμανίας. Είχε γίνει μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στο οποίο ανήκουν σήμερα η Άγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ήταν υπεύθυνος για την επανένταξη των διαχειριστών της IG FARBEN σε μεγάλες εταιρικές θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία, ασχέτως εάν καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο Λούντγκερ Γουέστρικ, ήταν Πρόεδρος και κεντρικός διαχειριστής της κρατικής εταιρείας, VIAG (Vereinigte Industrie-Unternehmen AG), κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Μετά τον πόλεμο, εντάχθηκε και εκείνος στο CDU ενώ μέχρι το 1964, είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, όντας υπεύθυνος για την υλοποίηση σημαντικών αποφάσεων της γερμανικής πολιτικής.

Ο Καρλ Κάρστενς, υπήρξε υπουργός Εξωτερικών στη μεταπολεμική Γερμανία. Στα χρόνια της Ναζιστικής Γερμανίας, ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός του κόμματος του Χίτλερ και εγγεγραμμένο μέλος του. Τη δεκαετία του ’50, έγινε και αυτός μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Τελευταίος στυλοβάτης της ΕΟΚ ήταν ο Καρλ-Γκούντερ φον Χαζ, μέλος και εκείνος του CDU, επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα του. Πριν τον πόλεμο ωστόσο, είχε υπηρετήσει στη Βέρμαχτ, είχε συμμετάσχει στην εισβολή στην Πολωνία το 1939, στη μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή στην ΕΣΣΔ από το 1941 έως το 1945.

Από αριστερά στα δεξιά: Karl-Günther von Hase, Karl Carstens, Ludger Westrick, Ludwig Erhard, Walter Hallstein
Από αριστερά στα δεξιά: Karl-Günther von Hase, Karl Carstens, Ludger Westrick, Ludwig Erhard, Walter Hallstein


Ακόμη, αξίζει να σημειωθούν τα ονόματα των Άντολφ Χόισινγκερ (Adolf Heusinger), πρώην αρχηγού του Επιτελείου Στρατού των Ναζί, που παρέμεινε στην ίδια θέση επί Δυτικής Γερμανίας και διορίστηκε την τριετία 1961-1964 πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, του Χανς Κριστόφ Ζέεμπομ (Hans-Christoph Seebohm), υπεύθυνου του προγράμματος για την εξόντωση των Εβραίων στην Τσεχοσλοβακία, που διορίστηκε στο υπουργείο Ανασυγκρότησης της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, του Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ (Kurt Georg Kiesinger), μέλους των Ναζί ήδη από το 1933, αναπληρωτή προϊστάμενου του ραδιοφωνικού τομέα Προπαγάνδας του Γκαίμπελς, που αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του CDU και έγινε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας (1966-1969), και άλλων, η λίστα των οποίων είναι ατελείωτη.


Στην ουσία, τη Δυτική Γερμανία δεν τη διοικούσε ο Αντενάουερ αλλά ένα επιτελείο από εκπροσώπους αμερικανικών επιχειρήσεων (όπως της αμερικανικής τράπεζας, Dillon Read, της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, General Motors, κ.α.) του στρατιωτικού-επιχειρηματικού συμπλέγματος.

Ευρωπαϊκή Ένωση με «άρωμα»… πολυεθνικών και Goldman Sachs

Όσον αφορά δε τους συνεχιστές του οράματος της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, η λίστα είναι άκρως αποκαλυπτική.

Μερικά από τα ονόματα που αναφέρονται είναι αυτά του Γκουίντο Κολόννα ντι Παλιάνο (Guido Colonna di Paliano), πρώην συμβούλου του Μουσολίνι στη Φασιστική Ιταλία και μετέπειτα μέλους της Τριμερούς Επιτροπής του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, του Φρανσουά-Χαβιέ Ορτολί (FrançoisXavier Ortoli), Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1973 μέχρι το 1977 και μετέπειτα Προέδρου της γαλλικής πετροχημικής εταιρείας-κολοσσού Total και του Ετιέν Νταβινιόν (Étienne Davignon), Ευρωπαίου Επιτρόπου από το 1977 έως το 1985, μέλους της Τριμερούς Επιτροπής και Προέδρου της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, επίσης συμφερόντων Ροκφέλερ, από το 2005.

Τέλος, από το πόστο του Ευρωπαίου Επιτρόπου πέρασαν την περίοδο 1981-1985 ο Γκαστόν Θόρν (Gaston Thorn), μέλος της Τριμερούς, και την περίοδο 1985-1989 ο Πήτερ Σάδερλαντ (Peter Sutherland), μετέπειτα διευθυντής της εταιρείας πετροχημικών BP, σύμβουλος του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (José Manuel Barroso) στην προεδρία της Επιτροπής, Πρόεδρος της Goldman Sachs και φυσικά Πρόεδρος της Τριμερούς.

Όσο για τον Μανουέλ Μπαρόζο, εξαργύρωσε τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απολαμβάνοντας πλέον και εκείνος τα υλικά προνόμια της Goldman Sachs

Από το 2014 μέχρι σήμερα, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή αλλιώς Κομισιόν, είναι ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker), ο οποίος πέρα από πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου που επέτρεψε μέσω του φορολογικού συστήματος στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες (Coca Cola, Deutsche Bank, AIG, IKEA κ.α. 340 πολυεθνικές) να πληρώνουν ελάχιστο έως μηδενικό φόρο, είχε διατελέσει και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Από τα αριστερά στα δεξιά: Γκουίντο Κολόννα ντι Παλιάνο, Φρανσουά-Χαβιέ Ορτολί, Ετιέν Νταβινιόν, Γκαστόν Θορν, Πήτερ Σάδερλαντ, Ζοζέ-Μανουέλ Μπαρόζο, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ
Από τα αριστερά στα δεξιά: Γκουίντο Κολόννα ντι Παλιάνο, Φρανσουά-Χαβιέ Ορτολί, Ετιέν Νταβινιόν, Γκαστόν Θορν, Πήτερ Σάδερλαντ, Ζοζέ-Μανουέλ Μπαρόζο, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ


Συμπτώσεις; Σε καμία περίπτωση. Από τα σχέδια των Ναζί για ευρωπαϊκή ενοποίηση και κοινό νόμισμα, μέχρι εκείνα των «πατέρων» της ΕΟΚ για κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και προώθηση των συμφερόντων των τραπεζικών-επιχειρηματικών καρτέλ, όλα λειτούργησαν άψογα! Φυσικά υπέρ των λίγων, και όχι των πολλών…

Άλλωστε, όπως πολύ σωστά είχε προβλέψει και ο Λένιν πριν έναν αιώνα, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (δηλ. ΕΟΚ/Ε.Ε.), δημιουργήθηκαν από τους καπιταλιστές ΚΑΙ «για να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη…»!

Αυτή λοιπόν είναι η Ε.Ε. Ολιγαρχική, καπιταλιστική, με βαθιές ναζιστικές ρίζες…

Για την έρευνα αντλήθηκαν πληροφορίες από:

• «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση», του Κώστα Λουλουδάκη/Ιουλιανού, Εκδόσεις ΚΨΜ, 2017
• «Η ενωμένη Ευρώπη του Γ’ Ράιχ», του Τάσου Κωστόπουλου, (Από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
• «Η Ελλάδα της Νέας Τάξης», του Βασίλη Γ. Μανουσάκη, (Από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
• «Κάποιες ξεχασμένες ρίζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης», του Γιάνη Βαρουφάκη, Περιοδικό «HOTDOC», 21 Φεβρουαρίου 2013
• «The Roots of the European Union», του Oisin Gilmore, Περιοδικό «Jacobin» (31/3/2017), jacobinmag.com
• «The Roots of the “Brussels EU”», eu-facts.org
• «Who is Who in the “Brussels EU”: Meet the financiers of the “Brussels EU”», eu-facts.org
• «Who is Who in the “Brussels EU”: The “founding fathers” of the “Brussels EU”», eu-facts.org
• «Hitler’s New World Order», ww2today.com, (30/1/1941)

Continue Reading

Έρευνα

ΔΕΗ: Το χρονικό ενός ξεπουλήματος

Avatar

Published

on

By

Ένα από τα πιο κωμικοτραγικά ανέκδοτα στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, είναι ότι η ΔΕΗ αποτελεί μια δημόσια κρατική επιχείρηση. Την ώρα μάλιστα που στελέχη από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού μας υπενθυμίζουν εδώ και χρόνια πως δίνουν μάχες για να προασπίσουν το δημόσιο χαρακτήρα της, είναι αυτοί που εν τέλει ψηφίζουν κάτω από το τραπέζι το ξεπούλημά της για χάρη των δανειστών.

Η ΔΕΗ ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1950 για να λειτουργήσει «χάριν του δημοσίου συμφέροντος» με σκοπό τη χάραξη μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής που μέσω της εκμετάλλευσης των εγχώριων πόρων, θα κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα δικαίωμα του λαού με τη φθηνότερη δυνατή τιμή. Κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να υλοποιήσει την ενεργειακή αυτονομία της χώρας και να φέρει το ρεύμα σε κάθε σπίτι, από τα μικρά ακριτικά νησιά ως τα δυσπρόσιτα χωριά της ορεινής Ελλάδας.

Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα με περίπου 7,4 εκατομμύρια πελάτες. Διαθέτει μια μεγάλη υποδομή σε εγκαταστάσεις ορυχείων λιγνίτη, παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας ενώ στο ενεργειακό της μείγμα περιλαμβάνονται λιγνιτικοί, υδροηλεκτρικοί και πετρελαϊκοί σταθμοί, σταθμοί φυσικού αερίου και μονάδες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ). Από το 2011, μετά την απόσχιση των κλάδων Μεταφοράς και Διανομής, σε συμμόρφωση με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συστάθηκαν δύο θυγατρικές εταιρείες της ΔΕΗ αλλά συνάμα ανεξάρτητες διοικητικά και λειτουργικά, ο ΑΔΜΗΕ και ο ΔΕΔΔΗΕ. Ο ΑΔΜΗΕ μάλιστα πουλήθηκε κατά 24% στην κινεζική εταιρεία State Grid International Development Ltd.

Όσον αφορά τις ΑΠΕ, η ΔΕΗ δραστηριοποιείται μέσω της θυγατρικής της «ΔΕΗ Ανανεώσιμες», έχοντας στο χαρτοφυλάκιό της αιολικά πάρκα, υδροηλεκτρικούς και φωτοβολταϊκούς σταθμούς.

Πώς όμως έφτασε αυτή η προσοδοφόρα επιχείρηση να κατακερματιστεί και να περάσει σταδιακά στην οριστική της εκποίηση; Όλα ξεκίνησαν από το 1999 με την απορρύθμιση της αγοράς ενέργειας που βασίστηκε στη γενικότερη φιλοσοφία της Συνθήκης του Μάαστριχτ, του προπομπού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Συνθήκη ευαγγελιζόταν τη βελτίωση των υπηρεσιών και τη μείωση των τιμών σε μια αγορά όπου κάθε πάροχος θα είχε το δικαίωμα πρόσβασης σε δίκτυα μεταφοράς και διανομής για να προμηθεύει τους πελάτες του, στα πλαίσια του ελεύθερου «υγιούς» ανταγωνισμού και της κατάργησης των μονοπωλίων.

Από το 2000 μέχρι το 2006 όμως, επειδή ο τομέας της ηλεκτροπαραγωγής δεν ήταν ελκυστικός, άρχισαν να αυξάνονται τα τιμολόγια. Αυτό είχε ως συνέπεια οι ιδιώτες και υποψήφιοι επενδυτές να έχουν όλο και περισσότερες δυνατότητες να μπουν στο παιχνίδι της ηλεκτροπαραγωγής και να επενδύσουν. Έτσι λοιπόν, εμφανίστηκαν οι ιδιώτες πάροχοι οι οποίοι προωθούσαν τις εταιρείες τους με διάφορα «χαρούμενα» τηλεοπτικά σποτάκια. Αυτές οι εταιρείες ήταν η ΗΡΩΝ, η Protergia, η Elpedison, η Energa και η Hellas Power.

Η ΗΡΩΝ ξεκίνησε τις εργασίες της το 2000 και δημιούργησε την πρώτη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής το 2004. Στη μετοχική της σύνθεση ανήκουν η ENGIE (πρώην GDF Suez) που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός ενέργειας παγκοσμίως με κέρδη πάνω από 2,6 δις και η QATAR PETROLEUM. Πρόσφατα, ανακοίνωσε τη συνεργασία της με την BMW ενώ έχει συνάψει συμφωνία και με τη WIND Ελλάς. Η Protergia άρχισε να δραστηριοποιείται το 2001 και αποτελεί θυγατρική εταιρεία του Ομίλου Μυτιληναίου.

Η Elpedison ξεκίνησε τις δραστηριότητές της αρχικά μέσω της Edison SpA το 2003. Η δομή του ομίλου αποτελείται από τα Ελληνικά Πετρέλαια (συμφερόντων Λάτση) και την Edison SpA κατά 76%, την ΕΛΛΑΚΤΩΡ (συμφερόντων Μπόμπολα) κατά 23%  και τη Χαλκόρ, θυγατρικής της ΒΙΟΧΑΛΚΟ κατά 1%.

Για το τέλος, αφήσαμε τις δύο γνωστές και μη εξαιρετέες Energa (συμφερόντων Φλώρου) και Hellas Power(συμφερόντων Μηλιώνη). Οι δύο αυτές εταιρείες κατηγορήθηκαν ότι ενώ εισέπρατταν τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και το χαράτσι, δεν τα κατέβαλλαν στα κρατικά ταμεία. Υπεξαίρεσαν περί τα 250 εκ. ευρώ αλλά αθωώθηκαν. Δικηγόρος υπεράσπισής τους ήταν ο άλλοτε «τσεκουροφόρος» Μάκης Βορίδης.

Οι ιδιώτες πάροχοι διατείνονταν πως παρήγαγαν ρεύμα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στην ουσία όμως, το έπαιρναν από τη ΔΕΗ και χάρη στη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν χρειάζονταν να έχουν την εγγύηση ότι κατέχουν αυτό που παράγουν. Απαλλάχθηκαν με αυτόν τον τρόπο από κάθε υποχρέωση.

Με τη μεταφορά της στο ΤΑΙΠΕΔ, η ΔΕΗ ανήκει κατά 49% στο Δημόσιο ενώ όσοι εμπλέκονται στην περαιτέρω ιδιωτικοποίησή της απαλλάσσονται από κάθε ποινική ευθύνη απολαμβάνοντας πλήρη νομική ασυλία. Κάθε μήνα η ΔΕΗ χάνει περίπου 10 χιλιάδες πελάτες που στρέφονται στις ιδιωτικές εταιρείες παροχής. Σε ό,τι αφορά τους υπαλλήλους, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΔΕΗ, το 2014 εργάζονταν 18.572 υπάλληλοι την στιγμή που το 2009 η επιχείρηση απαριθμούσε 22.582 εργαζόμενους. Όσο για τον κύκλο εργασιών, αυτός μειώθηκε στα 5,8 εκ. ευρώ από τα 6 εκ. που σημειωνόταν το 2009.

Έτσι φτάσαμε λοιπόν στο ξεπούλημα της ΔΕΗ. Όσοι δε, ισχυρίζονται ότι η απορρύθμισή της είναι ιδιωτικοποίηση ή επένδυση, κάνουν λάθος. Το ρεύμα δεν είναι εμπόρευμα όπως θέλουν να το αναγάγουν οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς. Είναι κοινωνικό αγαθό και η αποκρατικοποίησή του σημαίνει κλοπή.


Για την έρευνα αντλήθηκαν πληροφορίες από:

Το ντοκιμαντέρ «Catastroika», των Κατερίνα Κιτίδη και Άρη Χατζηστεφάνου (Παραγωγή: Moviementa Productions, 2012)
«Πωλείται ΔΕΗ και ύδωρ», του Θάνου Καμήλαλη, thepressproject.gr
• ΔΕΗ Α.Ε.-Η Εταιρία, dei.gr 
• Ο Όμιλος ΗΡΩΝ-Μετοχική Σύνθεση, heron.gr
• Protergia-Προφίλ
, protergia.gr
• Elpedison-Οι Μέτοχοι, elpedison.gr

Continue Reading

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Trending

Copyright © 2020 Non Paper. All rights reserved.