Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; Blogger_Importer has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/blogger-importer/blogger-importer.php on line 44

Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; WP_Taxonomy_Converter has a deprecated constructor in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/taxonomy-converter/taxonomy-converter.php on line 30
Βασίλης Ραφαηλίδης: Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες — Non Paper
Notice: Trying to get property 'display_name' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 152

Notice: Trying to get property 'user_email' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 230

Notice: Trying to get property 'display_name' of non-object in /home/u143949093/domains/nonpaper.com.gr/public_html/wp-content/plugins/wordpress-seo/frontend/schema/class-schema-person.php on line 236
Connect with us

Ιστορίες

Βασίλης Ραφαηλίδης: Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες

Avatar

Published

on

Βασίλης Ραφαηλίδης: Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής, αν ήδη δεν έχει κατανοήσει την ιστορία των Μακεδόνων, του σπουδαιότερου λαού των Βαλκανίων.

Άλλωστε, χωρίς τους Δωριείς Μακεδόνες είναι βέβαιο πως σήμερα δεν θα υπήρχε ίχνος ελληνικού πολιτισμού στη γεωγραφική περιοχή που λέγεται Ελλάδα. Διότι ο ελληνικός πολιτισμός, αφού έκανε το γύρο του τότε γνωστού κόσμου με τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επέστρεψε στην κοιτίδα του όχι ακριβώς ως ελληνικός, δηλαδή ιωνικός, αλλά ως ελληνιστικός.

Ήδη η γραμματολογική διαφορά ανάμεσα στις καταλήξεις -ικός (ελληνικός) και -ιστικός (ελληνιστικός) δηλώνει από μόνη της τη σημαντική διαφοροποίηση που υπέστη ο ελληνικός πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός δηλαδή που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο απ’ το ένα από τα τέσσερα ελληνικά φύλα, τους Ίωνες της Μικράς Ασίας και τους ομοφύλους τους της Αττικής. Αν, λοιπόν, ο ελληνικός πολιτισμός διά των Μακεδόνων «περιόδευσε» τουλάχιστον στο μισό του τότε γνωστού κόσμου και επηρέασε ένα μεγάλο πλήθος λαών πολύ απομακρυσμένων απ’ τη Μακεδονία, είναι φυσικό να επηρέασε ακόμα περισσότερο λαούς βαρβαρικούς, εγκαταστημένους κοντά στη Μακεδονία.

Όπως και νάναι πάντως, ο ελληνικός και ο ελληνιστικός πολιτισμός δεν είναι το ίδιο πράγμα. Για να γίνει κατανοητή η διαφορά ανάμεσα στον ελληνικό και τον ελληνιστικό πολιτισμό, πρέπει κατ’ αρχήν να επισημάνουμε τη γραμματολογική διαφορά ανάμεσα στις καταλήξεις -ικός και -ιστικός, που και οι δυο αφορούν επίθετα. Όμως, τα επίθετα με κατάληξη σε -ιστικός, παράγονται από ρήματα σε -ίζω, και τα ρήματα σε -ίζω δηλώνουν πράξη επηρεασμού. Αντίθετα, στην ελληνική γλώσσα η κατάληξη -ικός (ανδρικός, παιδικός, στρατιωτικός κ.λπ.) δηλώνει ιδιότητα. Έτσι, ελληνικό είναι αυτό που προσιδιάζει στους Έλληνες, που είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Ελλήνων, που είναι ίδιον των Ελλήνων και κανενός άλλου λαού. Ενώ η κατάληξη -ιστικός, που υπάρχει σε επίθετα παραγόμενα από ρήματα σε -ίζω δηλώνει σχέση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ελληνιστικό είναι κάτι που έχει καταγωγική σχέση με την Ελλάδα, το άμεσα εξαρτώμενο απ’ την Ελλάδα, χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Που, όμως, δεν είναι ευθέως εξαρτημένο απ’ την Ελλάδα, δεν είναι, θα λέγαμε, πρωτογενώς ελληνικό.

Η σχέση ημών των Νεοελλήνων με το (αρχαίο) ελληνικό ήθος και τον (αρχαίο) ελληνικό πολιτισμό δεν είναι ευθέως ελληνική, είναι ελληνιστική. Όχι μόνο γιατί ο ελληνικός πολιτισμός επέστρεψε στην κοιτίδα του (παραλλαγμένος) διά του χριστιανισμού, που δεν είναι τυπικά ελληνική αλλά ανατολίτικη πολιτιστική παράμετρος, αλλά και διότι ο χρόνος και οι αλλαγές που αυτός συνεπάγεται μας απομάκρυναν κατ’ ανάγκην απ’ την αρχική έννοια Έλλην.

Ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός, λοιπόν, είναι ελληνιστικός με μια έννοια πολλαπλή: Εξαιτίας μιας θρησκείας που εισήχθη στην Ελλάδα και τροποποίησε τα ήθη και την ηθική της, εξαιτίας μιας γλώσσας που δεν είναι η (αρχική) ελληνική, αλλά μια απλοποιημένη παραλλαγή της, αυτή που δημιούργησαν οι Αλεξανδρινοί γραμματοδιδάσκαλοι με τρόπον τέτοιο, που να γίνεται εύκολα κατανοητή και από βαρβάρους, και κυρίως εξαιτίας της δυναμικής της ιστορίας, που συνεχώς τροποποιεί τις κοινωνικές παραμέτρους και τα πολιτιστικά δεδομένα.

Άλλωστε, κανένας απόγονος δεν είναι κατ’ ανάγκην όμοιος με τον πρόγονο. Ο γιος ενός έξυπνου και πολιτισμένου πατέρα μπορεί κάλλιστα να είναι και βλαξ και απολίτιστος. Γιατί, λοιπόν, να μη συμβαίνει το ίδιο και με τους λαούς, όπου τα πράγματα είναι απ’ τη φύση τους ακόμα πιο χαοτικά και ακατάστατα, ακόμα πιο τυχαία απ’ όσο στη μείξη των χρωμοσωμάτων; Πάλι καλά, να λες, που διατηρούμε κάποια ελληνιστικά ίχνη, πράγμα που το οφείλουμε στους Μακεδόνες. Που σήμερα είναι το ένα πέμπτο του συνόλου των Ελλήνων. Και τούτο χάρη στους πρόσφυγες που αποτελούν το 45% του σημερινού πληθυσμού της Μακεδονίας. Πράγμα που σημαίνει πως χωρίς τους Έλληνες που ήρθαν απ’ τη Μικρά Ασία και τον Πόντο ανάμεσα στο 1910 και 1925 (σύνολο 1.221.849 ψυχές) ιδέα δεν έχω αν η Μακεδονία θα ήταν δυνατό να είναι σήμερα ελληνική. Είπαμε, τις εθνότητες και συνεπώς τα στηριγμένα σ’ αυτές εθνικά αλλά και πολυεθνικά κράτη τα δημιουργούν οι άνθρωποι και όχι τα εδάφη.

Ας δούμε, λοιπόν, τους Μακεδόνες από πιο κοντά. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Και οπωσδήποτε παραπάνω απ’ ότι θα το άξιζαν, ας πούμε οι Πελοποννήσιοι, οι μόνιμοι δυνάστες των υπολοίπων Ελλήνων απ’ το 1830 που υπάρχει νεοελληνικό κράτος και μέχρι σήμερα αδιαλείπτως. Άλλωστε, το είπαμε ήδη, η ιστορία των λαών της Βαλκανικής χωρίς τους Μακεδόνες δεν θα είχε το νόημα που έχει σήμερα. Από δω, και συγκεκριμένα από την πόλη του Φιλίππου, τη Φιλιππούπολη, ξεκινάει εκείνη η τρομερή χριστιανική αίρεση των βογόμιλων, που για πέντε αιώνες θα φέρει τα πάνω κάτω στη Βαλκανική κυρίως αλλά και σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή επικράτεια. Μιλήσαμε ήδη για τους βογόμιλους και το ρόλο τους στον κάρα πολύ ιδιόρρυθμο εξισλαμισμό, κυρίως των κατοίκων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Αλλά και των Ελλήνων της νότιας Μακεδονίας, των Βαλαάδων (ή Βαλαλάδων), που τους χαρακτηρίζουν ελληνόφωνους Τούρκους, ενώ είναι μάλλον εξισλαμισθέντες Έλληνες, μερικοί μόνο απ’ τις πολλές χιλιάδες εξισλαμισθέντων Ελλήνων, που μόνο η ελληνική μωρία θα ήταν δυνατό να τους χαρίσει στους Τούρκους, για μόνο το λόγο πως εξισλαμίστηκαν.

Τα πρώτα έγκυρα ντοκουμέντα για την ιστορία των Μακεδόνων χρονολογούνται από τον 7ο π.Χ. αιώνα, τότε που ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς, ο Περδίκκας Α’, ιδρύει το κράτος των Μακεδόνων υποτάσσοντας τους Παίονες, τους Βοττιαίους, τους Ηδώνες, τους Εορδαίους, τους Ιλλυριούς και πάρα πολλούς άλλους μικρότερους προμακεδονικούς, ας τους πούμε έτσι, λαούς, που θα αφομοιωθούν με τους Μακεδόνες για να δώσουν το πρώτο υπολογίσιμο εθνολογικό κράμα σε μια περιοχή που δε σταμάτησε ποτέ να αναμειγνύει τις πάμπολλες λαότητες που έζησαν στο πλούσιο έδαφος της.

Όμως, η κυρίως ιστορική περίοδος των Μακεδόνων αρχίζει τον 4ο π.Χ. αιώνα με τον βασιλιά Αλέξανδρο Α’ τον Φιλέλληνα (498-454 π.Χ.). Πολύ απασχόλησε τους ιστορικούς ο χαρακτηρισμός Φιλέλλην. Αλλά μπέρδεψε μόνο όσους αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν μια διαδοχή υιών καταγομένων από τον ίδιο πατέρα, και όχι σαν μια διαδοχή πολιτισμών. Το γεγονός πως οι Μακεδόνες είναι Δωριείς, δε σημαίνει απολύτως τίποτα από πολιτιστικής απόψεως. Σε σχέση με τους πρωτοπόρους Ίωνες, οι Δωριείς Μακεδόνες, όπως και όλοι οι Δωριείς, εκπολιτίζονται πάρα πολύ πιο αργά. Όχι μόνο γιατί τους χωρίζουν χίλια χρόνια από την λεγάμενη «κάθοδο των Αχαιών» και των Ιώνων που κατεβαίνουν σχεδόν μαζί με τους Αιολείς και τους Αχαιούς απ’ το Βορρά, αλλά και διότι βρίσκονται αρκετά μακριά απ’ το λίκνο του ελληνικού πολιτισμού, την Ιωνία (τα παράλια της Μικράς Ασίας) καθώς και απ’ την απέναντι Αττική, που κατοικείται από Ίωνες.

Άλλωστε, πολλοί Αθηναίοι, με προεξάρχοντα τον φανατικό αντιμακεδόνα Δημοσθένη, δεν αναγνωρίζουν τους Μακεδόνες σαν Έλληνες. Όχι γιατί δεν είναι Έλληνες εκ καταγωγής (οι αρχαίοι Έλληνες μισούν θανάσιμα την καταγωγική αιματολογία και θα έσκαγαν στα γέλια αν μας άκουγαν να αιματολογούμε εθνολογικά) αλλά διότι δεν είναι ακόμα τόσο πολιτισμένοι, όσο οι νότιοι Έλληνες.

Ας μη μας διαφεύγει πως για τους αρχαίους Έλληνες, Έλληνες είναι οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες. Για τους Νεοέλληνες όμως, κυρίως Έλληνες είναι, πρώτον αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, δεύτερον αυτοί που παν συχνά στην εκκλησία, τρίτον αυτοί που αγαπούν τα στρατιωτικά θούρια, τέταρτον αυτοί που αγαπούν τους εκ στρατιωτικών δικτάτορες, πέμπτον αυτοί που έχουν κουμπάρο βουλευτή, έκτον αυτοί που κλέβουν συχνά το δημόσιο ταμείο, έβδομον αυτοί που φωνάζουν «ζήτω η Ελλάς» τρεις φορές την ημέρα, όγδοον αυτοί που δεν κοιμούνται όταν ακούν τους ρήτορες κατά τις δυο εθνικές επετείους, ένατον αυτοί που έχουν πιστοποιητικό από τον αιματολόγο που βεβαιώνει πως το αίμα τους είναι γνησίως ελληνικό, και δέκατον και τελευταίον αυτοί που πιστεύουν πως το «όνομά μας είναι η ψυχή μας» τη στιγμή που όλοι μας ξέρουμε πως το καλό κρασί δεν το κάνει η ετικέτα, αλλά τ’ αμπέλι.

Η Μακεδονία επί Φιλίππου Β' του Μακεδόνος (Πηγή φωτογραφίας: antikleidi.com)

Όπως και νάναι, οι εξ αίματος Έλληνες Μακεδόνες (άντε, να σας κάνουμε το χατίρι, εσάς τους αιμοβόρους, που αν δε δείτε αίματα δεν ηρεμείτε) ολοκληρώνουν τον σταδιακό (πολιτιστικό) εξελληνισμό τους κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. Επί Περδίκκα Β’ (438-413) και επί Αρχελάου (413-399) αρχίζει πλέον να μη γίνεται διάκριση, από πολιτιστικής απόψεως, ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους Έλληνες. Πάντως, ο εξαιρετικά φιλόδοξος Φίλιππος Β’ (359-336), αφού τσαλαπάτησε όλους τους μνηστήρες του θρόνου, κατέβηκε κατά κάτω και υπέταξε στην εξουσία του όλους τους νότιους Έλληνες. Για να τους ενώσει, λεν οι εθνοκάπηλοι. Τρίχες. Απλώς τους κατάχτησε, έτσι απλά και καθαρά, αδιαφορώντας πλήρως για το αν είναι αδέρφια ή ξαδέρφια ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει. Καινούργια εδάφη για την επικράτειά του ήθελε ο άνθρωπος, και τα πήρε. Και στρατιώτες για την εκστρατεία του κατά των Περσών που ετοίμαζε. Και τους πήρε (ο γιος του Αλέξανδρος).

Κι έτσι αρχίζουν από τότε τα διλήμματα: Να πάρεις το μέρος των βορείων ή των νοτίων; Σκέτος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος μοιάζει το πράγμα. Πάντως εγώ, αν και βόρειος (Μακεδών) παίρνω σταθερά το μέρος των νοτίων Ιώνων, γιατί αυτοί είναι οι δημιουργοί του ελληνικού πολιτισμού της κλασικής περιόδου. Πάντως, ο γιος του Φίλιππου Β’, Αλέξανδρος, ο επονομασθείς ορθότατα Μέγας (356-323), δίνει μια γερή σπρωξιά στον ελληνικό πολιτισμό (των Ιώνων, το ξαναλέω) και τον μετατρέπει σε ελληνιστικό.

Όμως, το 148 π.Χ., μόνο 175 χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, όλα καταρρέουν και η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία. Το 395 μ.Χ., με το χωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Δυτική (Ρώμη) και Ανατολική (Βυζάντιο), μετά από 543 χρόνια ρωμαϊκής κυριαρχίας που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη, η Μακεδονία περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ανατολικού αυτοκράτορα Αρκάδιου, και σύντομα γίνεται το σημαντικότερο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Θεσσαλονίκη θα γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξης ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα. Την Κωνσταντινούπολη, να εξηγούμαστε. Γιατί η Θεσσαλονίκη ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα Αθήνα είναι μια συμπρωτεύουσα της πλάκας, όπως ακριβώς και η πρωτεύουσα (πόλη) της Ελλάδας, που σίγουρα είναι δευτερεύουσα κοντά στην πάντα όμορφη και πάντα «θηλυκιά» Θεσσαλονίκη.

Η Μακεδονία ανήκει στο θέμα (βυζαντινή διοικητική περιφέρεια) του Ιλλυρικού μαζί με την Ιλλυρία και την Δακία (αντιστοιχεί προς τη σημερινή Ρουμανία αλλά περιλαμβάνει και τμήμα της νότιας Ρωσίας). Οι Βυζαντινοί όπως και οι Ρωμαίοι, απ’ την Ιλλυρία (παράλια της σημερινής Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας) πηδούν κατ’ ευθείαν στη Δακία και δεν κάνουν λόγο για τη μεσολαβούσα Μοισία (σημερινή Βουλγαρία αλλά και μέρος της Σερβίας προς τα Σκόπια) που ορθότατα την αντιμετωπίζουν ως Μακεδονία τώρα πλέον.

Ήδη πριν απ’ την εμφάνιση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του κατοπινού θέματος του Ιλλυρικού έχουν εγκατασταθεί από πολύ παλιά και Γότθοι (αρχαίοι Γερμανοί, ας τους πούμε έτσι), αλλά και θύννοι (Μογγόλοι) τον 5ο και τον 6ο αιώνα, και Άβαροι (πάλι Μογγόλοι) τον 6ο και τον 7ο αιώνα. Όλοι αυτοί θ’ αφήσουν τα χνάρια τους στην περιοχή. Όλοι αυτοί θα ανακατωθούν με τους Σλάβους, που τον 6ο αιώνα ολοκληρώνουν την μακραίωνη διείσδυσή τους στην περιοχή όπου γυροφέρνουν ως νομάδες από πολύ νωρίτερα, για να συναποτελέσουν τελικά όλοι μαζί τους νοτιότερους απ’ τους Νότιους Σλάβους. Που κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εκτός από Σλάβοι είναι Γερμανοί και Μογγόλοι. Και Έλληνες. Και Βλάχοι. Και Αλβανοί. Στα Βαλκάνια είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν οι εθνότητες και οι πολιτισμοί. Το μόνο ενοποιητικό εθνολογικό δεδομένο των βαλκανικών λαών είναι η ορθοδοξία.

Τον 7ο αιώνα εμφανίζονται στην περιοχή και οι Βούλγαροι και τα πράγματα μπλέκουν ακόμα περισσότερο. Επί ενάμιση αιώνα οι δυναμικοί Βούλγαροι θα κάνουν τα πάντα άνω κάτω στη περιοχή του Ιλλυρικού και μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι που να γνωρίσουν την πρώτη τους σοβαρή ήττα από τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο (είναι πράγματι Αρμένιος) το 814.

Το 891 αρχίζουν οι επιδρομές των Αράβων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 911 οι πανίσχυροι αυτή την εποχή Άραβες μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη και τη ρημάζουν. Ακολουθούν οι εισβολές των Πετσενέγων (Μογγόλοι κι αυτοί) των Κουμάνων (Μογγόλοι κι αυτοί), των Φράγκων και των Νορμανδών (Βίκινγκς). Στο μεταξύ, τον 8ο αιώνα έχουν ήδη προωθηθεί και έχουν ήδη εγκατασταθεί στη Μακεδονία οι Βλάχοι, δηλαδή η εθνολογική πανσπερμία των εκλατινισθέντων επαγγελματιών στρατιωτών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι εγκαταστημένοι κάποτε ως φρουροί στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Τώρα που δεν έχουν να φυλάξουν τίποτα, αρχίζουν να περιφέρονται δώθε κείθε για να φτιάξουν τελικά κράτος στη Ρουμανία μαζί με τους αρχαίους Λάκες, ενώ άλλες ομάδες Βλάχων προωθούνται απ’ τη Μακεδονία στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί των Βαλκανίων»

Πληροφορίες από: antikleidi.com

Ιστορίες

Χριστούγεννα: Η γιορτή της ανακύκλωσης των θεών

Avatar

Published

on

By

Μία διεθνής παροιμία λέει πως «Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση» και στην περίπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων φαίνεται πως η παροιμία αυτή ταιριάζει γάντι. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με τον Μίθρα, τον Ώρο, τον Διόνυσο και τους άλλους προχριστιανικούς θεούς; Υπήρχαν άραγε Χριστούγεννα προ Χριστού, και αν ναι, πόσοι θεοί γιορτάζουν τελικά την ημέρα αυτή;

Τα Χριστούγεννα είναι μία γιορτή που έχει επηρεαστεί από διάφορους πολιτισμούς και δοξασίες μέχρι να καθιερωθεί επίσημα. Χιλιάδες χρόνια πριν, οι αρχαίοι πολιτισμοί έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στα αστέρια και τα σηματοδοτούσαν με γιορτές, ώστε να τους βοηθήσουν στις καθημερινές τους εργασίες. Ήδη από το 10.000 π.Χ., υπήρχαν σημάδια που φανέρωναν τη λατρεία και το σεβασμό των ανθρώπων στον Ήλιο, αφού χωρίς αυτόν είχαν καταλάβει πως η ζωή στον πλανήτη δεν θα υπήρχε και οι σοδειές τους δεν θα μεγάλωναν.

Αυτός ήταν και ο ρόλος των ηλιοστασίων. Άλλωστε, το χειμερινό ηλιοστάσιο που συμβαίνει κάθε χρόνο στις 21 ή 22 Δεκεμβρίου και γιορτάζεται έως τις 25 Δεκεμβρίου, σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και ορίζεται ως η επίσημη έναρξη του χειμώνα.

Από τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια στα Χριστούγεννα

Κατά τις 17-23 Δεκεμβρίου, οι αρχαίοι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα Σατουρνάλια, μία γιορτή προς τιμήν του θεού της γεωργίας Σατούρνου (Saturnus), που ταυτιζόταν με τον θεό Κρόνο και αντιστοιχούσε στην ελληνική γιορτή των Κρονίων, η οποία σήμαινε το τέλος των αγροτικών διαδικασιών. Σύμφωνα με την αρχαία ιστοριογραφία, η γιορτή ξεκίνησε να γιορτάζεται το 497 π.Χ, με αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς ωστόσο να εκτιμούν ότι η γιορτή αυτή είναι πολύ πιθανό να ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.

Κατά τα Σατουρνάλια, επικρατούσε ένα κλίμα γενικής ευφορίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκινούσαν με θυσία που ο δήμος προσέφερε στο θεό μπροστά στο ναό του, ενώ αργότερα ακολουθούσαν κρασοκατανύξεις, πλούσια συμπόσια, δημόσια θεάματα, και ανταλλάσσονταν δώρα. Μάλιστα, κατά τις 21-22 Δεκεμβρίου, πραγματοποιούταν αγορά όπου πωλούνταν αγαλματίδια, τα λεγόμενα σιγιλλάρια, και οι εορτάζοντες έπρεπε να τα κάνουν δώρο σε γνωστούς και φίλους, ευχόμενοι «Bona Saturnalia» («Καλά Σατουρνάλια»).

Λίγο αργότερα, στις 25 Δεκεμβρίου, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα Μπρουμάλια (λατ. bruma = η τροπή του Ήλιου, το χειμερινό ηλιοστάσιο), μία γιορτή που είχε καθιερωθεί το 275 πΧ. επί αυτοκράτορα Αυρηλιανού και η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ακατανίκητο Ήλιο (Sol Invictus) και τη γέννηση του θεού Μίθρα, του περσικού θεού που είχε ταυτιστεί με το θεό Ήλιο. Η επίσημη ονομασία της εν λόγω γιορτής ήταν «Dies Natalis Solis Invicti».

«Σατουρνάλια», έργο του ιταλού γλύπτη Ερνέστο Μπιόντι (1909) στο Βοτανικό Κήπο του Μπουένος Άιρες


Για τον Philip Shaw, ερευνητή στο Πανεπιστήμιο του Leiceter,«Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι τσουβάλιασαν όλους αυτούς τους ανθρώπους κάτω από την ομπρέλα του όρου “παγανισμός”». Όπως εξηγούσε στην επιστημονική ιστοσελίδα Live Science, «Όλοι οι χριστιανοί ήθελαν να κάνουν τους παγανιστές να αλλαξοπιστήσουν, αλλά ταυτόχρονα ήταν εντυπωσιασμένοι από τις παραδόσεις τους» και πρόσθετε πως: «Οι χριστιανοί εκείνης της περιόδου ενδιαφέρονται αρκετά για τον παγανισμό. Προφανώς θεωρούν ότι είναι κάτι κακό, αλλά και κάτι που αξίζει να θυμούνται. Αυτό άλλωστε έκαναν οι πρόγονοί τους».Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, οι γιορτές και οι τελετές όλων των προηγούμενων θρησκειών δεν σταμάτησαν, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν. Σύμφωνα με τον ιστορικό του Πανεπιστημίου Bristol, Ronald Hutton, «Θα ήταν λανθασμένο να πιστεύουμε ότι τα Χριστούγεννα ήταν ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο».

Με τη μεγάλη μέρα της γιορτής του Κρόνου, του θεού Ήλιου και του Μίθρα, συμπίπτει και η γέννηση του Ιησού Χριστού, αν και η ακριβής χρονολόγηση της ζωής του είναι αδύνατη, αφού ως γνωστόν, όλες οι μαρτυρίες που προέρχονται από την Καινή Διαθήκη (και εν γένει την Αγία Γραφή) χαρακτηρίζονται από χρονολογική ασάφεια.

Κατά τους πρώτους αιώνες ύπαρξης του Χριστιανισμού, δεν εορταζόταν η γέννηση του Ιησού Χριστού, όπως επίσης και κανείς από τους Αποστόλους δεν αναφερόταν στην 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γέννησης. Η ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, ως ημέρα γέννησης του Ιησού Χριστού, αναφέρεται για πρώτη φορά από το ρωμαίο θεολόγο και επίσκοπο της Ρώμης, Ιππόλυτο, το 235 μ.Χ, ενώ μόλις το 336 μ.Χ. εμφανίζεται για πρώτη φορά επίσημα στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Στο «καλεντάρι των Φιλοκαλίων» στη Ρώμη (354 μ.Χ.), στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, εκτός από την παγανιστική γιορτή του ακατανίκητου Ήλιου (Natalis invicti) περιλαμβάνεται και η φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea».

Άλλες ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη το 356 μ.Χ. Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου έγινε από τον Πάπα Ιούλιο τον Α’, τον 4 αι. μ.Χ., μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά της επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου απογραφής, αλλά και κατόπιν υπολογισμών με βάση τα Ευαγγέλια, καθώς η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Δεκάδες οι θεοί, ίδιες πάντα οι συμπτώσεις


Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Όπως επισημαίνει στο βιβλίο του «How Gods and Goddesses Are Born, Live, and Die» («Πώς Γεννιούνται, Ζουν, και Πεθαίνουν οι Θεοί και οι Θεές») το 1923, ο ρωσοεβραίος συγγραφέας, δημοσιογράφος και ιστορικός, Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι (1878 – 1943), «Στις 25 Δεκεμβρίου άρχιζε να μεγαλώνει η μέρα, σαν να γεννιόταν ένας νέος ήλιος κι άρχιζε ο καινούργιος χρόνος στη ζωή των φυτών. Η ημερομηνία αυτή θεωρούνταν μέρα της γέννησης του θεού Ήλιου, τουλάχιστον από μισή ντουζίνα θρησκείες…».

«Κάθε νέα θρησκεία είναι σε μεγάλο βαθμό, μία παραλλαγή των θρησκειών που υπήρχαν ως τότε», τονίζει στο βιβλίο του ο Εμμ. Γιαροσλάβσκι, εξηγώντας πως οι λαοί, όταν έρχονται σε επαφή, παίρνουν ο ένας απ’ τον άλλον τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Άλλωστε, εκτός από την 25η Δεκεμβρίου, τα κοινά χαρακτηριστικά των περισσότερων θρησκειών είναι:

  • Η γέννηση ενός μεσσία «θείου βρέφους» από μία παρθένο με άμωμο σύλληψη
  • Η λάμψη ενός άστρου στην ανατολή μόνο την ημέρα που γεννήθηκε ο μεσσίας – υιός του Θεού, γεννημένος σε σπηλιά, στάβλο ή φάτνη
  • Οι απεικονίσεις σε ανάγλυφα, ζωγραφιές, αγάλματα κλπ μιας βρεφοκρατούσας παρθένου
  • Οι θανάσιμοι κίνδυνοι που διατρέχει το θείο βρέφος από έναν τύραννο
  • Η απεικόνιση του μεσσία ως ποιμένα με ένα αρνί στον ώμο
  • Οι (συχνά) 12 μαθητές του μεσσία και (κάποιες φορές) ο μαθητής που τον προδίδει και
  • Η θανάτωση (συχνά σε σταυρό) του μεσσία για το καλό του ποιμνίου, και η ανάστασή
Οι θεομήτορες Ίσις, Ντεβάκι, και Μαρία με τα θία βρέφη τους

Στις 25 Δεκεμβρίου (σ.σ. αν και εδώ η ημερομηνία αποτελούσε ανέκαθεν σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ ιστορικών και ερευνητών) γεννήθηκαν επίσης ο θεός των Αιγυπτίων Ώρος το 3.000 π.Χ., ο Ζωροάστρης στην Περσία το 1.000 π.Χ, ο Κρίσνα στην Ινδία το 900 π.Χ., ο Ηρακλής στην Ελλάδα το 800 π.Χ, ο περσικός θεός Μίθρας το 600 π.Χ., ο πρίγκιπας Βούδας στο Νεπάλ το 563 π.Χ., ο Διόνυσος στην Ελλάδα το 500 π.Χ., ο Ταμμούζ στη Μεσοποταμία το 400 π.Χ., ο φοινικικής καταγωγής Άδωνις το 200 π.Χ., και ο Ερμής στην Ελλάδα, επίσης το 200 π.Χ.

Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ του 2008 «Religulous» του αμερικανού κωμικού, Bill Maher, που ασκεί μία καυστική και συνάμα διασκεδαστική κριτική στη θρησκεία, ο μύθος για τον ηλιακό θεό Ώρο, ο οποίος συνελήφθη από την παρθένα Ίσις και απεικονιζόταν ως άνθρωπος με κεφάλι γερακιού, έχει ως εξής:

Γραμμένη το 1280 π.Χ., η Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών περιγράφει τον θεό Ώρο. Ο Ώρος είναι ο υιός του θεού Όσιρι, γεννημένος από παρθένα μητέρα. Βαπτίστηκε σ’ έναν ποταμό από τον Άναπ τον Βαπτιστή, ο οποίος αργότερα αποκεφαλίστηκε. Όπως ο Ιησούς, ο Ώρος μπήκε σε πειρασμούς όταν ήταν στην έρημο. Γιάτρεψε αρρώστους, τους τυφλούς, ξόρκισε δαιμόνια και περπάτησε στο νερό. Ανέστησε τον Ασάρ από τους νεκρούς. Ο «Ασάρ» μεταφράζεται ως «Λάζαρος». Ναι, είχε επίσης 12 μαθητές. Ναι, ο Ώρος πρώτα είχε σταυρωθεί, και τρεις μέρες μετά, δύο γυναίκες ανακοίνωσαν πως ο Ώρος, ο σωτήρας της ανθρωπότητας, είχε αναστηθεί. (Religulous, 2008)

Αυτές οι ιδιότητες του θεού Ώρου -είτε είναι αληθινές είτε όχι- φαίνεται πως επηρέασαν πολλούς πολιτισμούς, με αποτέλεσμα αρκετοί θεοί να έχουν τις ίδιες μυθολογικές ιδιότητες. Σύμφωνα με τον συγγραφέα των βιβλίων «Ιερές Βλακείες» και «Η Αγρία Γραφή», Στέλιο Κανάκη, τον ίδιο μύθο του Ώρου συναντάμε και στους άλλους θεούς.

Ο Ώρος συνελήφθη θεϊκά. Ο Κρίσνα συνελήφθη από την παρθένα Ντεβάκι, όπως άσπιλα και άμωμα γεννήθηκε ο Χριστός από την παρθένο Μαρία. Με μία αχτίδα από πέντε χρώματα που χάιδεψε την παρθένο μητέρα του, Μάγια, γεννήθηκε και ο Βούδας, ενώ από ένα κουκούτσι που έπεσε στο στήθος της παρθένου μητέρας του, Νάνα, γεννήθηκε ο θεός της Φρυγίας, Άττις. Ο θεός των αρχαίων Μεξικανών, Βιτσιλυποτσίτλι, γεννήθηκε από πούπουλα που έβαλε η μάνα του στο στήθος της, και ο Ζωροάστρης, από ένα μίσχο κάποιου φυτού.

Ο θεός Κετζαλκοάτλ (προκολομβιανή θεότητα του Μεξικού) είχε σταυρωθεί σε έναν ξύλινο σταυρό για να σώσει τους αγνώμονες οπαδούς του. Στη χερσόνησο Γιουκατάν, ο Μπακάμπ (γεννημένος από την επίσης παρθένο Τσιριμπίρας) παριστανόταν μ’ ένα ακάνθινο στεφάνι, σταυρώθηκε σε έναν ξύλινο σταυρό και έμεινε πεθαμένος για τρεις μέρες.

Ο Μαρδούκ, παλιός βαβυλώνιος θεός, πέθαινε το χειμώνα και ανασταινόταν την άνοιξη. Το ίδιο και ο θεός Άδωνις. Μάλιστα, την ημέρα του θανάτου του, οι οπαδοί του αυτομαστιγώνονταν -όπως και οι πιστοί του Άττι- ενώ ήταν εκείνοι που φαίνεται να είχαν ανακαλύψει τον Επιτάφιο, φτιάχνοντας ξύλινα αγάλματα μέσα σε ένα είδος φερέτρου, περιστοιχισμένου με φυτά, και φωνάζοντας κατά τη γιορτή της ανάστασής του, «Άδωνις Ανέστη»! Όσο για τους πιστούς του Άττι, γιόρταζαν την ανάστασή του θεραπεύοντας τις πληγές τους με την πίστη ότι κάποτε θα αναστηθούν κι αυτοί.

Από τους θεούς που ανασταίνονταν ήταν επίσης ο Διόνυσος και ο Μίθρας. Ο μεν Διόνυσος, ανασταινόταν διαρκώς κάθε χρόνο μετά τη δεύτερη γέννησή του από το μηρό του Δία, και ο δε Μίθρας, που γεννήθηκε σε σπηλιά και τον οποίο παρίσταναν με ραβδί και σπαθί στο χέρι, όπως αργότερα τον Πέτρο, έμεινε θαμμένος μετά το θάνατό του για τρεις μέρες και έπειτα αναστήθηκε.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η μέρα λατρείας του Μίθρα, ήταν η Κυριακή, με τους πιστούς του να κάνουν τελετουργικά δείπνα, τρώγοντας αγιασμένο ψωμί και πίνοντας κρασί! Μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του «Religions of the World» ο Gerald Berry αναφέρει:

Και ο Μίθρας και ο Ιησούς περιγράφονταν ποικιλoτρόπως ως «η Οδός», «η Αλήθεια», «το Φως», «η Ζωή», «ο Λόγος», ο «Υιός του Θεού», «ο Καλός Ποιμένας». Η χριστιανική λιτανεία στον Ιησού θα μπορούσε εύκολα να είναι μία αλληγορική λιτανεία στο θεό-Ήλιο. Ο Μίθρας απεικονίζεται συχνά να μεταφέρει ένα αρνί στους ώμους του, όπως ο Ιησούς. Η παρθένος μητέρα… συγχωνεύτηκε εύκολα με την παρθένο μητέρα Μαρία. Η Πέτρα, ο ιερός βράχος του Μιθραϊσμού, έγινε Πέτρος, η ίδρυση της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Κετζαλκοάτλ (Quetzalcóatl), μία από τις κυριότερες θεότητες του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής, απεικονίζεται σταυρωμένος σε έναν ξύλινο σταυρό

Η παρθένα Ματεμούα βρίσκεται σε αιγυπτιακό ναό όταν της αναγγέλλει ο Θωτ πως θα γεννήσει παιδί από ένα θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μαρία. Η γέννηση του Κρίσνα αναγγέλλεται με την εμφάνιση ενός άστρου στον ουρανό. Κατόπιν, έρχονται ποιμένες και τον προσκυνούν. Οι αστρολόγοι του προβλέπουν λαμπρό μέλλον όπως στον Μωάμεθ και το Χριστό. Κατά τη γέννηση του Μίθρα, όλα φωτίστηκαν. Το ίδιο και στη γέννηση του Απόλλωνα και του Βούδα.

Σύμφωνα πάντα με τον Στέλιο Κανάκη, όλοι οι θεοί είχαν ως αποστολή να εξαλείψουν το κακό. Εκείνοι όμως, όχι μόνο δεν το έπραξαν, αλλά το αύξησαν. Για να σκοτωθεί ο Μωυσής (που τελικά τη γλίτωσε), εξολοθρεύτηκαν αθώα παιδιά Εβραίων. Με τον ίδιο τρόπο κυνηγήθηκε και ο Γκαντάντ (που τη γλίτωσε και αυτός) από τον Δαβίδ. Ο Κάσνα διέταξε τη θανάτωση όλων των βρεφών για να εξολοθρεύσει τον Κρίσνα. Ομοίως και με τον Ηρώδη και τον Χριστό. Η Ίσις και ο Ώρος σώθηκαν καβάλα σ’ ένα γαϊδούρι, όπως η Μαρία και ο Χριστός. Ο Μίθρας, ο Άγνις (θεός της φωτιάς στον Ινδουισμό), ο Άδωνις, ο Κρίσνα, ο Βούδας κ.α. γεννήθηκαν σε σπηλιά. Ο Χριστός σε φάτνη.

Επιπλέον, ο Βούδας και ο Κρίσνα δεν έγραψαν μόνοι τους τα κηρύγματα, τους νόμους και τις ομιλίες τους. Ο Χριστός δεν άφησε ούτε μία φράση γραπτή. Στα 12, ο Βούδας χάθηκε από τους γονείς του και τον βρήκαν να μιλά με σοφούς. Το ίδιο και με τον Χριστό. Το ίδιο όμως 2.000 χρόνια πριν, και με τον Ώρο. Στα 28 του ο Βούδας αποσύρθηκε στην έρημο για νηστεία και προσευχή.

Ο Ζαρατούστρα έλαβε τη «χάρη» σε ηλικία 30 ετών. Το ίδιο ακριβώς, και στην ίδια ηλικία έκανε ο Χριστός. Το ίδιο και ο Ώρος.   Από τους μύθους όμως, φαίνεται ότι δεν λείπουν ούτε ο διάβολος ούτε και ο εκάστοτε «προδότης». Ο διάβολος δοκιμάζει τον Ζαρατούστρα και τον Βούδα, όπως και τον Χριστό. Ένας από τους μαθητές του Βούδα, ο Ντεβάττα, είναι προδότης, όπως και ο Ιούδας. Στο ιερό ποτάμι, ο Βούδας ακούει τη διδασκαλία του Ρουντράκ όπου και φάνηκε ένα σημάδι θεϊκό, ενώ στον Ιορδάνη ο Ιησούς ακούει τη διδασκαλία του Ιωάννη όπου παρουσιάζεται επίσης θεϊκό σημάδι. Οι μαθητές του Ρουντράκ γίνονται μαθητές του Βούδα, όπως επίσης οι μαθητές του Ιωάννη γίνονται μαθητές του Ιησού. Ο Βούδας μυεί έναν από τους μαθητές του κάτω από μία συκιά. Το ίδιο κάνει και ο Ιησούς με τον Ναθαναήλ. Ο Βούδας κηρύττει στο βουνό για τις επτά ευτυχίες. Ο Ιησούς κηρύττει στο βουνό τις εννέα ευτυχίες. Στον Βούδα, αναφέρεται η κόρη από την περιφρονημένη φυλή των Τσιαντάλι. Στον Χριστό, έχουμε τη διήγηση της Σαμαρείτιδας. Ο Βούδας, όπως και ο Χριστός, περπατούν στο νερό. Ο Κρίσνα και ο Ιησούς θεραπεύουν τη λέπρα. Όλοι διστάζουν να κάνουν θαύματα. Όμως υποχρεώνονται.

Ακόμη, στις προχριστιανικές θρησκείες πολύ διαδεδομένος ήταν και ο σταυρός. Σταυροί είχαν βρεθεί από τη Ρώμη, την Ελλάδα και την Αίγυπτο μέχρι τις Ινδίες, την Κίνα και το Θιβέτ, ενώ το Πάσχα γιορταζόταν πολύ πριν τους χριστιανούς, σε Ελλάδα, Ασσυρία, Βαβυλώνα, Αίγυπτο, Φοινίκη και Παλαιστίνη. Επίσης, Αγία Τριάδα διέθεταν και άλλοι πολιτισμοί και δοξασίες. Από τις πιο διάσημες, υπήρξαν η σκανδιναβική Όδιν-Χένερ-Λόντουρ, οι βαβυλωνιακές Άνου-Μπελ-Έα, Σιν-Σαμάς-Ιστάρ και Έα-Ντάμκινα-Ταμμούζ, η ινδική Βράχμα-Σίβα-Βισνού, καθώς και οι αιγυπτιακές Άμμων Ρα-Μουτ-Χόνσου, Πταχ-Σοχμέτ-Νεφερτέμ, Όσιρις-Ίσις-Ώρος και Σομπέκ-Χαθόρ-Χόνσου.

Ο δαίμονας Μάρα σε βιρμανικό καλλιτεχνικό ύφος προσπαθώντας να βάλει τον Βούδα σε πειρασμό

Οι αντιγραφές των θρησκειών όμως δεν σταματούν εδώ. Όπως αναφέρεται και στο αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ «Zeitgeist: The Movie» (2007) του Peter Joseph, οι πιο χαρακτηριστικές αντιγραφές μύθων είναι τέσσερις. Η πρώτη είναι η ιστορία της Κιβωτού του Νώε, την οποία όμως συναντάμε σε διάφορες περιόδους ανά τον κόσμο. Η πιο διαδεδομένη προχριστιανική πηγή είναι το Έπος του Γκιλγκαμές (2.600 π.Χ.), το αρχαιότερο έπος του κόσμου που μιλάει, μεταξύ άλλων, για ένα μεγάλο κατακλυσμό, ένα χαμένο παράδεισο, και την αναζήτηση της αθανασίας.

Ο κλέψας του κλέψαντος

Η δεύτερη είναι η ιστορία του Μωυσή, ο οποίος ενώ τοποθετήθηκε σε ένα καλάθι στον ποταμό Νείλο για να γλιτώσει τη βρεφοκτονία, σώθηκε από την κόρη του Φαραώ και πήρε ανατροφή πρίγκιπα. Όμως, η ιστορία με το καλάθι και το μωρό υπήρχε και στο μύθο του βασιλιά της Ακκάδ, Σαργών, το 2.250 π.Χ. Όταν γεννήθηκε ο Σαργών, τον έβαλαν μέσα σε ένα καλάθι προκειμένου να γλιτώσει τη βρεφοκτονία και τον έριξαν στον ποταμό. Αργότερα, ο ίδιος, σώθηκε και ανατράφηκε από μία πριγκίπισσα, την Ακκί.

Η τρίτη είναι η ιστορία της παράδοσης των δέκα εντολών, του μωσαϊκού νόμου. Η ιδέα ενός νόμου να περνά από το Θεό σε έναν προφήτη πάνω σε βουνό ήταν ένα εξίσου παλιό μοτίβο. Στην Ινδία, ήταν ο μεγάλος νομοθέτης, Μάνου. Στην Κρήτη, ήταν ο Μίνωας στο όρος Δίκτη που έπαιρνε από τον Δία τους ιερούς νόμους, ενώ στην Αίγυπτο ήταν ο Μίσης που έφερνε τις πλάκες με τους νόμους του Θεού. Οι ομοιότητες είναι τρομακτικές: Manou, Minos, Mises, Moses.

Η τέταρτη και τελευταία αφορά τις δέκα εντολές, που όμως φαίνεται πως έχουν παρθεί από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών. Το «δεν έχω κλέψει» έγινε «ου κλέψεις». Το «δεν έχω σκοτώσει» έγινε «ου φονεύσεις». Και το «δεν έχω πει ψέματα» έγινε «ου ψευδομαρτυρήσεις».

Στην ουσία, η αρχαία ελληνική καθώς και η αιγυπτιακή θρησκεία αποτέλεσαν τη βάση της ιουδαϊκής χριστιανικής θεολογίας. Όπως άλλωστε πολύ σωστά έγραφε στην «Πρώτη Απολογία» (Κεφ. 21) ο μάρτυρας Ιουστίνος (100 – 165 μ.Χ), ένας από τους πρώτους χριστιανούς ιστορικούς και υπεραπιστές: «Όταν λέμε ότι Αυτός, ο Ιησούς Χριστός, ο Δάσκαλός μας, γεννήθηκε χωρίς σεξουαλική ένωση, σταυρώθηκε, πέθανε και αναστήθηκε, και αναλήφθηκε στους ουρανούς, δεν λέμε τίποτα διαφορετικό από αυτούς που πιστεύουν ως Θεό, τους γιούς του Δία».

Όπως όλα δείχνουν, τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν χιλιάδες χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, μιας και η κάθε θρησκεία αντέγραφε και υποκαθιστούσε την άλλη προωθώντας το φόβο, τη μοιρολατρία και την υποταγή. Τώρα, όσο για το αν υπάρχει Θεός, ας αρκεστούμε προς στιγμήν σε ένα εδάφιο του αρχαίου έλληνα φιλοσόφου, Επίκουρου, όπως αυτό διασώζεται από τον χριστιανό συγγραφέα, Λακτάνιο (250 – 325), στο έργο «Περί Οργής»:

Έχει ο Θεός τη βούληση να εμποδίσει το Κακό αλλά δεν μπορεί; Άρα δεν είναι Παντοδύναμος. Μπορεί αλλά δεν θέλει; Τότε δεν είναι Πανάγαθος. Έχει τόσο τη βούληση, όσο και τη δύναμη να το εμποδίσει; Τότε από πού προέρχεται το Κακό; Δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τη δύναμη; Τότε γιατί τον λέμε Θεό;

Χρόνια μας πολλά λοιπόν και Καλά… Μιθρο-Χριστούγεννα!

(Με πληροφορίες από: «Religulous», livescience.com, atexnos.gr, koutipandoras.gr, tvxs.gr)

Continue Reading

Pop Culture

«Κυρά Κατίνα»: Ένα τραγούδι-γροθιά στο ρατσισμό και την υποκρισία

Avatar

Published

on

By

Εδώ και λίγες βδομάδες έχει κυκλοφορήσει ένα νέο τραγούδι που κάνει θραύση στα social media. Πρόκειται για το «Κυρά Κατίνα», ένα αμιγώς πολιτικό κομμάτι που πάει κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Το τραγούδι μιλά για ένα από τα ζητήματα που μονοπωλούν σήμερα το ενδιαφέρον της πολιτικής ατζέντας και κοινωνικής πραγματικότητας, το προσφυγικό.

Ο συνθέτης και στιχουργός του, Δημήτρης Μητσοτάκης (από τους Ενδελέχεια), σε συνεργασία με το εναλλακτικό θρακιώτικο συγκρότημα, Θραξ Πανκc, καυτηριάζει τον εκφασισμό της κοινωνίας, «τα βάζει» με το σύγχρονο πουριτανισμό και ξεσκεπάζει εύστοχα τον φαρισαϊσμό της μέσης θρησκευόμενης Ελληνίδας -την οποία συμβολίζει η «Κυρα Κατίνα»- που διακατέχεται από επιλεκτική ευαισθησία και «αγαπά αλλήλους», μόνο όταν εκείνοι τυγχάνει να έχουν την ίδια εθνικότητα ή να ασπάζονται την ίδια θρησκεία με αυτήν.

Η «Κυρά Κατίνα», ως ιδεατό πρόσωπο, αντικατοπτρίζει συνολικά τον νοικοκυραίο της διπλανής πόρτας και αποτελεί τη θηλυκή εκδοχή του «κυρ Παντελή» που είχε ενσαρκώσει μουσικά ο Πάνος Τζαβέλας. Μια εκδοχή που έκτοτε, εξελίχθηκε σε μία βαθύτατα αντιδραστική έννοια και κατέστη συνώνυμη του φιλάργυρου, του υποκριτή και του μισάνθρωπου.

Κυρά Κατίνα σπλαχνική που κάνεις το σταυρό σου
μόλις μπανίσεις εκκλησιά και λες στον διπλανό σου
γι’ αυτούς τους μαύρους κι άραχλους που βρόμισαν τη χώρα
και έχουν κλέψει τις δουλειές που να τους πνίξει μπόρα.
Κυρά Κατίνα σπλαχνική που βρίζεις κάθε ξένο
στη λαϊκή, στην αγορά, στο τρόλεϊ, στο τρένο
λησμόνησες τον μπάρμπα σου που σέρνονταν στις τρύπες
στου ορυχείου τις στοές, στων καραβιών τις πίπες.
Πού είναι τα καμάρια σου, ο Γιώργος κι η Μαρία;
Ο γιος σου πήγε Καναδά κι η κόρη Αυστραλία
και σου ‘ρχονται τα δάκρυα και σου χαλούν τη μάσκα
όταν σου λένε: “δεν θα ‘ρθω μανούλα μου, το Πάσχα”.
Κυρά Κατίνα σπλαχνική που ξέρεις κάθε άγιο
κάνε και μία προσευχή για ‘κείνο το ναυάγιο
που είχε μέσα το παιδί, τη μάνα, τον πατέρα
και μόλις έπιασαν στεριά τους έριξαν μια σφαίρα.
Κυρά Κατίνα μου πιστή που αγαπάς αλλήλους
και περιτριγυρίζεσαι απ΄ του Αδόλφου φίλους
το αίμα είν’ στα χέρια σου, τα λόγια σου πιστόλι
κανένανε δεν σκότωσες μα έχουν πεθάνει όλοι.
Πού είναι τα καμάρια σου, ο Γιάννης κι η Ελένη;
Στα ξένα βρωμοέλληνες και στην Ελλάδα ξένοι
κι αφού μιλάς με τον Θεό, για ‘κείνα προσευχήσου
γιατί στην άλλη τη φουρνιά θα ‘ναι και το παιδί σου.

Continue Reading

Ιστορίες

«Η ΟΝΝΕΔ δεν πάει στο Πολυτεχνείο»: Όταν ο Νίκος Χατζηνικολάου ζητούσε την κατάργηση του εορτασμού του Πολυτεχνείου

Avatar

Published

on

By

«Η γοητεία της ιστορίας και το αινιγματικό της δίδαγμα», είχε πει κάποτε ο βρετανός μυθιστοριογράφος Άλντους Χάξλεϋ, «είναι ότι από εποχή σε εποχή τίποτα δεν αλλάζει κι όμως τα πάντα είναι διαφορετικά».

Ήταν Νοέμβριος του 1983, όταν δύο χρόνια μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είχε αποφασιστεί με πρωτοβουλία του υφυπουργού Προεδρίας της κυβέρνησης, Κώστα Λαλιώτη, ο εορτασμός για τη δέκατη επέτειο του Πολυτεχνείου να διαρκέσει 17 μέρες.

Εκείνη την εποχή, η δύναμη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στην ανώτατη εκπαίδευση ήταν ακόμη πολύ μικρή, γύρω στο 10%. Γραμματέας της ΜΑΚΙ, της μαθητικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας που ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1975, ήταν ο Νίκος Χατζηνικολάου. Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο «σκληρός» τότε, Βασίλης Μιχαλολιάκος, ενώ αντιπρόεδρος ήταν ο φιλοβασιλικός και φιλοχουντικός ακροδεξιός, επικεφαλής των ομάδων αυτοπροστασίας της ΝΔ, «Κένταυροι» και «Rangers», και τακτικός θαμώνας του ΤΗΛΕ-ΑΣΤΥ, Μάνος Μανωλάκος.

Μάλιστα, στην πρόσφατη εξόδιο ακολουθία του Μάνου Μανωλάκου τον Φεβρουάριο του 2018, είχε παρευρεθεί πολυμελής αντιπροσωπεία της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής τον Νίκο Μιχαλολιάκο και τους πρώην βουλευτές της οργάνωσης, Χρήστο Παππά και Ηλία Παναγιώταρο, ενώ από πλευράς ΝΔ, το παρών έδωσε ο Νικήτας Κακλαμάνης.

Η ηγεσία της ΟΝΝΕΔ (1982). Ο Νίκος Χατζηνικολάου μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, τον Μάνο Μανωλάκο, τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, τον Άκη Γεροντόπουλο, τον Διονύση Καραχάλιο και λοιπούς ακροδεξιούς (Photo: XYZ Contagion)

Όπως ανέφερε λοιπόν η ερευνητική ιστοσελίδα «XYZ Contagion», η ΟΝΝΕΔ δυστρόπησε στον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Μια ισχυρή μερίδα της αντέδρασε και τελικά η Εκτελεστική Επιτροπή της οργάνωσης αποφάσισε να μη συμμετέχει στους εορτασμούς της επετείου του Πολυτεχνείου.

Γιορτή Νεολαίας, ΟΝΝΕΔ (1983): Στη φωτογραφία διακρίνονται ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Νίκος Χατζηνικολάου, ο Μάνος Μανωλάκος, ο Βάιος Σταθόπουλος κ.α. (Photo: XYZ Contagion)

Στις 8 Νοεμβρίου 1983, το ακροδεξιό έντυπο του εθνικιστικού και φιλοχουντικού κόμματος ΕΝΕΚ «Συναγερμός» είχε κυκλοφορήσει με τίτλο «Η ΟΝΝΕΔ δεν πάει στο Πολυτεχνείο (σε σύγκρουσι με το κόμμα).

«Η ΟΝΝΕΔ δεν πάει στο Πολυτεχνείο (σε σύγκρουσι με το κόμμα)». Από το ακροδεξιό έντυπο «Συναγερμός», 4/11/1983 (Photo: XYZ Contagion)

Τέσσερις μέρες πριν, το έντυπο έγραφε χαρακτηριστικά:

Η απόφασις αυτή της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ ελήφθη με διαφωνία δύο εκ των μελών της ΕΕ και οφείλεται κυρίως στην πίεση που ασκήθηκε από την μαθητική της κίνηση. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι ο Νίκος Χατζηνικολάου, γραμματεύς της ΜΑΚΙ, πίεσε αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση με το επιχείρημα ότι «οι μαθητές που ψήφισαν δεξιά κατά τις πρόσφατες εκλογές για τις μαθητικές κοινότητες και τα δεκαπενταμελή συμβούλια, δεν θέλουν ούτε ν’ ακούσουν για Πολυτεχνείο». (4/11/1983).

Η εφημερίδα του ΕΝΕΚ «Συναγερμός» (15/11/1983) με τίτλο «Η ΟΝΝΕΔ καπελώθηκε: Όχι στο μύθο του Πολυτεχνείου». Τέρμα δεξιά στην κάτω σειρά των φωτογραφιών διακρίνεται ο Νίκος Χατζηνικολάου (Photo: XYZ Contagion)

Σήμερα, 46 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ΝΔ υποστηρίζει μέσω του εκπρόσωπου Τύπου του κόμματος, Τάσου Γαϊτάνη, ότι «το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους τους Έλληνες». Όμως, η νεολαία του κόμματος τότε, καθώς και αρκετά σημερινά ακροδεξιά στελέχη της, είχαν και έχουν άλλη άποψη.

Κι αυτή επιχειρούν να αναβιώσουν με την πολιτική τους, επαναφέροντας στη μνήμη ό,τι πιο σκοτεινό γνώρισε η σύγχρονη ιστορία της χώρας.

(Με πληροφορίες: XYZ Contagion, Metapedia)

Continue Reading

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Trending

Copyright © 2020 Non Paper. All rights reserved.